Τα Χριστούγεννα είναι αναμφισβήτητα η ωραιότερη εποχή του χρόνου γιατί κρύβει μέσα της μαγεία. Είναι λες και τότε μπορεί να συμβεί και το πιο απίθανο θαύμα. Δώρα, χαρές, φαγητά, γλυκά, ευχές, φωτάκια συνθέτουν όλο το εορταστικό κλίμα. Κι αγάπη. Τα Χριστούγεννα έχουν μπόλικη αγάπη κι αλληλεγγύη.

Παλιότερα, βέβαια, που ήταν άλλες οι εποχές τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Της παρούσης είναι μια δική μου αληθινή χριστουγεννιάτικη ιστορία.

Θα γυρίσω πολλά χρόνια πίσω, στην ηλικία των πέντε μ’ έξι περίπου.

Τι κάνουν όλα τα φυσιολογικά παιδάκια στην ηλικία αυτή; Πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη και στα δώρα που φέρνει. Λαχταρούν να βρουν κουτιά περιτυλιγμένα με πολύχρωμα χαρτιά και κορδέλες τα οποία έφερε ο Άγιος σαν επιβράβευση του τίτλου «καλό παιδί».

Με την αδερφή μου έχουμε διαφορά ηλικίας ενός χρόνου. Σαν καλά κορίτσια κι εμείς παίρναμε τα δωράκια μας από τον Άγιο χωρίς ποτέ όμως, να αναρωτηθούμε από πού μπαίνει αυτός ο κοκκινοντυμένος γεράκος με τ’ άσπρα μούσια.

Μάλλον δίναμε έμφαση στο δώρο και ξεχνούσαμε τον αποστολέα.

Πηγαίναμε νηπιαγωγείο και οι δύο, αυτή μικρά εγώ μεγάλα όταν πήρε από κάπου τ’ αυτί μας ότι ο Άγιος Βασίλης μπαίνει από τις καμινάδες. «Από τις καμινάδες; Κι εμείς που δεν έχουμε τζάκι; Από πού έρχεται και μας τα φέρνει;» εύλογες οι απορίες μας στη μαμά μας.

«Το σπίτι, πριν γεννηθείτε εσείς, δεν είχε καλοριφέρ όπως τώρα αλλά σόμπες. Όταν ο παππούς κι η γιαγιά έβγαλαν τις σόμπες για να μπουν τα καλοριφέρ έμειναν στο ταβάνι οι τρύπες που περνούσαν τα μπουριά για να βγάλουν έξω τον καπνό. Έτσι σε ‘μας που δεν έχουμε καμινάδα από τζάκι έρχεται από αυτή την τρύπα στο ταβάνι και στους άλλους που έχουν σόμπα περνάει από τα μπουριά.» μας εξήγησε η μαμά μας.

«Καλά, χωράει ολόκληρος άνθρωπος απ’ αυτήν την τρύπα;» απορήσαμε.

«Κι όμως χωράει» μας το επιβεβαίωσε.

Εμείς κατά πάσα πιθανότητα δε χαρήκαμε από αυτή την οπτική των πραγμάτων. Μας προκάλεσε φόβο αυτό το γεγονός, ένας Θεός ξέρει γιατί.

Λίγες μέρες αργότερα στο νηπιαγωγείο κάναμε τη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Τραγουδάκια, ξωτικά, έλατα, ποιήματα και ό,τι άλλο ήταν απαραίτητο για τη μέρα εκείνη ήταν εκεί. Ήμασταν όλα τα παιδάκια πολύ χαρούμενα.

Κάποια στιγμή, η σόμπα του νηπιαγωγείου άρχισε να καπνίζει, κάτι δεν πήγαινε καλά κι η κυρία Μαριάννα, καλή της ώρα, κάλεσε κάποιον να τη διορθώσει. Έκανε πολύ κρύο.

Με το που είδαμε το μάστορα να βγάζει τα μπουριά της σόμπας, η αδερφή μου κι εγώ, κοιταχτήκαμε γεμάτες τρόμο. Το κλάμα δεν άργησε να έρθει. Κλαίγαμε ασταμάτητα κι η νηπιαγωγός δεν μπορούσε να μας σταματήσει. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να τηλεφωνήσει στη μαμά μας, που ίσως κάτι παραπάνω θα ‘ξερε.

Σε δέκα λεπτά η μαμά ήταν στο νηπιαγωγείο. «Δεν ξέρω τι πάθανε. Άρχισαν ξαφνικά να κλαίνε χωρίς σταματημό από την ώρα που ήρθε ο μάστορας για τη σόμπα.» είπε η κυρία Μαριάννα στη μαμά.

«Ξέρω εγώ τι πάθανε» απάντησε η μαμά και της εξήγησε για ποιο λόγο κλαίγαμε γοερά.

Κάπως έτσι αναγκαστήκαμε να μάθουμε την αλήθεια για τον Άγιο και τα δώρα του. Η περιέργειά μας, μας έβαλε στην πραγματικότητα και στην ωμή αλήθεια.

Όσο μεγαλώνω, όμως, πιστεύω ότι αυτός ο τύπος υπάρχει. Όχι έτσι όπως τον ξέρουμε αλλά υπάρχει και ξέρει πώς να κάνει πραγματικότητα πολλά από τα γράμματα που παίρνει.

Καλά Χριστούγεννα και μια μαγική χρονιά να ‘χετε και μη σταματάτε να πιστεύετε στα θαύματα. Συμβαίνουν καθημερινά κι ας μη τα βλέπουμε κι ας μηv τα παραδεχόμαστε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.