Parents alert : Γονείς που μεγάλωσαν το παιδί τους με αίμα δάκρυα κι ιδρώτα, φρόντισαν να μην του λείψει τίποτα και μπορεί να στερήθηκαν εκείνοι για να έχει το βλαστάρι τους και του πουλιού το γάλα, αδυνατούν να συμφιλιωθούν με το γεγονός πως το καμάρι τους μεγάλωσε, έδωσε με επιτυχία πανελλήνιες και φοιτά σε σχολή άλλης πόλης.

Περήφανοι μεν εκτός ελέγχου δε, κοιτάζουν το άδειο δωμάτιο του παιδιού τους και πέφτουν στα Τάρταρα. Η μάνα ανησυχεί λίγο περισσότερο ίσως, γιατί όπως λέει κι εκείνη είναι μάνα κι όταν γίνεις κι εσύ μάνα θα καταλάβεις. Ανησυχεί για το τι τρώει το παιδί, αν ντύνεται καλά, αν ξενυχτάει, αν διαβάζει, αν οι παρέες του είναι σωστές. Κι όσο ανησυχεί, τηλεφωνά κι όταν δεν τηλεφωνά μαζεύει τα μπογαλάκια και τα ταπεράκια της και παίρνει τρένα αεροπλάνα και βαπόρια για να βρεθεί κοντά του. Ο πατέρας συνήθως είναι λιγότερο παρανοϊκός, αλλά βέβαια, δεν είχε εκείνος το παιδί 9 μήνες στην κοιλιά του. Άσε που είναι αναίσθητος και δεν καταλαβαίνει. Αλλά έτσι ήταν μια ζωή, στον κόσμο του.

Όταν η μάνα βρίσκεται στο σπίτι της τα πράγματα κάποιες φορές μπορεί να γίνουν ανεξέλεγκτα. Όπως ας πούμε, στην περίπτωση που ο δόλιος ο φοιτητής  αποφασίζει να βγει να πιεί το ποτάκι του αγνοώντας το σηματάκι της μπαταρίας του κινητού που αναβόσβηνε. Το κινητό κλείνει κι οι ώρες περνούν διασκεδάζοντας.

Η αξιαγάπητη, κατά τ’άλλα, μανούλα όμως, θέλησε να τηλεφωνήσει στο παιδί, να δει αν γύρισε (ναι, εννοείται πως είχαν μιλήσει και πριν βγει) να το ρωτήσει πως πέρασε, αν έφαγε, τι ήπιε, αν πρόσεχε μήπως του έριξαν κάτι στο ποτό, αν έχει κρύο, αν κουνιούνται οι βάρκες κλπ. Άλλωστε για να τηλεφωνήσει μια μάνα στο παιδί της δε χρειάζονται αφορμές. Μάνα είναι, ό,τι θέλει κάνει. Τηλεφωνεί και ακούγεται μια κυρία να της λέει πως ο αριθμός που κάλεσε είναι απενεργοποιημένος. Ξανακαλεί και  ξανακαλεί. Την 10η φορά αρχίζει να βρίζει την κυρία που απλά της μεταφέρει την πληροφορία πως το σπλάχνο της έχει κλειστό το κινητό του. Η κυρία την αγνοεί· δεν συμμερίζεται την αγωνία της μάνας κι η μάνα έξαλλη ξεσπάει στον πατέρα. Που είναι το παιδί; Γιατί είναι κλειστό το κινητό του; Να δείς κάτι θα έπαθε. Είδα και κακό όνειρο χθες. Όταν έλεγα εγώ να πάει το παιδί σε μια ιδιωτική σχολή εδώ κοντά μου λέγατε πως γίνομαι παρανοϊκή (άντε καλέ, άκου παρανοϊκή). Μας  έφαγε η τσιγκουνιά σου. Τι να κάνω τώρα; Θα πάρω στα νοσοκομεία. Αχ Θεέ μου μην έχει πάθει κάτι το παιδί. Σήκω, σήκω από τον καναπέ επιτέλους, ντύσου, δεν μπορώ να περιμένω μήπως πάρει τηλέφωνο, πάμε  να τον βρούμε. Η λογική φωνή του πατέρα προσπαθεί μάταια να επέμβει Βρε καλή μου ,μήπως παραλογίζεσαι; Μπορεί να του έκλεισε το κινητό από μπαταρία ή να το ξέχασε σπίτι ή να το έκλεισε γιατί κοιμάται ή απλά να το έκλεισε γιατί του τηλεφωνείς κάθε μια ώρα. Περίμενε μέχρι το πρωί κι αν δεν μας τηλεφωνήσει πάμε από εκεί.

Ξαφνικά βροντές κι αστραπές χαλάνε τον κόσμο ενώ η μάνα ωρύεται Ναι, πες με και τρελή τώρα, επειδή εσύ θες να παριστάνεις τον Βούδα δεν θα αφήσω εγώ το παιδί μου στο έλεος του Θεού. Δεν θα περιμένω να μου τηλεφωνήσουν από κάποιο νοσοκομείο. Αν δεν έρθεις να πάμε μαζί, θα πάω μόνη μου. Όσο διαδραματίζονται αυτά στο πατρικό, το παιδί επιστρέφει στο σπίτι του, ανοίγει το κινητό του και βρίσκει 25 κλήσεις, 15 μηνύματα στον τηλεφωνητή και 5 sms στολισμένα με απόγνωση και τρέλα. Πολύ τρέλα. Παίρνει τηλέφωνο σπίτι, το σηκώνει κλαίγοντας η μάνα, ηρεμεί που το παιδί της είναι ζωντανό και το απειλεί πως αν ξαναβγεί από το σπίτι χωρίς να φορτίσει το κινητό θα μετακομίσει στο φοιτητικό του σπίτι.

Η κατάσταση φυσικά δε γίνεται περισσότερο ανεκτή όταν οι γονείς βρίσκονται στο σπίτι του παιδιού. Ταπεράκια στο ψυγείο, ταπεράκια στην κατάψυξη, ταπεράκια παντού. Φαγητά που φτάνουν για να φάνε όλοι οι φοιτητές του έτους. Τι κι αν σε μια βδομάδα η μητέρα θα είναι πάλι εκεί; Το σπίτι θα έχει περισσότερα φαγητά κι απ’ το υπόγειο του Γαρμπή στη Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά και τα νεύρα του παιδιού θα είναι όπως του Αντωνάκη όταν τον καπέλωσε η κυρία Κοκοβίκου. Το παιδί δε θα μάθει ποτέ να μαγειρεύει, ούτε να ψωνίζει, ούτε να πλένει, ούτε να σιδερώνει, γιατί γι’ αυτά υπάρχει η μανούλα. Δε θα έχει το άγχος τι θα κάνει αν του τελειώσουν τα λεφτά, ούτε για το πως θα πληρώσει τους λογαριασμούς γιατί γι’ αυτά υπάρχουν οι γονείς.

Λογικά δε θα δουλεύει για να προσφέρει κι εκείνο κάτι σε αυτό που αποκαλεί -ψευδώς φυσικά- σπίτι του, γιατί οι γονείς του του είπαν πως η μόνη του υποχρέωση είναι να κοιτάξει τις σπουδές του. Για όλα τα υπόλοιπα θα φροντίσουν εκείνοι. Αν κάποια στιγμή όμως, για κάποιο λόγο δε μπορούν πια να φροντίζουν εκείνοι γι’ όλα αυτά, το παιδί θα ξέρει να φροντίσει τον εαυτό του; Κι αυτός είναι πραγματικός και σημαντικός λόγος που θα έπρεπε να ανησυχούν οι γονείς.

Τα παιδιά πρέπει να τα αφήνουμε να ενηλικιώνονται. Να ζουν. Να κάνουν τα δικά τους λάθη. Οι γονείς να είναι δίπλα τους. Να τα αγαπάνε. Να τα φροντίζουν χωρίς να τα ευνουχίζουν. Να τα βοηθάνε όταν χρειάζονται και να μην ξεχνάνε να τ’ αφήνουν να μεγαλώνουν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.