Ήταν ένα βράδυ που ‘βρεχε, που ‘βρεχε μονότονα. Η μάνα του έπαιρνε ανάσες και καταριότανε τον άντρα δίπλα της. «Ανάθεμα την ώρα που σε άφησα να μυρίσεις τον μόσχο μου τον σιτευτό», του φώναζε καθώς εκείνος τη φόρτωνε στο αμάξι. Σε όλη τη διαδρομή για το μαιευτήριο τον έλουσε με ένα σκασμό κοσμητικά επίθετα κι εκείνος ευχόταν να ξεγεννήσει μια ώρα αρχύτερα.

Ανέκαθεν ήταν γκρινιάρα η γυναίκα του αλλά τώρα που ήταν γκαστρωμένη δεν αντεχόταν με τίποτα. Το μόνο που του ‘δινε κουράγιο ήταν ο γιος του. Έναν γιο ονειρευόταν να τον κάνει κι εκείνον περήφανο. Ήλπιζε να τον παίρνει μαζί του στο γήπεδο και να κάνουν αλήτικες, αντρικές κουβέντες.

Που να ‘ξερε ο δόλιος. Ναι μεν, ο γιος γεννήθηκε αλλά έδειξε απ’ την αρχή τις προθέσεις του. Πολλά-πολλά με τους άντρες δεν ήθελε. Ήταν μοναχικό αγόρι εκείνο και περίεργο συνάμα. Δεν αποζητούσε τη μοναξιά του. Προτιμούσε, ωστόσο, τη συντροφιά του γυναικείου φύλου. Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, πίσω απ’ τα φουστάνια της μάνας του ήταν. Ο πατέρας του μαράζωσε. Πίστεψε πως το παιδί του βγήκε ντιγκιντάνγκας.

Πόσο έξω έπεφτε. Είχε πλάνο ο μικρός από εκείνη την ηλικία.

Δεν ήξερε τι ήθελε να γίνει. Δεν είχε μεγαλεπήβολα σχέδια. Ήξερε μόνο πως νιώθει μια ακατανίκητη έλξη για το αντίθετο φύλο. Μόνο στα χέρια της μάνας του ηρεμούσε. Μόνο με τις φίλες της περνούσε καλά. Όταν ξεπετάχτηκε λίγο έπαιρνε από πίσω όλα τα κοριτσάκια απ ‘το νηπιαγωγείο και τα έπειθε να του δείξουν τα βρακάκια τους. Δεν καταλάβαινε τι έβλεπε αλλά του άρεσε. Κι όταν μεγάλωσε λίγο, άρχισε να αλλάζει τις κοπέλες σαν τα πουκάμισα. Διαγωνισμό με τον εαυτό του έκανε ο δόλιος.

Ο Γιάννης τον έρωτα τον γνώρισε νωρίς. Δεν κρατιόταν το χρυσό μου. Κάτι φούσκωνε τα βράδια στο παντελόνι του και δεν τον άφηνε σε ησυχία. Τι να έκανε κι αυτός; Αναγκάστηκε να αποδεχτεί το χάρισμα που του ‘στειλε ο Θεός. Για ένα σκοπό είχε έρθει στη γη: να ικανοποιεί τα θηλυκά τούτου του πλανήτη.

Έζησε πολλά χρόνια ο Γιάννης με τούτο το κρυφό μαράζι. Σε άνθρωπο δεν μπορούσε να ανοίξει την καρδιά του για να πει τον πόνο του. Ξημέρωνε και βράδιαζε πάντα στον ίδιο σκοπό κι εκείνος παρέμενε πιστός στο ιερό του καθήκον. Καμιά γυναίκα δεν έπρεπε να μείνει παραπονεμένη. Μήτε αργίες, μήτε γιορτές έκανε. Δεν είχε καιρό να ξεκουραστεί. Βόλευε μία, δύο έκαναν την εμφάνιση τους.

Τα ποτισμένα από τίμιο ιδρώτα σεντόνια του ήταν τα μόνα που ήξεραν την αλήθεια. Πονούσε μέσα του. Όλες τον έβλεπαν σαν ένα κομμάτι κρέας κι εκείνος έπρεπε να γυμνάζεται σκληρά για να αντέχει τις ορέξεις τους. Τι νομίζετε; Δεν είχε καρδιά αυτός; Δεν είχε αισθήματα; Όλες πεινούσαν για τους πέτρινους κοιλιακούς του και τους αγαλματένιους του γλουτούς. Καμία δε νοιάστηκε για τον εσωτερικό του κόσμο.

Πάλεψε καιρό με τον εαυτό του. Δύσκολη η αποστολή του κι εκείνος είχε αρχίσει να κουράζεται από τους πολλαπλούς οργασμούς που είχε στο ενεργητικό του. Η ζωή του είχε γίνει ανιαρή. Καφές, σεξ, φαγητό, σεξ, βόλτα, σεξ, ποτάρες, σεξ, Μύκονος, σεξ. «Ζωή είναι αυτή;», μονολόγησε μια μέρα του καλοκαιριού. «Έχω να κατουρήσω απ’ το 1992 κι έκοψα και το ψάρεμα που με χαλάρωνε.»

Σίγουρος πως θα έχανε τον εαυτό του πήρε μια απόφαση ζωής. Θα έκανε ένα διάλειμμα. Είχε κάθε δικαίωμα πια. Ήταν μέσα Ιούλη όταν επικοινώνησε με μια φίλη δημοσιογράφο . Ήθελε να την ενημερώσει για την απουσία του. Να μην τον ψάχνουν άδικα και βρεθεί μια ωραία πρωία στο «Εξαφάνιση ενηλίκου- Μπορείτε να βοηθήσετε;». Έκανε την καρδιά του πέτρα και της ανακοίνωσε τα νέα.

Εκείνη έμεινε να ακούει τα λόγια του με ανοιχτό στόμα. «Τρελάθηκες Γιάννη; Πού θα μας αφήσεις όλες εμάς; Χορεύουν, Γιάννη, οι νηστικές οι αρκούδες; Δεν χορεύουν. Μείνε να μας ταΐζεις. Μη φύγεις. Θα φαρμακωθούμε Γιάννη.»

Με το δίκιο να πνίγει το αποτριχωμένο του στήθος, ο Γιάννης δεν άντεξε και ξέσπασε: «Τι άλλο να κάνω; Πρέπει να ξεκουραστώ. Έχω πάει με 4.000 γυναίκες. Πρέπει να με καταλάβεις. Ψυχή έχω κι εγώ.», είπε κι πέταξε το τηλέφωνο στον τοίχο, ξεσπώντας σε κλάματα.

Έκτοτε η τύχη του αγνοείται. Μήτε ο Dean κι ο Dan, μήτε ο Πέτρος ο πελεκάνος τον έχουν δει. Ο δήμαρχος της Μυκόνου διοργάνωσε ολονυχτία στη Ψαρρού προς τιμήν του τελευταίου bon viveur που με τόση αχαριστία σφαγιάστηκε από τα σαρκοφάγα ΜΜΕ. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν πως μόλις μαζέψει δυνάμεις θα κάνει δυναμικό come back στο ΟΑΚΑ  όπου και θα εκτεθεί στο κοινό του. Θα απαγορεύεται η είσοδος σε κυρίες άνω των 70 για να αποφευχθούν τα εγκεφαλικά.

Απανταχού Γιαννούλες, κάντε υπομονή.

Λίγο ηρεμεί ο πρωταθλητής και ξανά προς τη δόξα τραβά.

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.