Πρώτη του καλοκαιριού σήμερα, έστω κι ανεπίσημα, κι ο νους μας δε χρειάζεται σετάκι βαλίτσα - νεσεσέρ για ν’ αρχίσει τα ταξίδια του.

Ο προορισμός γνώριμος. Παραλίες αμμουδερές για τους πιο… μη μου άπτου ή γεμάτες βότσαλα γυαλιστερά για τους σκληραγωγημένους.

Όλες, όμως, να μοιράζονται τον ίδιο καταγάλανο ουρανό κι όλες να φέρνουν μνήμες χαμογελαστές μα κυρίως νόστιμες.

Το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι περιλαμβάνει βόλτες, ρεμπελιό και βουτιές μα και γεύσεις που στην ταπεινότητά τους μοιάζουν να μη χωράνε σε κανένα βιβλίο μαγειρικής αλλά είναι βγαλμένες θαρρείς απ’ τον παράδεισο.

Γιατί αν υπήρχε τέτοιος και πρέπει επιτέλους να το μάθουν οι χιλιάδες τουρίστες που κάνουν απόβαση κάθε χρόνο, οι κάτοικοί του κεφτέδες «εν τω τηγανίω» που ‘λεγε κι ο Βογιατζής θα έτρωγαν κι όχι all inclusive σνιτσελάκια με κρέμες.

Κι άλλα πολλά, εξίσου ταπεινά, εξίσου θεϊκά περιλαμβάνει το παραδεισένιο μενού της πατρίδας μας τα καλοκαίρια και μιας και οι ταξιδιωτικοί οδηγοί περιορίζονται στο να απειλούν τους αναγνώστες τους πως έτσι και πάνε στην Κρήτη και δε φάνε χοχλιούς μπουρμπουριστούς ή στην Κέρκυρα και δε δοκιμάσουν παστιτσάδα, θα τους καεί το διαβατήριο (μαζί με το DVD), θα πρέπει να ενημερώσουμε τους τρομοκρατημένους απ’ τα αγχωτικά «must eat» πως όλη η Ελλάδα είναι μια γεύση καλοκαιρινή.

Γιατί, ποιος θα έτρωγε λεπτεπίλεπτα και λεία pancakes αν ήξερε την ελληνική εκδοχή τους, εκείνες τις στρουμπουλές τηγανίτες, τις γεμάτες φουσκαλίτσες που θέλουν την ώρα τους στο τηγάνι το μπακιρένιο και μόλις βγουν πασπαλίζονται με κριτσανιστή ζαχαρίτσα;

Ή ποιος θα ξανάτρωγε με το μαχαιροπίρουνο μπαγλαρωμένος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου πέντε ροδέλες ντομάτας ραντισμένες με μπαλσάμικο, αν δοκίμαζε για μια φορά χωριάτικη σαλάτα με μπαμπάτσικες ντοματούλες, θρυμματισμένη φέτα και μπόλικο ελαιόλαδο για βουτηχτή παπάρα;

Σύμφωνα με το αμερικανικό ινστιτούτο υγείας, η ελληνική κουζίνα είναι η πιο υγιεινή στον κόσμο. Ούτε η ιταλική, ούτε η ισπανική, ούτε καμιά άλλη των Μεσόγειων γειτόνων μας. Κι αν μπει κάποιος να δει το γιατί, οι γεύσεις που κυριαρχούν για μια καλύτερη ζωή είναι οι ελληνικές και δη οι καλοκαιρινές.

Πρέπει να χτυπήσει ο υδράργυρος κόκκινο για να πετύχει το μπριάμ που, ναι, μοιάζει με το περίφημο Ρατατούι των Γάλλων αλλά διακρίνεται από μεγάλη… αταξία, όπως και το εξίσου νόστιμο «αδερφάκι» του, το τουρλού.

Πρέπει να βρεθείς καλοκαίρι στη χώρα μας (και να ‘χεις και τα κατάλληλα κονέ μιας και η ταβέρνα όλα τα σφάζω- από πίτσα έως μπριζόλα- όλα τα μαχαιρώνω θα σε απογοητεύσει) για να φας αυθεντικό μουσακά που δε θα ξεχάσεις ποτέ.

Θα έχεις κοινές μνήμες με όλους εμάς αν καταπολεμήσεις την όρεξη που σου άνοιξε η θάλασσα με κρύα φασολάκια, μισό κιλό φέτα κι ένα καρβέλι ζυμωτό ψωμί.

Θα μπορείς να πεις πως γνώρισες την κανονική Ελλάδα κι όχι την τουριστική –τσολιαδάκι θρι γιούρος- βερσιόν της αν χαζέψεις το ηλιοβασίλεμα της Καλντέρας όχι με το σέλφι στικ ανά χείρας αλλά κρατώντας φέτα ψωμί με λάδι και ρίγανη.

Θα πουλήσεις μούρη στους βόρειους συμπατριώτες σου πως το κατέχεις το σπορ (τη χώρα μας, ντε) όχι αν γίνεις ντέφι πίνοντας μια ντουζίνα καραφάκια ούζο, αλλά αν στο καφεζαχαροπλαστείο του νησιού παραγγείλεις βανίλια υποβρύχιο (όχι μαστίχα, πρόσεχε).

Γιατί κάθε που η λευκή κουταλιά θα αναδύεται από το παγωμένο νεράκι, θα πυρπολεί τη γλώσσα σου με την ίδια άγρια χαρά που είχε ο Κώστας Πρέκας ως ναύτης του «Παπανικολή» που σκότωνε εχθρούς.

Ατέλειωτη η λίστα με τις καλοκαιρινές μας γεύσεις, εκείνες που δεν τις γράφουν οι οδηγοί γιατί σε ποια κατηγορία να βάλεις ως απογευματινό το τυρί με καρπούζι; Ή πώς να εξηγήσεις στον Αγγλοσάξωνα πως οι πατάτες οι τηγανιτές στέκουν και μόνες τους ως βραδινό αρκεί να είναι τηγανισμένες σε ελαιόλαδο και να μη μοιάζουν με… φωτοτυπία;

Οι μνήμες μας κάθε που φτάνει το καλοκαιράκι πλημμυρίζουν εικόνες ανεμελιάς μα και μυρωδιές που καταφέρνουν να γεμίσουν ταυτόχρονα την ψυχή χαρά και το στόμα σάλια.

Και τι ξακουστοί στα πέρατα της γης οικοδεσπότες θα ήμασταν αν δε φροντίζαμε να μεταλαμπαδεύσουμε τις γνώσεις μας και ταυτόχρονα τις γεύσεις μας;

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που θα σας σταματήσει πανικόβλητος τουρίστας με το χαρακτηριστικό φωσφωριζέ βραχιολάκι στο χέρι, μην του δείξετε το δρόμο προς το ξενοδοχείο, αλλά προς την ελευθερία και την επανάσταση της αυθεντικής γεύσης.

Και φυσικά, αφού του εξηγήσετε –έστω μουγκανίζοντας και δείχνοντας προς το σημάδι στον καρπό του- πως στη χώρα που επέλεξε για διακοπές τα γελάδια μαρκάρουμε κι όχι τους ανθρώπους, οδηγήστε τον στο κοντινότερο μαγειρείο και ταΐστε τον τηγανιτά λαχανικά με ολόφρεσκη ντομάτα και για επιδόρπιο ζουμερούς γιαρμάδες.

Θα σας ευγνωμονεί.

Καλό και νόστιμο καλοκαίρι!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.