Χαζεύοντας τις προάλλες στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ’ ένα βιντεάκι με το τραγούδι της Marilyn Monroe «diamonds are the girl’ s best friends».

«Τέτοια βλέπετε» σκέφτηκα «και θεωρείτε ότι οι γυναίκες το μόνο που ψάχνουν είναι χρήμα, πλούτη και λούσα».

Σκέφτηκα κι άλλα, βέβαια. Αναρωτήθηκα γιατί οι γυναίκες που το φωνάζουν ευθαρσώς ότι νοιάζονται μόνο για το χρήμα έχουν πέραση, πώς γίνεται να στο λέει η άλλη στα μούτρα ότι αν δεν της προσφέρεις πολυτέλεια θα πάει αλλού να βρει και πώς είναι δυνατόν να κοιμούνται ήσυχες έχοντας μόνο υλικά αγαθά κι όχι και από τ’ άλλα τα άυλα αλλά τόσο σημαντικά;

Θα μου πείτε ότι εδώ ο κόσμος καίγεται κι εγώ αναλύω τους στίχους της Monroe. Θα σας πω ότι περνώντας οι μέρες και ζώντας σε μια χώρα που το «ναι» ή το «όχι» έχουν γίνει οι πιο βαρυσήμαντες λέξεις, κατάλαβα γι’ άλλη μια φορά πως το χρήμα είναι αυτό που κινεί τα πάντα.

Κανένας πόλεμος δεν έγινε γι’ αγάπη, για σεβασμό γι’ αλληλεγγύη. Όλοι έγιναν και θα γίνονται για το χρήμα, την εξουσία, για το ποιος θα ‘ναι ο πιο ισχυρός. Κι ισχυρός είναι ο έχων.

Έτσι την ξαναθυμήθηκα. Αυτή τη φορά όμως της έδωσα δίκιο: «Πολύ καλά τα έλεγες» μονολόγησα «έτσι είναι, τα διαμάντια, τα πλούτη και το χρήμα θα ‘πρεπε να ‘ναι οι καλύτεροι φίλοι των γυναικών. Μόνο έτσι θα ‘χουν προκοπή».

Όταν φτάνει κανείς στο σημείο της αγανάκτησης και της οργής είναι σαν να χάνει την πίστη του στις αξίες και τα ιδανικά που είχε. Αν δεν ήμουν τόσο θυμωμένη δε θα το σκαφτόμουν ποτέ αυτό.

Αυτό είναι λοιπόν το νόημα; Τα πλούτη; Έχω και ζω με αξιοπρέπεια και χωρίς την παραμικρή στέρηση ή δεν έχω και παρακαλάω για τα βασικά;

Για όσους δηλαδή το χρήμα είναι κολλητός φίλος προκόβουν και για όσους το χρήμα είναι άγνωστη λέξη πατώνουν, υποκύπτουν, χάνονται.

Είτε μιλήσουμε συγκεκριμένα για τις γυναίκες είτε το γενικεύσουμε για όλους τους ανθρώπους, η ουσία είναι μία.

Οι γυναίκες που αγαπούν το χρήμα κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν και δε λογαριάζουν τίποτα. Αφοσιώνονται στο στόχο τους και με κάθε μέσο τον κατακτούν. Γιατί να κοπιάσουν για κάτι όταν κάποιος άλλος μπορεί να τις προσφέρει ότι θελήσουν στο πιάτο;

Και γενικά οι άνθρωποι που θεοποιούν το χρήμα και τα υλικά είναι πιο αδίστακτοι από τους υπόλοιπους. Η απληστία είναι από τα χειρότερα χαρακτηριστικά για ένα άτομο. Το χειρότερο όλων είναι όταν αποκτάς με εύκολο τρόπο κάποια πράγματα, εθίζεσαι και θέλεις κι άλλα. Ώσπου φτάνεις στο σημείο που δεν ικανοποιείσαι με τίποτα. Όσα έχεις δε σου φτάνουν κι απλά συνεχώς θέλεις κι άλλα.

Έχετε δει κανέναν πλούσιο άνθρωπο να είναι πραγματικά ευτυχισμένος;

Μπορεί να το πήρα πολύ κατάκαρδα το, κατά τ’ άλλα χαριτωμένο τραγούδι, αλλά είναι κι όλα αυτά τα γεγονότα που μας κάνουν να στροφάρουμε αλλιώς κι ίσως να παρεξηγούμε τα πάντα.

Αν ξεχάσω τι συμβαίνει γύρω τότε μπορώ και να πω πως ναι, όλα τα κορίτσια θα θέλαμε διαμάντια και χρυσάφια. Όπως θα θέλαμε και να μη νοιαζόμαστε για το παραμικρό. Να είχαμε ότι θέλαμε στα πόδια μας και να μη μας ενδιέφερε ποιος θα πληρώσει το νοίκι και τους λογαριασμούς. Κι όχι μόνο τα κορίτσια, όλοι οι άνθρωποι.

Να ‘χαμε κάποιον να μας κακομαθαίνει εν ολίγοις. Χωρίς όμως να μας στερεί και το συναίσθημα γιατί χωρίς αυτό θα πλήτταμε αφόρητα μέσα στα αστραφτερά διαμάντια μας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.