Οι γονείς συνηθίζεται να υποστηρίζουν πως επιθυμούν το καλύτερο για τα παιδιά τους και προσπαθούν να τους το προσφέρουν. Οι γονείς όμως είναι και αυτοί άνθρωποι και πολλές φορές η κρίση τους μπορεί να μην είναι σωστή και να μην μπορούν να αντιληφθούν τι είναι πραγματικά καλό για το παιδί τους αλλά να λειτουργούν με γνώμονα τις δικές τους επιθυμίες και όχι του παιδιού τους.

Όσο τα χρόνια περνάνε, συρρικνώνεται και ο χρόνος που έχουν τα παιδιά για να τον διαθέσουν όπως εκείνα επιθυμούν. Οι δραστηριότητες που παρακολουθούν συνήθως είναι επιλογές των γονιών τους και όχι δικές τους αφού «οι γονείς ξέρουν καλύτερα».

Η μαμά όταν ήταν μικρή ήθελε να πάει βόλεϊ μα δεν μπόρεσε γιατί οι γονείς της δεν μπορούσαν να το υποστηρίξουν οικονομικά. Έτσι, τώρα θα έχεις την τύχη να πας εσύ γιατί οι γονείς σου θα δουλεύουν όλη μέρα για να μην στερηθείς και εσύ αυτά που στερήθηκε εκείνη. Δεν θα σε ρωτήσουν, γιατί είσαι μικρός για να αποφασίζεις μόνος σου.

Φυσικά αν επιθυμείς να ασχοληθείς με κάποιο άλλο είδος γυμναστικής, δεν υπάρχει πρόβλημα. Είπαμε οι γονείς σου φροντίζουν να μην στερηθείς τίποτα. Έτσι λοιπόν μπορεί να μην σταματήσεις το βόλεϊ αλλά να ξεκινήσεις ταυτόχρονα και το μπάσκετ που πραγματικά σ’ αρέσει.

Η αλήθεια είναι βέβαια, πως δεν αρκεί να γυμνάζεις μόνο το σώμα σου. Το παιδί, όπως λέγεται, όσο είναι μικρό απορροφά τις γνώσεις σαν «σφουγγάρι». Έτσι στην πρώτη ή στη δευτέρα δημοτικού θα ξεκινήσεις τα αγγλικά και επειδή είπαμε πως τα παιδιά είναι «σφουγγάρια», στην τρίτη μπορείς να ξεκινήσεις και μια δεύτερη γλώσσα.

Ο ελεύθερος  χρόνος σου θα μειώνεται δραματικά. Άλλωστε στη σύγχρονη κοινωνία της ταχύτητας, ο χρόνος που δεν κάνεις κάτι είναι χαμένος χρόνος. Δεν είσαι αχάριστος και σέβεσαι τους γονείς σου, που μοχθούν για να σου προσφέρουν ό,τι καλύτερο μπορούν.

Οι γονείς σου από την άλλη, περήφανοι, θα λένε στους φίλους τους για το καμάρι τους που ξέρει ήδη 2 ξένες γλώσσες και είναι ο καλύτερος στο μπάσκετ. Βέβαια, τώρα τελευταία η δασκάλα τους είπε πως είσαι λίγο αδύναμος στα μαθηματικά, έτσι από την επόμενη βδομάδα θα έρχεται μια καθηγήτρια να σου κάνει ιδιαίτερα. Την Κυριακή το απόγευμα, γιατί όλες τις υπόλοιπες μέρες δεν προλαβαίνεις.

Όχι, δεν πειράζει που ήταν οι ώρες που κατέβαινες με τον συμμαθητή σου τον Γιώργο στο πάρκο να κάνετε ποδήλατο. Η μόρφωση σου είναι πάνω απ όλα. Θα κάνεις μια ώρα λιγότερη ποδήλατο, Δεν χάθηκε ο κόσμος.

Κι όμως, για σένα ήταν σημαντικό.

Εσύ όμως είσαι παιδί και δεν ξέρεις. Είναι λογικό να βαριέσαι και να θέλεις να «τεμπελιάζεις» και να παίζεις συνέχεια. Οι γονείς σου είναι υποχρεωμένοι να σε προστατεύουν και να σου θέτουν όρια. Ακόμα κι αν οι ίδιοι τα ξεπερνούν κάποιες φορές και καταλήγουν να σε φορτώνουν με τα δικά τους άγχη και απωθημένα, ξεχνόντας πως η λέξη «παιδί» ανήκει στην ίδια οικογένεια με την λέξη «παίζω».

Τα παιδιά γίνονται μικρογραφίες ενηλίκων. Παρασύρονται σε τρελούς ρυθμούς ενήλικης ζωής όπου κάθε λεπτό είναι πολύτιμο. Χάνουν την ανεμελιά τους και το δικαίωμα να ζουν σαν παιδιά. Ένα πρόγραμμα φορτωμένο με υποχρεώσεις και γονείς γεμάτοι απαιτήσεις δημιουργούν παιδιά που ζουν σε ένα μόνιμο καθεστώς άγχους και πίεσης.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι ο ελεύθερος  χρόνος των παιδιών μπορεί να είναι απίστευτα ουσιαστικός και παραγωγικός. Τα παιδιά θα μπορούν να αναπτύσσουν την δημιουργικότητα και την φαντασία τους, να ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους και τον κόσμο γύρω τους με τους δικούς τους ρυθμούς. Τα παιδιά πρέπει να έχουν τον χρόνο να φορτίζουν τις μπαταρίες τους και να προλαβαίνουν να επεξεργάζονται όσα βλέπουν και μαθαίνουν. Ένα πρόγραμμα υπερφορτωμένο δημιουργεί ρομποτική συμπεριφορά και μηχανικές κινήσεις τα οποία σίγουρα δεν βοηθάνε στην ομαλή εξέλιξη του παιδιού.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός πως οι γονείς οφείλουν να δίνουν στα παιδιά τους το δικαίωμα της επιλογής των δραστηριοτήτων που θα συμμετέχουν. Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και αυτό πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Το να καταπιέζεις ένα παιδί να ασχοληθεί με κάτι που δεν το ενδιαφέρει συνήθως δεν έχει θετικά αποτελέσματα. Επιπλέον, δείχνει πως δεν υπολογίζεις τη γνώμη του, πως δεν το σέβεσαι και δεν το θεωρείς ικανό να αντιληφθεί απλά πράγματα όπως για παράδειγμα, αν του αρέσουν οι παραδοσιακοί χοροί. 

Η πεποίθηση των γονιών πως εκείνοι ξέρουν τι είναι καλύτερο για το παιδί τους, συχνά οδηγεί στην δημιουργία ενηλίκων με πολλές ανασφάλειες, απωθημένα και καταπιεσμένα θέλω. Καταλήγουν άνθρωποι ανίκανοι να παίρνουν αποφάσεις, αφού πάντα κάποιος άλλος αποφάσιζε γι αυτούς.

Οι γονείς θα έπρεπε να βοηθούν τα παιδιά τους να εξελίσσουν την προσωπικότητα τους και τα ταλέντα τους, να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και να γίνονται η καλύτερη εκδοχή του. Kυρίως όμως θα πρέπει να θυμούνται πως οφείλουν να αφήνουν τα παιδιά τους να είναι παιδιά και να τα καθοδηγούν χωρίς να τα καταπιέζουν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.