«Τι έκανες χθες βράδυ;»

«Τίποτα μωρέ. Να εδώ, σπίτι. Είδα μια ταινία, διάβασα λίγο και κοιμήθηκα.»

Ψέμα, ψέμα, ψέμα. Γιατί; Γιατί όλοι όταν είμαστε μόνοι κάνουμε, βλέπουμε, κοιτάμε πράγματα που ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε; Ίσως, τελικά, κανείς μας δεν είναι τόσο ειλικρινής όσο θέλουμε να πιστεύουμε ή όσο πιστεύουν οι άλλοι.

Μια βόλτα από το ιστορικό τον υπολογιστών μας θα ήταν ενδεικτική για ν’ αποδείξει αυτό το γεγονός.

Λίγο ο φόβος μη χαλάσουμε την εικόνα μας, λίγο η δηθενιά που μας περικυκλώνει, λίγο η ντροπή, λίγο η κατακραυγή των γνωστών, συγγενών και φίλων μας αναγκάζει να μην ομολογούμε όλα όσα κάνουμε μόνοι μας μες στο σαλόνι μας.

Και δε μιλάω μόνο για τα πονηρά, αυτά με το σεξουαλικό περιεχόμενο, αλλά και για όλα τ’ άλλα που μένουν καλά κρυμμένα κι ας είναι ασήμαντα.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

Ας πούμε, μη μου πείτε ότι όταν καθόμαστε και χαζεύουμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο διαδίκτυο δε θα μπούμε να διαβάσουμε άρθρα του τύπου: «Δείτε, πως ήταν ο τάδε στα είκοσι», «Οι έξι στάσεις για καλύτερη διείσδυση», «Δε θα πιστέψετε τι έκανε η νεαρή της φωτογραφίας», «Γυμνή σταρ αποκαλύπτεται», «Δέκα βήματα για να τον κάνεις να σε παντρευτεί», «Xάσε είκοσι κιλά σ’ ένα μήνα χωρίς στερήσεις», «O άντρας με το μεγαλύτερο μόριο στο κόσμο».

Πες αλήθεια, είναι πειρασμός.

Χώρια τ’ άλλα με παραπλανητική φωτογραφία γυμνών οπισθίων που στην πραγματικότητα διαφημίζουν τον ντολμαδοπαρασκευαστή. Πού τα ξέρω; Τα διαβάζω κι εγώ.

Σ’ αυτή τη χώρα, φαντάζομαι και σ’ άλλες, κανείς δεν παρακολουθεί τηλεόραση, κανείς δεν ασχολείται με τα λεγόμενα κοινωνικά σχόλια αλλά όλοι ξέρουμε κι έχουμε άποψη για το τι έκανε η Μενεγάκη στην Άνδρο, αν θα κάνει τρίτο παιδί η Σκορδά, με ποιον γνωστό καλλιτέχνη παρεξηγήθηκε ο Λιάγκας.

Λες και το να δεις τηλεόραση είναι εγκληματική πράξη. Γιατί κανείς δε λέει πως βλέπει αλλά δεν τρελαίνεται κιόλας ή πως την ώρα που τρώει του αρέσει να κοιτάζει για να μην σκέφτεται τα δικά του.

Μεγάλα παιδιά είμαστε, μια υποτυπώδη κρίση έχουμε για να ξέρουμε τα όρια.

Επίσης, να ξέρετε πως όλοι ή σχεδόν όλοι είμαστε του κλασικού, της κουλτούρας, των τεχνών και των γραμμάτων. Όλοι διαβάζουμε πολύ ψαγμένα βιβλία αφού έχουμε τελειώσει με την κλασσική λογοτεχνία, ακούμε μόνο ποιοτική μουσική και μεγάλους τροβαδούρους, βλέπουμε ευρωπαϊκό κινηματογράφο γιατί το Χόλυγουντ είναι πολύ εύπεπτο γα τα γούστα μας κι εννοείται πως διασκεδάζουμε στη σκάλα του Μιλάνου στο τρίτο θεωρείο δεξιά.

Αυτή η κουλτούρα κι ο πολιτισμός για τα μάτια του κόσμου μας έφαγαν. Δύο τρία καλά βιβλία, πέντε έξι ψαγμένες ταινίες, δέκα έντεκα αναζητήσεις στο youtube και μια βραδιά στο θέατρο μας μετατρέπει σε κριτικούς πασών των τεχνών.

Προσωπικά, την αγαπώ την ποιότητα και την κουλτούρα και τον πολιτισμό και τα ήθη και τα έθιμα, αλλά μισώ τα δήθεν, τα ντεμέκ που λέμε κι εδώ πάνω.

Δεν είναι ντροπή να βλέπεις Λάμπρο Κωνσταντάρα την Κυριακή τ’ απόγευμα, ούτε να πηγαίνεις για σουβλάκια στα πανηγύρια στο χωριό, ούτε να σου αρέσει ένα τραγούδι της Δέσποινας ή του Βασίλη.

Δεν είναι ποινικά κολάσιμη πράξη να έχεις διασκεδάσει σε παρακμιακό μπουζουξίδικο κι ακούς «έντεχνα» ή να σου έχει αρέσει ένα αποκαλούμενο «ελαφρύ» βιβλίο ή διαβάζεις χαζομάρες στο διαδίκτυο για να περάσει η ώρα.

Ας το πάρουμε λίγο πιο χαλαρά, λίγο πιο αλλιώς το θέμα. Έτσι κι αλλιώς αν δε δοκιμάσεις κάτι δεν ξέρεις αν σου αρέσει η όχι, εκτός κι αν είναι σαλιγκάρια.

Ο καθένας ξέρει πολύ καλά πώς θέλει να καλλιεργήσει τον εαυτό του κι επιλέγει μόνος του τα μέσα. Αν εν τέλει δε μας αρέσουν, αν δε μας ταιριάζουν, ας μην τον κάνουμε παρέα.

Όλα, βέβαια, στο μέτρο και το βαθμό που δε θίγουν και δεν προσβάλλουν κανέναν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.