Κανείς δεν έχει χρόνο. Κι αν νομίζεις πως θα ξυπνήσεις το πρωί, αν είσαι περίπου βέβαιος, πλανάσαι πλάνην οικτρά. Το ότι συμβαίνει και ξυπνάς στη μέχρι τώρα ζωή σου, δεν αποτελεί καμία λευκή επιταγή για τα πρωινά που έπονται. Κι όσο πιο γρήγορα καταλάβεις πως η κάθε μας στιγμή δεν είναι μόνο μοναδική αλλά ίσως είναι και η τελευταία μας, τότε θα μάθεις να ζεις πραγματικά.

Μάθαμε να τριγυρνάμε με τη σιγουριά του νικητή. Του πετυχημένου, αυτού που πρόκειται να πετύχει, του έξυπνου, του αστείου, του δυνατού. Εκείνου που δε χρειάζεται τους άλλους για να γνωρίσει την αξία του, αντίθετα την περιφέρει μες στον κόσμο σαν γύφτικο σκερπάνι, ακόμα κι αν οι γύρω βλέπουν ότι είναι κάλπικη. Κι αν νιώσουμε λίγο ευάλωτοι, λίγο ηλίθιοι ή αποτυχημένοι, αν τύχει βρε αδερφέ και απομακρυνθούμε για λίγο απ’ την παλικαριά των μυθικών ηρώων και συναντηθούμε με τη θνητότητά μας, δε θα το επιτρέψουμε να φανεί, αφού είναι γνωστό τοις πάσι πως ό,τι δε λέγεται, σαφώς και δεν υπάρχει. Κι ας καίγεται το μέσα σου.

Η πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι αρκετά διαφορετική. Μας μεγάλωσαν με το τι θα πει ο γείτονας κι η αίσθηση αυτή έγινε δέρμα μας. Μας νοιάζει τι θα πει ο γείτονας, οι φίλοι, ο συνάδελφος, οι πρώην και οι νυν μας κι οι επόμενοι. Τα μισά από όσα θέλουμε δεν τα κάνουμε γιατί θεωρούμε πολύ λανθασμένα ότι έχουμε άπλετο χρόνο και τα άλλα μισά δεν τα κάνουμε για το τι θα πει ο κόσμος, θεωρώντας και πάλι πολύ αφελώς πως κάποτε, όταν οι συνθήκες ωριμάσουν ή όταν απλώς βρούμε εμείς το θάρρος, θα έχουμε και πάλι το χρόνο να τα κάνουμε όλα ένα προς ένα. Και ξαφνικά, γνωρίζεις το θάνατο. Εκείνον που νόμιζες πως δε σε αφορά και δεν έχεις ούτε άλλο χρόνο, ούτε άλλες επιλογές. Game over.

Ο θάνατος είναι το πιο βέβαιο σε αυτή τη ζωή κι όλοι συμπεριφερόμαστε λες κι είναι το πιο απίθανο να συμβεί. Αυτόν τον καριόλη, λοιπόν, που δεν κατάφερε κανείς είτε άμεσα είτε έμμεσα ποτέ να αποφύγει ή να κερδίσει, φρόντισε τουλάχιστον να τον γλεντήσεις. Όταν θα ‘ρθει, φρόντισε να μην του χρωστάς τίποτε. Ούτε συναισθήματα, ούτε θέλω, ούτε τα γέλια, ούτε τα δάκρυά σου.

Πιάσε το αδέσποτο που βλέπεις καθημερινά και πάντα φοβάσαι τα μικρόβια. Αγκάλιασε όσο πιο σφιχτά μπορείς τους φίλους σου, κι ας μην το συνηθίζετε -κάποτε θα μετανιώσεις για τις αγκαλιές που έπνιξες. Πήγαινε και βρες αυτόν που ζητάει η ψυχή σου, φώναξε σ’ αγαπώ, βρίσ' τον, κάνε ό,τι θέλεις, αρκεί να μη μένεις άλλο θεατής των συναισθημάτων σου. Χόρεψε στο δρόμο, τραγούδα με 'κείνους που αγαπάς, δημιούργησε αξέχαστες ζωές, από εκείνες που δε θέλουν ούτε χρήματα, ούτε γνωριμίες για να γίνουν σπουδαίες. Είναι οι άνθρωποι που τις κεντάνε μαζί, αυτοί που τις κάνουν τέτοιες.

Να μην αφήνεις τίποτα για αργότερα. Να μη χάνεις το παραμικρό γιατί ντρέπεσαι, γιατί βαριέσαι ή γιατί νυστάζεις. Γιατί δε θα είναι τα δωδεκάωρα στο γραφείο αυτά που θα θυμάσαι, αλλά το κρασί με τους κολλητούς τα μεσάνυχτα. Δεν είναι οι καθώς πρέπει χαιρετούρες στις προγραμματισμένες δεξιώσεις που θα σου μείνουν, αλλά εκείνη η βόλτα στο δάσος που διάλεξες αντί για μία ακόμα συνηθισμένη Κυριακή στο σπίτι.

Και ναι, μπορεί να είσαι από τους τυχερούς και η σιγουριά σου για μία περίπου αιώνια ζωή, όπως αντιλαμβανόμαστε οι θνητοί την αιωνιότητα και την εκφράζουμε στα «για πάντα» των ερωτευμένων και στα «ποτέ» των θυμωμένων εαυτών μας, να βγει αληθινή. Αν όμως δεν είσαι και κάποτε το εργάκι είτε το δικό σου είτε κάποιου δίπλα σου ρίξει αιφνίδια αυλαία, θα την έχεις κερδίσει την άτιμη -όσο κι αν κράτησε.

Η ζωή είναι από τα λίγα πράγματα που δεν αποτιμώνται  προ της αγοράς. Την πήρες χωρίς ζύγι, χωρίς να τη ζητήσεις και χωρίς να ξέρεις τι φασούλι θα σου βγει. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, έτσι δε λένε; Άλλωστε και κανείς δεν μπόρεσε να αποφύγει ποτέ τα λάθη. Το θέμα είναι να καταφέρεις να μη χρειάζεσαι μάστορες και εγγυήσεις για όσα σου χάλασαν. Να μάθεις να τα φτιάχνεις μόνος σου. Τώρα, όχι αργότερα.

Και κάπως έτσι οι ζωές, όσος κι αν βγει στο τέλος ο λογαριασμός, όποτε κι αν έρθει, θα αξίζουν και το κάθε τελευταίο κέρμα τους.



 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.