Και το πιο μαθηματικό μυαλό, δε θα μπορούσε δικαίως να μοιράσει κατά ίσα μέρη μία τηλεόραση σε παραπάνω από δύο άτομα. Κι όμως, καθημερινά οι οικογένειες καλούνται να λύσουν αυτόν το γρίφο, κρατώντας τη συνοχή και την αγάπη που ρέει μεταξύ τους, άθικτες.

Τηλεκοντρόλ, κυρίες και κύριοι. Το διαβολικό αυτό μηχάνημα που μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να τρέψει την αγαπησιάρικη εικόνα της οικογένειας, που κάθεται γύρω από έναν καναπέ, σε σκηνή θρίλερ και μάλιστα κομμένης.

Άλλες οι ηλικίες του κάθε μέλους, άλλα συνεπώς και τα ενδιαφέροντά του. Ο ένας θέλει να δει το Τσέλσι-Ολυμπιακός, η άλλη Αρναούτογλου και τα σπλάχνα τους το Χάρι Πότερ στο Σταρ. Και παίρνω τη λιγότερη μπερδεμένη κατάσταση. Αν τώρα σε αυτά προσθέσουμε και τις ειδήσεις του παππού ή κανένα συνδρομητικό, πρέπει να σταματήσετε αμέσως να διαβάζετε αυτό το άρθρο και να κλείσετε τάχιστα ραντεβού σε ψυχολόγο.

Με λίγη υπομονή, κατανόηση και αμοιβαίες παραχωρήσεις θα μπορούσε το πρόγραμμα να ισχύσει κάπως έτσι: Συνεχές ζάπινγκ, που θα μένει στην κάθε προτίμηση για περίπου ένα τέταρτο. Βέβαια αυτό δεν είναι τηλεόραση, είναι φωτεινή επιγραφή στην Φιφθ την Άβενιου. Οπότε το πιο σύνηθες, είναι να βλέπονται τα προγράμματα εναλλάξ. Δύο μέρες να διαλέγει ο ένας, δύο ο άλλος και ούτω καθεξής.

Προφανώς και δεν αναφέρομαι στα ζευγάρια. Εκείνα θα τη βρουν την άκρη τους. Κι αν δε συμφωνήσουν και πολύ, θα βρουν άλλους τρόπους να γεμίσουν τις ώρες τους. Όμως σε ένα σπίτι με περισσότερα μέλη, οι τηλεοράσεις πρέπει να είναι περίπου όσες και τα άτομα που ζουν σε αυτό.

Δε λέω, ωραία η μάζωξη. Ωραίες και οι πίτσες που θα παραγγείλεις, ωραία και τα γέλια που θα κάνει όλη η οικογένεια μαζί. Σε μία καθημερινότητα που ο καθένας τρέχει, το βράδυ είναι αυτό που τους μαζεύει όλους στον ίδιο χώρο, να πουν τα νέα τους και να αναπληρώσουν τις χαμένες ώρες, ερχόμενοι πιο κοντά. Όμως, θα έπρεπε να στέκει παράλληλα αναλλοίωτο και το δικαίωμα των ανθρώπων να παρακολουθούν αυτό που επιθυμούν, τη στιγμή που το επιθυμούν.

Ως αντίλογο, μπορείς να ισχυριστείς ότι η τηλεόραση είναι το μέσο. Πως κανείς στ’ αλήθεια δεν παρακολουθεί και πως, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα Κυριακάτικα τραπέζια, είναι η ευκαιρία για να μη σκορπιστεί το πλήθος στις δραστηριότητες που το απορροφούν τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Ακόμα και η φυσική παρουσία των ατόμων στον ίδιο χώρο, είναι σημαντική, έστω κι αν επί της ουσίας, δεν υπάρχει ουσιαστική επαφή. Και θα συμφωνήσω.

Όπως θα συμφωνήσω και στο ότι και η μάχη που δίνεται για το τηλεκοντρόλ, έχει τη γλύκα της. Κι αν δεν είναι τόσο επιτακτική η επιθυμία σου να δεις κάτι συγκεκριμένο, το να κάνεις πίσω, δεν είναι δα και κάτι τόσο φοβερό. Η τηλεόραση, έχει φτιαχτεί για να υπηρετεί τον άνθρωπο κι όχι ο άνθρωπος την τηλεόραση. Άλλωστε όπως κάθε μέσον, ο τρόπος χρήσης της είναι αυτός που την κάνει ωφέλιμη ή όχι. Άρα παρ’ όλα τα κακά της, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο,  είναι ικανή να προσφέρει στιγμές χαλάρωσης σε εκείνον που τη χρησιμοποιεί.

Κι είναι αλήθεια, πως η ύπαρξη περισσότερων τηλεοράσεων, ίσως τελικά οδηγήσει στην περαιτέρω αποξένωση της οικογένειας. Γιατί όμως να θεωρούμε ότι μία οικογένεια, η οποία έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της επίτευξης μίας συντροφικότητας αποκλειστικά στην τοποθέτησή της γύρω από μία ηλεκτρική συσκευή, θα φτάσει ποτέ στο πραγματικό νόημα της οικογενειακής θαλπωρής;

Επομένως, αντί να κατηγορούμε αφειδώς άψυχες μηχανές για το ανεπιθύμητο χάσμα μεταξύ των μελών μίας οικογένειας, ας ψάξουμε πρώτα τις ευθύνες ο καθένας στον εαυτό του. Κι ας αφήσουμε κατά μέρος τους αφορισμούς που μόνο στόχο έχουν τη μεταφορά των προσωπικών μας ευθυνών, σε γενικόλογα και, εξ’ αυτού του λόγου, ατυχή θέσφατα.

Τα τέσσερα τηλεκοντρόλ σε μία οικογένεια, δεν είναι ούτε υποταγή του ανθρώπου στον καταναλωτισμό, ούτε δείγμα συναισθηματικής αλλοτρίωσης. Είναι απλώς μία λύση σε μία δύσκολη εποχή, που κακά τα ψέματα, έχει οδηγήσει την πλειοψηφία να αναγάγει τον Σπύρο Παπαδόπουλο σε διασκεδαστή της και τις αμερικάνικες σειρές σε υποκατάστατα του σινεμά.

Κι επειδή σε κανέναν δεν αξίζει να παρακαλά ή να συζητά επί ώρες, ώστε να κερδίσει τις λίγες στιγμές της υγειούς αποχαύνωσης που όλοι δικαιούμεθα, να παίρνετε τηλεοράσεις. Έστω κι αν σπανίως χρειαστεί ο καθένας να ανοίξει τη δική του.

Και τέλοσπαντων, αν σώνει και ντε πρέπει να διαλέξουμε μία οικιακή συσκευή ως πρωτοστάτη, δημιουργό και συνεκτικό εργαλείο ευτυχισμένων οικογενειακών στιγμών, δεν μπορώ να βρω τίποτε πιο λογικό απ’ το να συμφωνήσουμε όλοι ότι οφείλουμε να ορίσουμε ως τέτοιο, το ψυγείο. Μπριζόλες, σοκολάτες, παγωτά, φρούτα, γιαούρτια, χυμοί, μακαρόνια, μουσακάς και σουβλάκια, όλα μαζί, έτοιμα να χρησιμοποιηθούν ταυτόχρονα από όλους. Καμία δέσμευση, κανένας παραπονεμένος. Άρα ο τίτλος δικαιωματικά, του ανήκει.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.