Το παρακάτω κείμενο το αφιερώνω σε όλες εσάς τις υστερικές μανούλες, ενίοτε και σε ‘σας τους υστερικούς πατερούληδες, που είστε πιο λίγοι σε αριθμό.

Το θέμα του; Μην πιέζετε άλλο τα παιδιά σας να διαβάσουν.

Υποσημείωση; Πιέστε τα προς την κατεύθυνσή της κλίσης τους.

Είναι τόσο θλιβερό, να βλέπεις παιδιά να ζορίζονται, να πιέζονται, να υποφέρουν για να μάθουν το μάθημα τους από την αρχή μέχρι το τέλος, με όλες τις τελείες και τα κόμματα.

Να δυσανασχετούν και να αγχώνονται γιατί ξέχασαν το «και» κι αντί για είκοσι θα πάρουν δεκαεννιά κόμμα εννιά.

Είναι απάνθρωπο. Δεν το καταλαβαίνετε;

Γεμίσαμε σχολεία με παπαγαλάκια.

Ναι, φταίνε και τα συστήματα, δε θα πω σύστημα, διότι το αλλάζουν κάθε εξάμηνο, αλλά πιο πολύ φταίτε εσείς οι γονείς κι αμέσως μετά εσείς οι δάσκαλοι τους.

Γιατί δε μαθαίνετε στα παιδιά σας ν’ αγαπούν το διάβασμα; Γιατί να το βλέπουν σαν τη μεγαλύτερη αγγαρεία του κόσμου; Γιατί ενώ βλέπετε ότι το παιδί σας ζωγραφίζει όλη μέρα αριστουργήματα, εσείς σώνει και ντε να το κάνετε γιατρό;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για ποιο λόγο υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους; Για τον εξής απλό λόγο. Δεν την αγάπησαν ποτέ. Γιατί ήθελαν να γίνουν κάτι άλλο.

Τα παιδιά πρέπει με κάποιο τρόπο να μάθουν ν’ αγαπούν το διάβασμα. Να μάθουν να παίρνουν πράγματα μέσα απ’ αυτό και όχι να βλέπουν εφιάλτες εξ’αιτίας του.

Αποστήθιση κι άγιος ο Θεός.

Και; Αυριανοί επιστήμονες που δεν έχουν βασικές γνώσεις. Πέρασαν στην ιατρική γιατί έγραψαν άριστα στα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία και τη βιολογία κι αν τους ρωτήσεις να σου πουν πέντε Έλληνες ποιητές, θα σε κοιτάζουν σα να κατέβηκες από άλλο πλανήτη.

Ή και το ανάποδο. Παιδιά που μπήκαν στη νομική με άριστα στα θεωρητικά μαθήματα, αν τα βάλεις να διαιρέσουν δεκαδικό, θα μπερδέψουν το κόμμα.

Το ότι άκουσα με τ’ αυτιά μου νέα δασκάλα να ρωτάει τη διπλανή της σε μια παρέα «τι ακριβώς ήταν οι Καρυάτιδες», πώς να το χαρακτηρίσω;

Δε λέω όλοι να τα ξέρουμε όλα. Λέω ότι οι δάσκαλοι θα ‘πρεπε να μας δείξουν το σωστό δρόμο και οι γονείς μας να μας στηρίζουν διακριτικά χωρίς υστερίες.

Είναι Ιανουάριος. Έχετε ιδέα τι γίνεται στα σπίτια των παιδιών που ετοιμάζονται για εξετάσεις; Ένας πανικός. Με όλη τη μεταφορική και κυριολεκτική σημασία του.

Μην πιέζετε άλλο τα παιδιά σας. Είναι κρίμα.

Παιδιά σας είναι. Καθίστε και μάθετε τα.

Το ξέρετε ότι οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε την παραμικρή ιδέα για το τι όνειρα έχει; Δεν το γνωρίζετε το παιδί σας.

Το μόνο που ξέρετε είναι, ότι αριστεύει και πρέπει να γίνει κάτι σπουδαίο.

Μιλήστε μαζί του, ρωτήστε το, βοηθήστε το. Μη νομίζετε, κι αυτό στα χαμένα είναι πολλές φορές. Δώσ’τε του όμως, την ευκαιρία και το χρόνο να πάρει τις αποφάσεις του, να δει τι πραγματικά θέλει. Ας χάσει κι ένα χρόνο. Δεν είναι τόσο τραγικό.

Για όποια απόφασή του να είναι υπεύθυνο το ίδιο το παιδί. Να μη σας κατηγορεί αύριο, μεθαύριο για τις επιλογές που κάνατε εσείς για τη ζωή του.

Κανένας βαθμός δεν είναι ικανός να κρίνει κανέναν. Η αξία του καθένα θα φανεί.

Αφήστε τα παιδιά σας να είναι παιδιά τώρα, γιατί θα γίνουν αργότερα και θα ‘ναι λάθος.

Κι αν δεν κρατήσει, κυρία Πόπη μου, η Αγαπούλα σου τη σημαία, δεν πειράζει. Κι εσένα, κυρία Λίτσα μου, αν δεν πάρει ο Νικολάκης σου φέτος το απουσιολόγιο μην το θεωρήσεις καταστροφικό.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.