Το χιούμορ κι η αίσθηση του είναι πολύ υποκειμενικά. Με άλλα πράγματα και καταστάσεις γελάω εγώ, με άλλα εσύ και μ’ άλλα ο παραπέρα. Εξαρτάται από διάφορα πράγματα, από την ψυχολογία, το iq, την παρέα και την άνεση που νιώθουμε, από τα εξωτερικά ερεθίσματα που έχουμε.

Ένα όμως με βασανίζει τόσα χρόνια, κάτι που δεν μπορώ να το δω αντικειμενικά σε καμία περίπτωση.

Πώς είναι δυνατόν να γελάει κανείς με τους κλόουν; Τί το αστείο έχουν και δεν μπορώ εγώ να το δω;

Από μικρό παιδάκι μέχρι σήμερα δεν μπόρεσα ποτέ να δω κλόουν και να γελάσω, έστω να τον βρω χαριτωμένο. Αντίθετα, μου προκαλεί θλίψη, στεναχώρια και πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Ξέρω ότι πολύς κόσμος βρίσκει αστείες τις συμπεριφορές ενός κλόουν. Γελάει με το ατσούμπαλο βάδισμα του, με τις γκριμάτσες του, με τα μαγικά του, με τα ταχυδακτυλουργικά του.

Εγώ πάλι όχι, θα το ξαναπώ. Οι κλόουν μου θυμίζουν τους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους αυτού του κόσμου. Κρυμμένοι πίσω από αυτό το άσπρο δέρμα με την κατακόκκινη μεγάλη μύτη και το ζωγραφισμένο στόμα. Και μόνο το μακιγιάζ φτάνει για να μου φαίνονται αποκρουστικοί.

Σχεδόν τους φοβάμαι γιατί δεν έχουν τίποτε αληθινό πάνω τους. Δεν είναι μόνο το μακιγιάζ, είναι και τα ρούχα, η περούκα, τα τεράστια παπούτσια. Ούτε καν τα δάχτυλά τους δεν μένουν ακάλυπτα αλλά χάνονται μέσα στα γάντια τους.

Κι εκείνα τα μάτια τους είναι τόσο θλιμμένα. Λες και περιμένουν για να ξεσπάσουν σε κλάματα. Λες και μιλούν και ζητούν βοήθεια, κάποιον να τους σώσει. Να βγάλει από πάνω τους όλα αυτά τα πλαστικά πράγματα και να τους γυρίσει πίσω στην πραγματική ζωή που μπορούν να κλαίνε και να γελάνε όποτε αυτοί θέλουν, που δε θα ‘ναι υποχρεωμένοι να παίζουν κάθε μέρα τον κωμικό τους ρόλο.

Να γελάσω με τι; Με τις μόνιμες αδεξιότητες αυτής της φιγούρας; Δεν μπορώ. Σύμφωνα με το αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης, ο κλόουν είναι ο αδέξιος συνεργάτης. Περισσότερο θέλω να τον βοηθήσω να σταθεί στα πόδια του παρά να γελάσω.

Κι αυτό το «γέλα παλιάτσο» μου χτυπάει στ’ αυτιά κάθε φορά που βλέπω κλόουν. Γέλα κι ας υποφέρεις εσύ, γελά γιατί έτσι πρέπει, γέλα γιατί αν δεν το κάνεις θα έχεις επιπτώσεις, γέλα κι ας πονάς, γέλα κι ας έχεις χρόνια να γελάσεις αληθινά.

Κάτι σαν τους κωμικούς ηθοποιούς, μόνο που αυτοί δεν έχουν κι όλη αυτή την πολύχρωμη περιβολή να τους ακολουθεί.

Είναι όλο το πακέτο αυτού που στα ελληνικά λέμε «γελωτοποιό» που στα δικά μου μάτια είναι παράξενο, στενάχωρο και θλιβερό.

Ίσως ακούγονται παράξενα όλα αυτά, ίσως κι υπερβολικά. Κάποιοι πληρώνουν για να έχουν ένα κλόουν στο παιδικό πάρτι για τα γενέθλια του παιδιού τους. Έναν μεταμφιεσμένο άνδρα ή γυναίκα που στο ρόλο του κλόουν πρέπει να διασκεδάσει όλα τα παιδιά και να τα εντυπωσιάσει με τα μαγικά του.

Άλλοι, πηγαίνουν σε παραστάσεις με κλόουν ή σε τσίρκο και γελούν εύθυμα με εικόνες που στα δικά μου μάτια μόνο αστείες δεν φαίνονται, μην ξαναλέμε τα ίδια.

«Σε κανέναν δεν αρέσει ένας κλόουν τα μεσάνυχτα.» Stephen King. Σε κάποιους μας δεν αρέσει κι όλη την υπόλοιπη μέρα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.