«Γιατί το κάνεις αυτό;» ρωτάει. «Για να κερδίσω μια θέση στον παράδεισο.» απαντάει.

«Μ’ αυτά που κάνεις η κόλαση σε περιμένει.» του είπε κάποιος.

Παράδεισος και κόλαση, ο τόπος του καλού κι ο τόπος του κακού, η αιώνια λιακάδα και το αιώνιο σκοτάδι, τα καταπράσινα λιβάδια και τα καυτά καζάνια. Η ζωή μετά.

Υπάρχουν άραγε; Πώς είναι; Είναι όντως έτσι; Ο Θεός που πιστεύουμε μας οδηγεί σε κάποιο από τα δύο ανάλογα με τις πράξεις μας; Ξέρει κανείς να μας δώσει την σίγουρη απάντηση;

Μήπως έχει το μεγαλύτερο δίκιο εκείνος ο στίχος που λέει πως εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ; Μήπως αυτό θα ήταν το βασικότερο που θα ‘πρεπε να μας ενδιαφέρει; Το τι κάνουμε και το πώς δρούμε στο «εδώ»;

Έτσι κι αλλιώς το «εκεί» δε θα μπορέσουμε ποτέ να το μάθουμε πριν το φτάσουμε.

Εδώ είναι, λοιπόν, ο παράδεισος όπως εδώ είναι κι η κόλαση. Όλα είναι εδώ. Κρύβονται πίσω από τις πράξεις μας, τις αντιδράσεις μας, τις επιθυμίες μας, την αντίληψή μας, πίσω απ’ όλη τη στάση της ζωής μας.

Όταν ζούμε μέρες απόλυτης ευτυχίας, χαράς, ξεγνοιασιάς, ευφορίας δε μοιάζει σαν να ζούμε στον παράδεισο; Κι απ’ την άλλη όταν μας συμβαίνουν άσχημες καταστάσεις, έχουμε σοβαρά προβλήματα, όταν βρισκόμαστε σ’ αδιέξοδο δεν είναι σαν να έχουμε πιάσει πρώτο τραπέζι πίστα στην κόλαση;

Σίγουρα, υπεύθυνοι για τον παράδεισο μας ή την κόλαση μας είμαστε εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο που ακολουθούμε ή παρακολουθούμε τη ζωή μας. Με τη ματιά που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις. Με το πώς θέλουμε να είναι η ζωή μας και με το τι κάνουμε για να τη βελτιώσουμε ή να την καταστρέψουμε.

Σίγουρα επίσης, πολλές φορές μας έρχονται απρόσκλητες κακουχίες και δυσάρεστα γεγονότα που μας βυθίζουν και μας οδηγούν σ’ αυτό που λέμε κόλαση, ό, τι σημαίνει κόλαση για τον καθένα μας.

Αυτά τα άσχημα συμβάντα δεν τα ορίζουμε κι επειδή μας βρίσκουν απροετοίμαστους μας πηγαίνουν σ’ ένα σκοτάδι που το φως μοιάζει μακρινή έννοια.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η «κόλαση» γίνεται μόνιμη κατοικία και η προσπάθεια αλλαγής φαντάζει τρομερά δύσκολη, όχι όμως ακατόρθωτη γιατί πολλές φορές είναι στο χέρι μας, στη θέληση μας το που θέλουμε να ζούμε.

Έστω κι αν οι καταστάσεις είναι πολύ άσχημες με το χρόνο μπορεί να φωτιστεί η «κόλαση».

Υπάρχουν και περιπτώσεις βέβαια, που δημιουργούμε προβλήματα και φέρνουμε την καταστροφή χωρίς να υπάρχει κάποιος υπαρκτός λόγος ή κι αν υπάρχει, το δεδομένο είναι πως δε θα ‘ναι και τόσο σοβαρός.

Ο «παράδεισός» μας είναι στα χέρια μας. Ο καθένας μας ξέρει πολύ καλύτερα από τον καθένα τι τον κάνει χαρούμενο κι ευτυχισμένο. Ποια είναι αυτά τα πράγματα που του δίνουν την αίσθηση του «παραδείσου».

Το θέμα είναι να μην εγκαταλείπονται οι προσπάθειες και ν’ αγωνιζόμαστε για το «φως». Μ’ όποιο τρόπο έχει ο καθένας, είτε αυτός λέγεται πείσμα, είτε διάθεση για ζωή ή Γιώργος, Ελένη, Μαρία, Θανάσης.

Στο «εδώ» κρινόμαστε όλοι καθημερινά κι αδιάκριτα, στον «παράδεισό» μας ή στην «κόλασή» μας.

Στο «εκεί» ίσως μας κρίνουν άλλοι, ίσως δεν υπάρχει με την έννοια που το ‘χουμε στο μυαλό μας κι ελπίζω ν’ αργήσουμε να το μάθουμε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.