«Θα πουλούσα και την ψυχή μου στο διάολο για να ξαναγίνω νέος» είχε πει ο Δημήτρης Χορν σε ‘κείνη την ταινία. Η αιώνια μάχη με το χρόνο. Όλοι ψάχνουμε τα χαμένα νιάτα, τη φρεσκάδα που έσβησε, τη σφριγηλότητα του δέρματος, τις σκούρες τρίχες των μαλλιών, την εικόνα που είχαμε και χάσαμε.

Κουβέντες δεξιά κι αριστερά με επίκεντρο το χρόνο και την ηλικία.

«Πόσο χρονών είσαι;» ρωτάει, «πόσο με κάνεις;» απαντάει. Η πιο χιλιοειπωμένη απάντηση της ιστορίας. Η λάθος απάντηση του ανθρώπου που έκανε την ερώτηση επιφέρει βαριές ποινές. «Όχι και τριάντα πέντε, τριάντα τριών είμαι.»

Πανικός στο κλείσιμο των τριάντα, φόβος στο κλείσιμο των σαράντα, αμφιβολίες στα πενήντα, απόγνωση στα εξήντα και πάει λέγοντας. Όλοι τρέμουμε το χρόνο που κυλάει και χάνεται. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο.

Κακό κάνουν οι απέλπιδες προσπάθειες για την αιώνια νιότη. Πλαστικές, νυστέρια, ενέσιμες θεραπείες, κρέμες κόκκινες, κίτρινες, πράσινες, μάσκες ομορφιάς, θεραπείες προσώπου και σώματος, χάπια και διάφορες άλλες φυσικές, υποτίθεται, λύσεις.

Το κυνήγι της νιότης, όμως, δεν έχει πάντα καλά αποτελέσματα κι εκεί αρχίζει η κατρακύλα. Πρόσωπα παραμορφωμένα, ανέκφραστα, κέρινα. Οι άνθρωποι καταντούν να θυμίζουν κούκλες κι όχι από εκείνες τις όμορφες, τις χαριτωμένες, απ’ τις άλλες τις βγαλμένες από ταινία τρόμου.

Πόση ανασφάλεια κρύβουμε μέσα μας; Κυρίως οι γυναίκες αλλά όχι μόνο. Γιατί οι μανάδες κάνουν τα πάντα για να θυμίζουν κόρες; Γιατί οι ρυτίδες στο πρόσωπο δημιουργούν θλίψη; Γιατί μας τρελαίνει ο χρόνος κι η φυσική φθορά που φέρνει;

Δε θα ήταν πιο ωραίο να γερνάμε όλοι φυσικά; Να αφήναμε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του; Τι να κάνουμε που σ’ άλλους φέρεται καλά κι άλλους όχι; Δικαίωμά του.

Θα ‘πρεπε κανονικά να χαιρόμαστε που μεγαλώνουμε. Είναι πολυτέλεια, δώρο. Ν’ αγαπάμε τις ρυτίδες μας και τ’ άσπρα μας μαλλιά. Να μην κρύβουμε τα χρόνια μας αλλά να τα φωνάζουμε.

«Ναι, είμαι τριάντα οχτώ ή σαράντα δύο ή εξήντα πέντε και είμαι ακόμη εδώ.»

Σαφώς και χωρίς να παραμελούμε τον εαυτό μας. Να τον προσέχουμε και να τον διατηρούμε φυσικά όμορφο, χωρίς τις παράλογες υπερβολές μας.

Έτσι κι αλλιώς τα χρόνια δεν αποτυπώνονται μόνο στο πρόσωπο και το σώμα, φαίνονται κι αλλού. Δε γίνεται να θυμάσαι το τέλος της βασιλείας στην Ελλάδα και να θέλεις να φαίνεσαι και σαράντα χρονών. Όπως δεν ταιριάζει, δε βγαίνει, να έχεις γιο στο στρατό και να μην έχεις ούτε μια ρυτίδα στη ρινοπαριακή περιοχή. Το γήρας δεν είναι μόνο εξωτερικό, είναι κι εσωτερικό. Οι αρθρώσεις προδίδουν, τα γυαλιά της πρεσβυωπίας, η ανανέωση του διπλώματος οδήγησης. Κυρίως προδίδουν τα χέρια κι ο λαιμός, εκεί φαίνονται τα πάντα.

Δεν χρειάζεται πανικός, τρόμος και παράνοια. Χρόνια είναι και κυλούν, αυτός είναι ο νόμος της φύσης. Ούτε τα οχτώ μυστικά για τέλειο δέρμα σώζουν τη φυσική φθορά, ούτε οι δέκα κορυφαίες κρέμες της αγοράς, ούτε η λίστα με τους κορυφαίες πλαστικούς χειρουργούς.

Ας γίνει πρώτο μέλημά μας η υγεία μας κι όλα τ’ άλλα ας μας απασχολούν λιγότερα. Άλλου κρύβεται η ουσία της ζωής, έτσι δεν είναι;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.