Διανύουμε τον ένατο μήνα του έτους δύο χιλιάδες δεκαπέντε. Σωστά; Σωστά.

Ερώτηση: Σε πόσους γάμους έχετε πάει από πέρσι μέχρι φέτος; Απάντηση: Δε θυμάμαι, ήταν άπειροι.

Παρ’ όλη την κρίση, παρ’ όλο το χάος και τη γενική κατάσταση, ο κόσμος ακόμη παντρεύεται. Είτε με θρησκευτικό γάμο, είτε με πολιτικό οι δύο σάρκες γίνονται μία. Είχαν δηλαδή γίνει κι από πριν αλλά αυτό είναι άλλο κομμάτι.

Η ουσία είναι μία. Όσο μεγαλώνει η κρίση, τόσο οι άνθρωποι θέλουν με κάποιο τρόπο να πάρουν λίγη χαρά, να μοιραστούν ίσως τα προβλήματα, να πάνε παρακάτω κόντρα στον καιρό.

Και πολύ καλά κάνουν. Δε διαφωνώ καθόλου. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται ανά τις δεκαετίες και τις εποχές και συμβαίνει το εξής: όσο πιο φτωχικά ήταν τα χρόνια κι όσο πιο δύσκολες γίνονταν οι καταστάσεις, τόσο περισσότεροι γάμοι τελούνταν και τελούνται. Σε αντίθεση με τα χρόνια ευημερίας κι ανάπτυξης που ο γάμος έρχονταν σε δεύτερη μοίρα αφού οι ευκαιρίες καριέρας ήταν πολλές.

Ο γάμος όμως δεν είναι κάτι το οποίο συναντιέται τα τελευταία χρόνια. Η τελετή του γάμου υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι και συναντάται σε διάφορους πολιτισμούς και σε διάφορες θρησκείες.

Ορίζεται ως μία γενετήσια ένωση δύο ανθρώπων με σκοπό την δημιουργία οικογένειας, είναι η αναγνωρισμένη ένωση δύο προσώπων.

Στη σύγχρονη εποχή στη χώρα μας τελούνται δύο είδη γάμου: ο θρησκευτικός που τελείται σε κάποια εκκλησία από έναν ιερέα κι ο πολιτικός ο οποίος τελείται σ’ ένα δημαρχείο από τον ίδιο το δήμαρχο ή από κάποιον εκπρόσωπο του δήμου.

Η ορθόδοξη εκκλησία επιτρέπει μέχρι τρεις γάμους για το κάθε πρόσωπο ενώ η πολιτεία αφήνει ανοιχτό τον αριθμό πολιτικών γάμων που μπορεί να τελέσει το κάθε άτομο.

Στην αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στην αρχαία Αθήνα ακολουθούνταν συγκεκριμένη διαδικασία. Η νύφη έπρεπε να ’ναι μεταξύ δώδεκα και δεκαέξι χρόνων ενώ ο γαμπρός μεταξύ εικοσιτεσσάρων και τριάντα χρόνων. Η τελετή δε θα μπορούσε να είναι πιο απλή.

«Δίδω αυτή τη γυναίκα για την αναπαραγωγή νόμιμων παιδιών.»

«Δέχομαι.»

«Και τρία τάλαντα προίκα (για παράδειγμα)».

«Είμαι ικανοποιημένος.»

Αφού λοιπόν γινόταν και η καταβολή της προίκας, ο γάμος θεωρούνταν τετελεσμένος.

Ο γάμος της αρχαίας Αθήνας είχε κάτι από το γνωστό «I do».

Στη αρχαία Σπάρτη τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά.

Ο γάμος γινόταν μετά από κλοπή της νύφης μετά την ήβη και παραδινόταν στη «νυμφεύτρια» που της έκοβε σύρριζα τα μαλλιά, την τύλιγε με ένα κωμικό φόρεμα, της φορούσε ανδρική υπόδηση και την πλάγιαζε σε ένα αχυρένιο στρώμα μόνη της και χωρίς φως. Ο νιόπαντρος, αφού γευμάτιζε με τους συντρόφους του, έμπαινε στην καλύβα όπου βρισκόταν η νύφη κι έκανε έρωτα μαζί της. Μετά επέστρεφε στο υπνωτήριο των αντρών της ηλικίας του. Τη γυναίκα του την έβλεπε στα κρυφά και με προφυλάξεις.

Τα παιδιά στη Σπάρτη μάλλον τα έκαναν όταν κάτι πήγαινε στραβά με τις προφυλάξεις.

Λίγο πιο μακριά, στην αρχαία Αίγυπτο, τα πράγματα ήταν πιο απλά. Η νύφη έπαιρνε την προίκα και μετακόμιζε από το πατρικό της στο σπίτι του συζύγου της ακολουθώντας το τελετουργικό.

Περνώντας τα χρόνια και καθώς οι κοινωνίες εξελίσσονταν κι ο θεσμός του γάμου προσαρμόζονταν στις περιστάσεις, στις θρησκείες και στα δόγματα.

Στην ισλαμική θρησκεία η αγαμία θεωρείται αμαρτία κι άρα ο γάμος υποχρεωτικός και σε κάποιες ινδουϊστικές θρησκείες ο γάμος είναι υποχρεωτικός ακόμη και για τους γκουρού ενώ δεν μπορεί να λυθεί μ’ ένα διαζύγιο αφού θεωρείται απόφαση θεϊκή κι όχι της κοινωνίας.

Με οποιαδήποτε μορφή και σ’ οποιαδήποτε κοινωνία και θρησκεία, ο γάμος αποτελεί βασική τελετή, θεσμό, γεγονός ή όπως αλλιώς θέλει να το πει ο καθένας.

Μας αρέσουν, δε μας αρέσουν είναι από τα κυριότερα γεγονότα της εξέλιξης του ανθρώπου.

Το πώς θα κάνει ο καθένας το γάμο του είναι ασφαλώς δική του υπόθεση και καλό θα ‘ταν να μην ακούσει κανέναν και να κάνει ό, τι αυτός ονειρεύεται.

Τώρα το αν επιλέξει να παντρευτεί ή όχι πάλι είναι δική του δουλειά.

Και στα δικά σας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.