Παιδική  χαρά, το λέει και η λέξη, το μέρος εκείνο στο οποίο χαίρονται τα παιδιά. Ή μήπως όχι;

Αν κάποιος ρωτήσει εμένα τι θυμάμαι από την παιδική χαρά των δικών μου χρόνων, της δικής μου παιδικής ηλικίας θα του πω ότι για ‘μένα η παιδική χαρά ήταν το μέρος συνάντησης όταν άρχισε η ελεύθερη έξοδος από το σπίτι χωρίς τη συνοδεία κάποιου μεγαλύτερου, το μέρος που τρώγαμε κρυφά το πρώτο παγωτό την πρώτη μέρα του Μάρτη, ένα μέρος γεμάτο παιχνίδι, γέλια, οργάνωση μελλοντικών σχεδίων, ανεμελιάς, ονείρων. Εκεί αγαπούσαμε, εκεί σχεδιάζαμε την επόμενη μέρα, εκεί χτυπούσαμε αλλά δεν μας ένοιαζε και πολύ. Εκεί βρίσκαμε την παιδική χαρά μας.

Λίγο πολύ αυτό δε θα ‘πρεπε να ‘ναι και τώρα; Η λογική λέει ναι, η πραγματικότητα λέει όχι.

Τα χρόνια κυλούν με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς πια. Γίνονται όλο και πιο σκληρά, πιο άγρια, πιο καχύποπτα. Κι όχι άδικα.

Η παιδική χαρά πια μόνο χαρά δεν είναι. Έχει γίνει ένα μέρος που αντί να κυριαρχεί η χαρά, κυριαρχεί ο φόβος, το άγχος, η καχυποψία, η ανησυχία. Όχι για τα παιδιά. Αυτά ακόμη με κάποιο τρόπο αντιστέκονται. Για τους συνοδούς τους όμως, η παιδική χαρά χρήζει τεντωμένων κεραιών. Καθώς το φαινόμενο ένα παιδί να κυκλοφορεί ασυνόδευτο είναι σπάνιο ή καλύτερα πολύ σπάνιο.

Ποιoς και τι φταίει είναι μεγάλη κουβέντα κι ας μην την ανοίξουμε. Το θέμα είναι ότι η παιδική χαρά έχασε την ταυτότητά της.

Συνοδεύοντας ένα παιδί εκεί βγάζεις κι ένα περιστρεφόμενο μάτι σαν αυτό του αστυνόμου Σαΐνη μήπως κι υποπέσει κάτι παράνομο, επικίνδυνο ή περίεργο στην αντίληψή σου. Φοβάσαι κι είναι λογικό. Στην εποχή που οι ειδήσεις τρέχουν γρηγορότερα κι απ’ το φως, αυτά που βγαίνουν στη φόρα τρομάζουν.

Και δεν είναι μόνο τα πολύ τα σοβαρά περιστατικά παιδεραστείας, εμπορίας, κλοπών είναι και τ’ άλλα, τα πιο μικρά, που είναι και συχνότερα. Ο κόσμος υποφέρει από χίλια δύο προβλήματα με αποτέλεσμα η βία να κυκλοφορεί ελεύθερη. Γιατί πια δεν κάνουν μόνο οι κακοί επιλήψιμες πράξεις. Τις κάνουν κι οι καλοί.

Στην παιδική χαρά λοιπόν, η χαρά υπάρχει μόνο στα ανυποψίαστα παιδιά που παίζουν, τρέχουν, κυνηγιούνται έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου. Το χειρότερο σενάριο, βέβαια, είναι όταν και τα ίδια τα παιδιά χάνουν την παιδικότητά τους μιμούμενα τα πρότυπά τους και γίνονται και τα ίδια επιθετικά, φοβισμένα, καχύποπτα.

Απ’ την άλλη πλευρά είναι και τα γεγονότα που προκαλούν στεναχώρια και θλίψη. Μέσα σ’ αυτό τον περιφραγμένο -στις περισσότερες των περιπτώσεων- χώρο υπάρχουν κι αυτές οι στιγμές που αν διαθέτεις μια μικρή έστω ευαισθησία σε κάνουν κομμάτια. Τα παραδείγματα περιττεύουν, όλοι γνωρίζουμε την πραγματικότητα.

Μια μινιατούρα της σημερινής κοινωνίας η παιδική χαρά. Θεωρητικά είναι αδύνατο να ξαναγίνει όπως ήταν γιατί είναι αδύνατο να ξαναγίνει ο κόσμος όπως ήταν. Λογικό. Ο κόσμος προχωράει, εξελίσσεται, αλλάζει. Η ερώτηση συνεχίζει να ’ναι «γιατί να μην αλλάζει προς το καλό;» κι η απάντηση εξακολουθεί να ‘ναι «έλα μου ντε!».

Ας μείνουν τουλάχιστον τα παιδιά, όσο είναι δυνατόν, παιδιά. Ας χαίρονται την ανεμελιά τους έως ότου αντιληφθούν τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο. Ας τα κρατάμε προφυλαγμένα από μίση, κακίες και φόβους.

Αν όσα παιδιά γεννηθούν αυτή τη στιγμή και μεγαλώσουν μόνο με αγάπη, αγάπη θα χαρίσουν μεγαλώνοντας. Κι η παιδική χαρά θα ξαναγίνει χαρά.

                                                          

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.