Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μικρή χώρα της Ευρώπης γεννήθηκε ένα παιδί. Όχι πολλά χρόνια πριν. Γεννήθηκε μ’ ευχές για να ζήσει γερό, χαρούμενο, ευτυχισμένο, τυχερό και να το καμαρώνουν οι γονείς του κι όλο του το σόι.

Δεν του έλειπε τίποτα. Είχε όσα χρειαζόταν κι ακόμη παραπάνω. Η χώρα του τότε ήταν πάνω στην περίοδο της ανάπτυξής της. Τέλος οι πόλεμοι, τέλος οι δικτατορίες, τέλος ό, τι είχε κάνει μεγάλο κακό. Γεννήθηκε σε περίοδο δημοκρατίας, σε περίοδο αισιοδοξίας κι ονείρων.

Μεγάλωσε και πήγε σχολείο με τα ρούχα που ήθελε, με βιβλία και τετράδια κι έμαθε πολλά.

Έμαθε πως γεννήθηκε στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τις τέχνες, τον πολιτισμό, τα γράμματα, τις επιστήμες. Οι αρχαίοι αυτού πρόγονοι ήταν τόσο σπουδαίοι, που διδάσκονταν ακόμη και στο εξωτερικό.

Έμαθε την ιστορία της χώρας του. Γι’ ανθρώπους γενναίους που αντιστάθηκαν για να έχει αυτό τις πολυτέλειες που έχει τώρα. Γι’ ανθρώπους με αξίες κι ιδανικά που πολεμούσαν χωρίς παράπονο για το καλό της πατρίδας τους γιατί η πατρίδα τους είχε αξία για ‘κείνους.

Διδάχτηκε και για πολιτικές διαφθορές, για προδότες της χώρας του και για σπιούνους με την ελπίδα και τη θέληση πως αυτό θα κάνει τα πάντα για να υπηρετεί το καλό και το δίκαιο της πατρίδας του.

Στις σχολικές γιορτές κουνούσε με καμάρι τη σημαία και χαμόγελο προς τη φωτογραφική μηχανή για να θυμάται τη στιγμή. Απήγγειλε με βροντερή φωνή το ποίημα του και τραγουδούσε τα τραγούδια της εκάστοτε επετείου. Στον εθνικό ύμνο του έμαθαν να στέκεται προσοχή και να κορδώνεται με σθένος γιατί μόνο αυτό άξιζε για την πατρίδα του και τους προγόνους του.

Οι ήρωες των επαναστάσεων και των πολέμων ήταν πρότυπα και θα ‘πρεπε να γίνει σαν αυτούς. Αυτοί αγαπούσαν ανιδιοτελώς την πατρίδα τους κι αυτό έπρεπε να κάνει κι εκείνο.

Έμαθε και θρησκευτικά και μέσα από ‘κείνα διδάχθηκε την αληθινή αγάπη, τη μεταμέλεια και τη θυσία και πως πρέπει να έχει πίστη στα θαύματα κι ελπίδα στη ζωή του.

Όσο ακόμη πήγαινε σχολείο φώναζε όχι στο φασισμό, όχι στη σκλαβιά, όχι στην προδοσία, όχι στους πολιτικούς χωρίς ήθος, όχι σε ό, τι έκανε κακό στη χώρα του και στους πολίτες της.

Είχε ακόμη την αγνότητα και την ελπίδα καλά ριζωμένα μέσα του. Ένιωθε ένας μικρός επαναστάτης που θα μάχονταν για τα όνειρα του και τις φιλοδοξίες του. Πάντα με ελευθερία, αγάπη, προσφορά κι αλληλεγγύη.

Μεγάλωσε κι άλλο και σπούδασε ή έμαθε μια τέχνη και τα πράγματα κυλούσαν απ’ το καλό στο καλύτερο. Η Ευρώπη ανοίγονταν μπροστά του, ο πολιτισμός κι τεχνολογία αναπτύσσονταν, το χρήμα έρεε, ό, τι ζητούσε σήμερα το είχε αύριο και ήταν σίγουρο πως ο μπάρμπας του απ’ την Κορώνη δε θα το άφηνε έτσι, όλο και κάπου θα το «βόλευε».

Και το βόλεψε και κάπου εκεί ξεχάστηκαν όλα.

Ξεχάστηκε η πατρίδα του, ξεχάστηκε ο διπλανός του, ξεχάστηκαν οι ήρωες κι οι επέτειοι έγιναν άριστες αφορμές για ταξιδάκια, ξεχάστηκε η πείνα της κατοχής, ξέχασε να δίνει, απαιτούσε να πάρει, δεν αγαπούσε και το «ωχ αδερφέ» αντικατέστησε τη γαλανόλευκή του.

Τα χρόνια όμως κύλησαν κι άλλο και τότε θυμήθηκε ξανά αυτό που του έμαθαν τότε: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται».

Από πλούσιος έγινε φτωχός, τα τριάντα οχτώ παλτό έγιναν ένα, ένιωθε την προδοσία από ‘κείνους που «σταύρωνε» και μάλωνε για χάρη τους ακόμη και με τ’ αδέρφια του, ταπεινώθηκε, εξευτελίστηκε, στερήθηκε, η κατάθλιψη έγινε η πάθηση της εποχής του, έχασε κάθε ίχνος πίστης, καλούνταν να ψηφίσει κάθε τόσο με το διχασμό του να χτυπάει κόκκινο, οι νόμοι του κράτους του άλλαζαν σαν τους μήνες.

Εκείνο το παιδί, που είναι πια ενήλικας, ζει πλέον μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια. Δεν ξέρει τι του ξημερώνει, δεν έχει να δώσει στα παιδιά του ό, τι είχε αυτός.

Το χειρότερο όλων; Στέκεται παγωμένος, μουδιασμένος, ανίκανος ν’ αντιδράσει, να φωνάξει, ν’ απαιτήσει το πιο σπουδαίο όλων, την ελευθερία του.

Σκλάβος σε δημοκρατικό πολίτευμα. Πότε το διδάχθηκε αυτό; Ποτέ. Αυτό θα το διδαχθούν τα εγγόνια του όταν γραφτεί η δική του ιστορία. Θα μάθουν για το νέο αυτό πολίτευμα με τα χιλιάδες πρόσωπα.

Πριν χρόνια ζωγράφιζε με μπλε ξυλομπογιά το «ΟΧΙ» και σήμερα αμφιβάλλει αν το «όχι» σημαίνει όντως «όχι» κι όχι «ναι».

Και το «κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», δεν του ταιριάζει ακόμη. Θα μπορέσει να το πετύχει; Η ιστορία και πάλι θα δείξει.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.