Σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι, θα ασχοληθούμε με τα club. Στην πραγματικότητα, θα προσπαθήσω να καταγράψω συνοπτικώς όσα πραγματικά ενοχλητικά συμβαίνουν μέσα σε αυτά.

Η πόρτα. Βασικά αυτός που την ανοίγει. Ρε φίλε, γιατί χαίρεσαι τόσο; Κατανοώ ότι έτσι απαιτεί η δουλειά σου να είσαι, αλλά υπάρχει κι ένα μέτρο. Που συνήθως το ορίζει η κοινή λογική. Εγώ δηλαδή που ήρθα, υποτίθεται για να διασκεδάσω, τόσο δε χαίρομαι. Εσύ που είσαι μέσα στο κρύο, ανοίγεις μία πόρτα και λες σε όποιον βρεθεί μπροστά σου «καλησπέρα, καλησπέρα», που τη βρίσκεις τόση χαρά; Λοβοτομημένα σας έχουν ή είστε φαν του Σταύρου του Ποτάμη;

Κάποιος πρέπει, επίσης, να τους μιλήσει για θέματα χωροταξίας. Στα πλαίσια της επιχειρηματικότητας σου, θέλεις να χωρέσεις όσο πιο πολλούς μπορείς. Ομως μισό τετραγωνικό δε φτάνει για να χωρέσεις 5 άτομα. Δε φτά-νει. Πάρ' το απόφαση κι άσε με να φύγω χωρίς να μου υπόσχεσαι σταντάκι για να με πείσεις να κάτσω. Μια μάσκα οξυγόνου θα ήταν δελεαστικότερη πρόταση ομολογώ.

Τρίτο τεράστιο κεφάλαιο: οι μπόμπες. Δηλαδή λίγο πείτε μου, γιατί ποτίζετε τον κόσμο πετρέλαιο; Με ποια λογική το κάνετε; Υπάρχει περίπτωση να ξαναέρθει ο άλλος, αν την επόμενη μέρα θέλει να σπάσει το κεφάλι του κι αφήνει ρουκετίτσες σε κάθε γωνίτσα λες κι είναι πολεμικός ανταποκριτής στο Ιράκ; Θα εφεύρω το κίνημα ΣΟΔΑ για κάτι τέτοια μαγαζιά. Θα παραγγέλνουμε όλοι σόδα στυμένη, και θα γεμίζουμε ολονυχτίς το ποτήρι με το Jack που φέραμε απ' το σπίτι. Να δω μετά, θα ξαναβάλεις BP σε κολονάτο;

Τα λέιζερ. Ναι πλάκα έχουν, χου χου εντυπωσιάστηκα, φοβερό εφέ. Φτάνει όμως. Ή στόχευε το αλλού και όχι πάνω στις φάτσες μας. Ο αμφιβληστροειδής αντέχει μία συγκεκριμένη ποσότητα έκθεσης σε αυτό το φως. Μετά από ένα σημείο, καίγεται.

Ακόμη, αποφασίστε τι σκατά μουσική θέλετε να παίζετε. Θες ελληνικά; Παίξε ελληνικά. Θες house; Παίξε house. Θες ξένη ποπ; Βάλε ξένη ποπ. Θες ρε πουλάκι μου, σκυλάδικα; Παίξε σκυλάδικα. Θες πάλι να τα παίζεις όλα αυτά μαζί, εντάξει δε θα σου κάνω και κουμάντο, παίξε τα όλα αυτά μαζί.
Φτιάξε όμως ένα πρόγραμμα που να τα ταιριάζει κάπως, έτσι ώστε να μην κοιτάω κάθε τρεις και λίγο αν λιποθύμησε ο DJ και μπήκε αυτόματη αναπαραγωγή απ’ το youtube. Γιατί, συγγνώμη, αλλά DJ δεν είσαι όταν σταματάς στη μέση την «Πιο ωραία στην Ελλάδα» για να βάλεις Take me to church, στο καπάκι Φουρέιρα με Finnebassen και κλείνεις με remix Παντελίδη-Adele. Μαλάκας είσαι.

Οι μεθυσμένοι και μεθυσμένες, που αρνούνται να δεχτούν το «όχι» ως απάντηση. Ναι, παντού υπάρχει αυτό το είδος απελπισμένων, αλλά αλλιώς συμπεριφέρονται όταν πίνουν καφέ κι αλλιώς όταν κατεβάζουν βότκες. Βρε φώκια σε αναπαραγωγικό παροξυσμό, βρε κουνάβι που μπέρδεψες την άλμη με το axe, κάνε πίσω και σταμάτα να προσπαθείς να οικειοποιηθείς το CO2 που αναλογεί αποκλειστικά και μόνο στη δική μου μύτη, πριν σε βάλω να μετρήσεις πόσες πτέρυγες έχει το Ιπποκράτειο.

Ένα άλλο μεγάλο θέμα είναι ο ανύπαρκτος εξαερισμός. Εντάξει, κανένα μαγαζί δεν έχει το κατάλληλο σύστημα εξαερισμού, αλλά είναι άλλο ο ίδιος χώρος να έχει 70 άτομα κι άλλο 300. Στον πρώτο κουτσοαναπνέεις, στον δεύτερο λιποθυμάς. Έστω ότι θες να κάνεις πείραμα και να δεις πόσο αντέχει όρθιος ο άνθρωπος σε κατάσταση ασφυξίας. Όταν όμως πέσει, έχε έστω ενημερώσει τους υπαλλήλους σου τι πρέπει να κάνουν. Που φέρνουν λεμόνι σε άνθρωπο με πίεση πιο χαμηλή και από τα ποσοστά του ΚΚΕ. Δείρτε τον κιόλας.

Οι φωτογράφοι. Βρε καλλιτέχνη μου, άμα θέλω να βγω φωτογραφία θα το καταλάβεις. Αν δε θέλω, πάλι θα το καταλάβεις. Άρα μην επιμένεις. Το μαγαζί είναι γεμάτο με μανιακούς που ‘χουν φετίχ την κάμερα και παίζει να ήρθαν μόνο και μόνο για να ταγκάρουν τους εαυτούς τους την άλλη μέρα στο album σου στο facebook. Τράβα βγάλε λοιπόν αυτούς κι άσε εμάς να πιούμε το ποτάκι μας, με την ησυχία μας.

Και κάπου εδώ, σταματώ. Πάω να αναπληρώσω τη χολή που μόλις έχασα και θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα.
Μέχρι τότε, keep the christmas spirit up!
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.