Το λοιπόν. Τα πράματα είναι απλά. Οι άνθρωποι έχουν φόβους. Δεν ωφελεί να λέμε πως δε φοβόμαστε τίποτα και να το παίζουμε ατρόμητοι. Υπάρχουν σου λέει ένα σωρό φόβοι να διαχειριστεί κανείς ή να μάθει να ζει με αυτούς. Αραχνοφοβία, κλειστοφοβία, εντομοφοβία, αγοραφοβία και μέχρι αύριο να ‘χεις χρόνο να κάθεσαι να σου λέω. Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τα ύψη και δεν έχουν μπει ποτέ στη ζωή τους σε αεροπλάνο.

Χάρηκα που σας γνώρισα. Είμαι μία από αυτούς.

Τη φοβία μου με τα ύψη δεν την έπαιρνα και ποτέ στα σοβαρά. Εντάξει, λίγο δυσανασχετούσα άμα ανεβοκατέβαζα τις τέντες, άντε κι όταν κρεμούσα τις κουρτίνες. Μέχρι εκεί. Δε θεωρούσα πως είναι και καμιά τρελή φοβία που αξίζει να ασχοληθείς μαζί της.

Βλέπεις, εγώ τα πράγματα τα είχα τακτοποιημένα στο κεφάλι μου. Πάντα ας πούμε ήθελα να πάω στο Λονδίνο. Χάζευα φυλλάδια, εικόνες, αξιοθέατα και φανταζόμουνα το ταξίδι μου στην Αγγλία. Μέχρι που αναρωτήθηκα πώς θα πάω στην Αγγλία. Διότι καλή η βασίλισσα η Ελισάβετ κι όλο το πριγκιπόσογο αλλά για να πας θα χρειαστεί να ταξιδέψεις με αεροπλάνο. Ξέρεις. Αυτό το πράμα που είναι σαν πουλί κι απογειώνεται κι αν είσαι τυχερός, προσγειώνεται γρήγορα.

Ε, με τα αεροπλάνα δεν τα πάμε καλά. Μην τα αδικώ κιόλας. Δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ από κοντά. Εγώ μέχρι το γνωστό πολυκατάστημα κοντά στο αεροδρόμιο έχω πάει. Παραπέρα δεν επιδίωξα ποτέ να πλησιάσω. Είμαι άνθρωπος της ξηράς, άντε και της θάλασσας. Πεζή, με αυτοκίνητο, με καράβι και τρένο, στείλε με όπου θες. Μόνο μη μου ζητήσεις να πετάξω. Ήδη ανέβηκαν οι παλμοί.

Ξέρω. Δεν είμαι καμιά τρελή. Το αεροπλάνο, σου λέει, είναι τεράστια ευκολία. Είναι, βέβαια, λίγο ακριβό αλλά τ’ αξίζει τα λεφτά του. Εκμηδενίζει τις αποστάσεις και κάνεις τη διαδρομή Αθήνα- Θεσσαλονίκη σαράντα λεπτά. Τόσο κάνω εγώ να πάω από τα Πατήσια στην Πανεπιστημίου. Την ευκολία την καταλαβαίνω. Γιατί θεωρούν όλοι πως είναι δεδομένο πως θα φτάσεις, δεν καταλαβαίνω.

Σε κανένα μέσο θα μου πεις, δεν έχεις εξασφαλισμένη την ασφαλή μεταφορά σου. Μαζί σου αλλά τουλάχιστον στα υπόλοιπα μέσα είσαι πιο κοντά στη γη. Τρακάρεις; Κάποια στιγμή θα θυμηθεί το ΕΚΑΒ να στείλει ασθενοφόρο. Βουλιάζεις; Αν έχεις ένα σωσίβιο και ξέρεις κολύμπι, μπορεί να σε μαζέψει κανένα ψαροκάικο. Αν πέσεις από αεροπλάνο, μήτε τρίχα απ’ τα μαλλιά σου δε θα βρουν να σώσουν. Τι να πω, ψέματα; Αν ήξερα να πετάω θα καθόμουνα να σου λέω τον πόνο μου;

Άσε που άντε και πείθομαι και κάνω σαράντα μετάνοιες και πενήντα σταυρούς πριν την απογείωση και μπαίνω στο πετούμενο. Αν με βάλουνε δίπλα από παράθυρο και χαζεύω τα όρη και τα άγρια βουνά και ζαλιστώ κι έρθει η άλλη η χαρούμενη να με πει: «Θα θέλατε καφέ ή τσάι;» θα τη βρίσω και δε θα μου φταίει κιόλας η κοπέλα. Κι αν γίνει καμία αεροπειρατεία και βρεθώ στο Κατάρ χωρίς να το καταλάβω; Πώς θα συνεννοηθώ μάνα μου; Ξέρω εγώ Καταριανά; Εμ, δεν ξέρω. Αν ήξερα με σένα θα μιλούσα;

Βλέπεις, έπειτα κι όλους εκείνους τους αναίσθητους που κάθονται διαβάζουν, βλέπουν ταινίες ή κοιμούνται πάνω απ’ τα σύννεφα. Εκεί που δεν το περιμένεις γίνεται το κακό. Σπάει ένα φτερό, παίρνει φωτιά ο κινητήρας, μπαίνουνε φίδια από το χώρο των αποσκευών. Κι έπειτα άντε να αντιδράσεις. Δεν μπορείς γιατί είσαι δεμένος με μια ζώνη και μια μάσκα οξυγόνου πάνω απ’ το κεφάλι σου και με τα κενά αέρος να σου ανακατεύουν το στομάχι.

Μη γελάς. Τα έχω δει σε ταινίες εγώ. Εκεί που πάντα βγαίνουν στα ηχεία και σου λένε πως όλα είναι εντάξει ενώ είναι ζήτημα λεπτών να ανατιναχτείς. Είμαι εγώ τώρα να ανατινάζομαι και να βγαίνει η μούρη μου στα δελτία των οχτώ στη λίστα με τους αγνοούμενους;

Άσε με, παιδάκι μου στην ησυχία μου. Στα είπα κι αμαρτία δεν έχω.

Είναι τρελοί όσοι ταξιδεύουν με αεροπλάνα με τη θέλησή τους.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.