Συνηθίζουμε να λέμε ότι τα λόγια δε μετράνε και στις πράξεις φαίνεται το ποιόν ενός ανθρώπου. Δε συνηθίζουμε, όμως, να λέμε πόσο σημαντική είναι η σιωπή κάποιου.

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσο σπουδαία αρετή είναι να κρατάει κανείς το στόμα του κλειστό; Να στέκεται σε μια γωνία σιωπηλός και να τα λέει όλα μέσα από τη σιωπή του; Για όσο χρειαστεί.

Μερικοί άνθρωποι, όσο έξω καρδιά κι αν φαίνονται, όσο χιούμορ κι να διαθέτουν, όσο κι αν φαίνονται αυτό που λέμε «ψυχή της παρέας», χρειάζονται, έχουν ανάγκη την απόλυτη σιωπή. Να μην μιλούν, να κάθονται βουβοί και ν’ απολαμβάνουν την ησυχία, ν’ ακούν μόνο τη φωνή του «μέσα» τους.

Η πιο καλή παρέα πολλές φορές είναι αυτή που σε γεμίζει κι ας μην έχετε ανταλλάξει ούτε μια άναρθρη κραυγή.

Οτι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια επιβεβαιώνει την επιθυμία πολλών για λεπτά, ώρες, μέρες χωρίς λόγια.

Σε περιπτώσεις, για παράδειγμα, που ένας άνθρωπος έχει μεγάλο πόνο, ζει μια απώλεια, μια γενικά δύσκολη κατάσταση έχει μεγάλη ανάγκη από τη σιωπή, τα λόγια έτσι κι αλλιώς δύσκολα παρηγορούν και δύσκολα ελαφραίνουν το κλίμα. Έχει ανάγκη τη φυσική παρουσία κάποιου άλλου ανθρώπου χωρίς όμως πολλές κουβέντες, σχεδόν χωρίς καθόλου κουβέντες.

Απλά να νιώθει μια ακόμη ανάσα στο χώρο.

Η σιωπή ξεκουράζει, ηρεμεί, τακτοποιεί τις σκέψεις. Μέσα μας μπορούμε να πούμε πολλά περισσότερα απ’ όσα λέμε με λέξεις.

Άλλη περίπτωση είναι κι οι άνθρωποι που έχουν πολύ γεμάτο πρόγραμμα, πολλές ασχολίες, καθόλου ελεύθερο χρόνο. Όταν ζει κανείς τις περισσότερες ώρες της μέρα του στην απόλυτη ένταση έχει ανάγκη να μην ακούει τίποτα στη μισή ώρα που έχει στη διάθεση του να χαλαρώσει και να ξεκουραστεί.

Όπως επίσης κι οι άνθρωποι που έχουν να κάνουν με επαγγέλματα που είναι σε συνεχή επαφή με κόσμο. Σπαταλούν τόση ενέργεια στο να είναι ευχάριστοι, κοινωνικοί, χαμογελαστοί, ομιλητικοί που το μόνο που χρειάζονται όταν βρεθούν σπίτι τους είναι να μην χρειαστεί να μιλήσουν, να εξηγήσουν, να αναλύσουν.

Πέρα από ανάγκη η, σιωπή διαθέτη πολύ μεγαλύτερη δύναμη από τα λόγια και τις πράξεις. Γιατί πολύ απλά περιβάλλεται από μυστήριο. Με τα λόγια, πολλά ή λίγα, εξηγείς, με τις πράξεις δείχνεις, με τη σιωπή προκαλείς.

«Ποιος ξέρει τι σκέφτεται μέσα του», «ας μου μιλούσε, ας μην έφευγε έτσι», «δε θέλει να μιλήσει σε κανέναν». Όλα αυτά προκαλούν πολλά σενάρια και πάμπολλες υποθέσεις με μόνιμα «αν» και «γιατί».

Όταν κάποιος έχει ανάγκη τη σιωπή πρέπει να του τη χαρίζουμε. Μπορεί να χρειαστεί δυο λεπτά, μπορεί να χρειαστεί δυο μέρες ή δυο βδομάδες. Ο καθένας έχει τους δικούς του χρόνους, τις δικές του ανάγκες και τους δικούς του κώδικες.

Κι όταν κανείς επιθυμεί την ησυχία, το αθόρυβο περιβάλλον, τη σιωπή κι εμείς αρνούμαστε με τον τρόπο μας να του τη χαρίσουμε, σίγουρα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος. Η πίεση είναι ό,τι χειρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις.

Μπείτε στο αθόρυβο, βγάλτε τη δόνηση, βγάλτε το σκασμό πιο απλά και θα κάνετε ένα πολύ μεγάλο καλό στον άνθρωπο που σας νοιάζει.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.