Κάθισα και σκέφτηκα κι αναρωτήθηκα: Είναι πολύ κακό να μη θέλει κανείς να κάνει καριέρα και να φτάσει ψηλά; Να μην τοv νοιάζουν οι δόξες, τα πλούτη, τα λούσα; Να θέλει να κάνει παιδιά για να τα μεγαλώσει ή να γυρίζει με μια βαλίτσα και μια καλή παρέα όλο τον κόσμο;

Είναι παράλογο; Μίζερο; Δακτυλοδεικτούμενο; Θέλει κότσια ή είναι εύκολο; Εφικτό ή ανέφικτο; Πολλές απορίες έχω, θα μου πείτε. Ναι, έχω γιατί τελικά κατάλαβα με τα χρόνια πως με τρομάζει αυτό το κυνήγι της λάθος ευτυχίας, της πρέπει ευτυχίας.

Τι όμορφος που θα ‘ταν αυτός ο κόσμος αν όλοι έκαναν αυτό που είναι προγραμματισμένοι και καλοκουρδισμένοι να κάνουν;

Παντρεύονται και κάνουν παιδιά ενώ στη ουσία ήθελαν να το ρίξουν κι άλλο έξω, να γνωρίσουν κι άλλους ανθρώπους, να σπουδάσουν, να διασκεδάσουν, να μην αναγκάζονται να λένε όχι γιατί δεν έχουν κάπου ν’ αφήσουν το παιδί αλλά να κάνουν ό, τι θέλουν τη στιγμή που το θέλουν.

Πηγαίνουν να σπουδάσουν όχι γιατί θέλουν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και να γίνουν κάτι αλλά για να κάνουν άσωτη ζωή όντας φοιτητές μακριά από την οικογενειακή εστία.

Γίνονται δικηγόροι ενώ ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι αλλά ήταν τόσο καλοί οι βαθμοί τους που ήταν κρίμα. Τι κι αν ο «δασκαλάκος ήταν λεβεντιά» ενώ «ο δικηγόρος» ήταν «του διαβόλου».

Παθαίνουν κρίσεις πανικού, τρέχουν, ξενυχτούν για να πάρουν προαγωγή και να γίνουν αφεντικά ενώ αυτό που λαχταρούσαν πιο πολύ απ’ όλα ήταν να γίνουν γονείς και να ζουν ευτυχισμένοι με γέλια και παιχνίδια.

Γίνονται παπάδες και γιατροί για τα λεφτά κι όχι για το σκοπό του υποτιθέμενου λειτουργήματός τους.

Γίνονται αστυνομικοί και στρατιωτικοί για το μόνιμο του θέματος κι όχι για την ουσία του.

Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί είτε έτσι διάλεξε κάποιος άλλος, είτε από λάθος, πείσμα, εγωισμούς, εκδίκηση, ανασφάλεια και λάθος πρότυπα.

Αν δηλαδή, βγει τώρα η αφεντιά μου και δηλώσει ότι δε θέλει να κάνει οποιαδήποτε καριέρα, δε θέλει να φτάσει κάπου ψηλά και να τη θαυμάζουν όλοι αλλά να κάνει παιδιά και να τα μεγαλώνει κοιτώντας το κορνιζαρισμένο της πτυχίο που την έκανε καλύτερο άνθρωπο και τα ράφια με τα βιβλία της που τα καμαρώνει σαν μπιμπελό, θα τη χλευάσουν;

Κι ας υποθέσουμε πως τη χλευάζουν, τι θα γίνει; Θα ζει αυτή καλά κι οι γύρω της καλύτερα; Ναι. Άρα η ευτυχία του καθένα είναι πολύ προσωπική υπόθεση.

Ας αφήσουν, όμως, την αφεντιά μου κι ας μιλήσουμε για τη Σοφία που είναι πολύ επιμελής μαθήτρια, σχεδόν άριστη αλλά δε θέλει να μπει να σε κάποιο πανεπιστήμιο αλλά να γίνει μοδίστρα ή σχεδιάστρια ρούχων ή κάτι τέτοιο γιατί είναι κι η θεία της και της αρέσει πολύ. Τα σενάρια;

Η Σοφία μαθαίνει σχέδιο και ραπτική σε κάποια σχολή και ζει χαρούμενη. Η Σοφία σπουδάζει ιστορία αρχαιολογία και νιώθει πως κάνει καταναγκαστικά έργα.

Οι επιλογές του καθένα πρέπει να ‘ναι καθαρή δική του άποψη κι επιθυμία. Κι αν στην αρχή δεν είναι για τους χ ή ψ λόγους πάντα υπάρχουν περιθώρια αλλαγών. Το «ποτέ δεν είναι αργά» ισχύει αναμφισβήτητα.

Έχουμε δυσκολέψει τα πάντα, ακόμη και τα πιο απλά πράγματα. Άδικο και κρίμα.

Κι ας είναι δύσκολα τα χρόνια, τα οικονομικά στα τάρταρα, το ηθικό πεσμένο κι οι υποχρεώσεις βουνό. Κι άλλες φορές ήταν αλλά οι άνθρωποι που θέλουν να επιβιώσουν, το κάνουν. Πάντα υπάρχει τρόπος αρκεί να υπάρχει πείσμα και θέληση.

Ας μην πάρουμε τη ζωή μας λάθος κι ας προσπαθήσουμε ν’ αλλάξουμε ζωή αν αυτό λαχταράει η καρδούλα μας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.