Οι απορίες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ανθρώπινης ζωής.

Από τη στιγμή που ένα παιδί αρχίσει να αρθρώνει λέξεις κι έπειτα προτάσεις, κάνει ερωτήσεις.

Γιατί το ένα, γιατί το άλλο, πώς αυτό, πώς εκείνο, πού θα πάει, πού θα βγει.

Μετά έρχονται οι σχολικές απορίες, οι εφηβικές- υπαρξιακές, οι απορίες της ενηλικίωσης, της αναζήτησης κατευθύνσεων για το μέλλον. Μια ζωή απορίες, ένα συνεχές γιατί, πώς, πού, πότε.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι οι απορίες, είναι οι λύσεις κι οι απαντήσεις τους. Για σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι ν’ απαντήσεις σε απορίες. Μπορεί η ερώτηση να είναι τόσο απλή ή και γελοία αλλά να σε φέρνει σε τρομερά δύσκολη θέση.

Υπάρχουν από την άλλη πλευρά και απορίες που δε θα λυθούν ποτέ. Ας πούμε, εγώ απορώ με εκατοντάδες πράγματα, καταστάσεις, συμπεριφορές κι άλλα πολλά κι είμαι σίγουρη πως ποτέ δεν πρόκειται να πάρω σαφείς κι αντικειμενικές απαντήσεις.

Θα μιλήσω με παραδείγματα.

Η μεγαλύτερη απορία μου εδώ και πολλά χρόνια είναι τι τα θέλουν τα τόσα πολλά λεφτά οι άνθρωποι;

Δε λέω, είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο να μπορείς να ζεις άνετα, να καλύπτεις τις ανάγκες σου, τις πολυτέλειες σου ενδεχομένως, να μη σε νοιάζει πως θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Να σου γίνεται, όμως, στόχος ζωής να αποκτάς κάθε μέρα κι άλλα, δεν το καταλαβαίνω.

Να φτάνεις στο σημείο να σκοτώνεις, να κλέβεις (ονόματα δε λέω, ξέρετε), να πατάς επί πτωμάτων για το χρήμα μου είναι αδιανόητο.

Χρήμα, χρήμα, χρήμα. Γιατί, για ποιόν;

Το παλιό και πασίγνωστο άσμα το είπε ξεκάθαρα: «όλοι δύο μέτρα παίρνουν γη». Άντε κι αν είναι και κάποιος ψηλός θα πάρει δυόμιση.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο μάταιο από το να κυνηγάς συνεχώς το χρήμα, πόσο μάλλον όταν έχεις άπλετο. Έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν παιδιά, εγγόνια, ένα χωριό ολόκληρο και δε σταματούν. Όλα για το χρήμα.

Όλο αυτό οδηγεί και στην άλλη απορία. Γιατί κάποιοι να έχουν τόσα πολλά κι άλλοι να πεινούν; Πόσο άδικο είναι; Κι όλοι αυτοί που τα έχουν όλα αυτά δεν βλέπουν τριγύρω; Το συναισθηματικό κομμάτι το εξαλείφει το χρήμα; Μάλλον ναι.

Η εκκλησία από την άλλη έχει να ταΐσει τους πεινασμένους του κόσμου όλου αλλά δεν το κάνει; Γιατί; Για να μην παρεξηγηθώ, μιλάω για την εκκλησιά όχι για θρησκεία.

Βλέπω αυτούς τους υψηλά ιστάμενους εκπροσώπους της εκκλησίας με εκείνα τα καπέλα που έχουν πάνω τους την Άρτα και τα Γιάννενα και μ’ ενοχλεί η τόση πολυτέλεια από κάποιους που κατά τα άλλα μου διδάσκουν ταπεινότατα κι αγάπη για τον πλησίον.

Μία μήτρα να πουληθεί (έτσι λέγονται αυτά τα καπέλα) σώθηκε η κατάσταση.

Αφήνω στην άκρη της απορίες μου περί χρημάτων και ματαιοδοξίας και πάω στις επόμενες.

Γιατί να προοδεύουν, να προκόβουν οι άνθρωποι χωρίς προσόντα; Γιατί το «μέσον» να δημιουργεί πρότυπα; Γιατί να μένουν άφαντα τα καλά μυαλά;

Πόσο τραγικό είναι όλο αυτό;

Επίσης, γιατί συνήθως, δε λέμε αυτό που σκεφτόμαστε; Αυτό που μας έρχεται πρώτο στο μυαλό. Γιατί δεν ανοίγουμε το στόμα μας να πούμε πως νοιώθουμε, τι μας ενοχλεί, τι θέλουμε;

Θα δοθεί αμοιβή σε όποιον μου δώσει απαντήσεις με ισχύ.

Και κάτι ακόμη. Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα μπλε τρόφιμο; Φυσικό εννοώ. Η φύση γιατί δε δημιούργησε κάτι μπλε που να τρώγεται;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.