Αν η ζωή ενός ανθρώπου ήταν χωρισμένη σε κεφάλαια, ένα απ’ αυτά θα ήταν κι ο καφές.

Σκεφτείτε πόσες φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη «καφέ», πόσο συχνά πηγαίνουμε για καφέ και το βασικότερο, πόσους καφέδες καταναλώνουμε σε μόνιμη βάση.

Φαίνεται τόσο αθώο αλλά είναι τόσο εξαρτησιογόνο κατασκεύασμα, εθιστική ουσία.

Ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού δεν μπορεί να ξεκινήσει τη μέρα του χωρίς πρώτα να πιει καφέ.

Ο καφές κουβαλάει πολύ μεγάλη ιστορία μαζί του, όπως και πολλούς μύθους. Η προέλευση του είναι από την Αιθιοπία όπου το φυτό του καφέ μεγάλωνε ως θάμνος και οι κάτοικοί της χρησιμοποιούσαν τον καρπό του είτε αυτούσιο, μασώντας τον είτε αλέθοντάς τον.

Τ’ όνομα του καφέ προέρχεται από αραβική λέξη η οποία στην αρχική μορφή της σήμαινε κρασί του κόκκου διότι χρησιμοποιούνταν ως υποκατάστατο του καφέ. Οι μουσουλμάνοι απαγορευόταν να καταναλώνουν αλκοόλ κι έτσι έπιναν ρόφημα καφέ.

Ένας από τους μύθους που ακολουθούν τον καφέ είναι αυτός που λέει πως ο Αρχάγγελος Γαβριήλ έδωσε τον καφέ στον Μωάμεθ προκειμένου να του χαρίσει δύναμη κι αντοχή.

Από τον αραβικό κόσμο, ο καφές μεταφέρεται στην Ευρώπη κι αργότερα στην αμερικανική ήπειρο για ολοκληρώσει τα ταξίδι του στ’ αφρικανικά εδάφη απ’ όπου ξεκίνησε.

Το καφεόδενδρο έχει δύο βασικά είδη και κατ’ επέκτασή δυο βασικές ποικιλίες. Την ποικιλία arabica και την ποικιλία robusta.

Τα περισσότερα είδη καφέ παράγονται από τις δύο αυτές ποικιλίες ή από συνδυασμό των δύο.

Τα είδη του καφέ πια είναι άπειρα. Ανοίξτε ένα κατάλογο καφετέριας και θα πάρετε μια μικρή, ελάχιστη δηλαδή, γεύση. Ελληνικός, γαλλικός, φραπέ, cappuccino, irish, espresso είναι μόνο μερικοί.

Καφέδες που συνοδεύονται από ζάχαρη ή υποκατάστατά της, γάλα, κρέμα, σαντιγύ, κανέλα. Σε κρύα ή ζεστή μορφή. Φυσικά, με διαφορετικό τρόπο σερβιρίσματος. Κάθε είδος έχει ξεχωριστό ποτήρι, σε κάποιο η ζάχαρη μπαίνει στο ψήσιμο και σε κάποιο άλλο μετά.

Μέχρι και καφέδες αδυνατίσματος έχουν εφευρεθεί.

Ο καφές, όπως κι όλα τα είδη που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος, έχει και τις ευεργετικές συνέπειες του αλλά και τις βλαβερές. Η κατανάλωση με μέτρο δίνει ενέργεια κι ευεξία ενώ η καταχρηστική του κατανάλωση δημιουργεί νευρικότητα και στομαχικά προβλήματα.

Είναι ένα είδος που σερβίρεται από τα καφενεία του χωριού μέχρι τα πιο χλιδάτα ξενοδοχεία. Είδος χωρίς κοινωνικές διακρίσεις.

Αποτελεί την πιο φθηνή διασκέδαση γι’ αυτό και στην Ελλάδα της κρίσης τα μαγαζιά που σερβίρουν καφέ ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο. Καθ’ ότι ο Έλληνας τον διασκεδάζει τον καφέ του, τον πίνει με τις ώρες σε αντίθεση με τις χώρες του εξωτερικού που ο καφές είναι υπόθεση δεκάλεπτου.

Εμείς εδώ δε συζητάμε χωρίς καφέ: «Πάμε για καφέ να στα πω».

Δεν κανονίζουμε ραντεβού: «Αύριο στις οχτώ για καφέ, εντάξει;».

Χανόμαστε και για να ξαναβρεθούμε θέλουμε καφέ: «Χαθήκαμε, ρε φιλέ, κανόνισε να πιούμε κάνα καφέ».

Δεν ξυπνάμε αλλιώς: «Δε λειτουργώ, πρώτα καφέ».

Ακόμη και τη μοίρα μας στον καφέ την βλέπουμε: «Μου είπαν τον καφέ».

Κι αν δεν πίνουμε καφέ για διάφορους λόγους δε θα πούμε «πάμε για χυμό» ή «πάμε για τσάι» θα πούμε ότι πάμε για καφέ.

Αυτή η τόσο απλή και καθημερινή μας συνήθεια δεν είναι τελικά και τόσο αδιάφορη. Κουβαλάει την ιστορία της από αιώνες πριν.

Κάπως έτσι, ο Orson Welles συνέκρινε την καλή επικοινωνία με τον καφέ, λέγοντας: «Η καλή επικοινωνία είναι εξίσου διεγερτική με τον σκέτο καφέ, και είναι το ίδιο δύσκολο να κοιμηθείς μετά».

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.