Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι σκληροί. Ενδιαφέρονται μόνο για ό,τι τους αφορά. Προσπαθούν να λύσουν μόνο όσα προβλήματα επηρεάζουν τη δική τους ζωή. Εξεγείρονται όταν θίγονται μόνο δικά τους δικαιώματα.

Και όταν η ανισότητα ή η αδιαφορία επηρεάζει άτομα που έχουν τις ικανότητες ή τη δύναμη να αντισταθμίσουν την αδικία εις βάρος τους, έχει καλώς. Όταν όμως, τα άτομα αυτά, είτε λόγω κάποια φυσικής είτε οποιασδήποτε άλλης αδυναμίας, δεν μπορούν; Τότε τι γίνεται;

Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Tammy Conforti. Ο κύριος αυτός, που λέτε, αποφάσισε να δημιουργήσει στην πόλη Kenosha των ΗΠΑ, μία παιδική χαρά που θα αφορά και παιδιά με αναπηρίες –το Dream Playground.



Μέχρι τώρα, όλοι μας, ως παιδιά ή και ως μεγάλοι που συνοδεύουν κάποιο παιδί, έχουμε επισκεφθεί πολλάκις παιδικές χαρές. Γελάσαμε με την αθωότητά τους στο παιχνίδι, θαυμάσαμε την πρωτοφανή ευκολία τους να κάνουν παρέα με άλλα άγνωστά τους παιδάκια, χωρίς να τα τυρρανά ούτε μισή ρανίδα κομπλεξισμού ή ντροπής σε αντίθεση με εμάς τους κοινωνικά πιο σοβαροφανείς μεγάλους. Είδαμε τη λάμψη στα μάτια τους και τη χαρά τους, όταν φτάνανε ψηλά με την κούνια και νιώθανε σαν να κατέκτησαν την πιο ψηλή κορυφή. Ανεβήκαμε κι εμείς στην τραμπάλα μαζί τους και τα αφήσαμε να μας νικήσουν –ή και όχι. Τα μαλώσαμε γιατί βρίσανε ή γιατί φέρθηκαν άσχημα στο διπλανό τους. Αν βλέπαμε κάποιο μόνο του, τα συμβουλέψαμε να πάνε να του κάνουν παρέα, μαθαίνοντάς τα ότι δεν είναι όμορφο να αφήνουμε τους ανθρώπους γύρω μας στενοχωρημένους.

Όμως πόσοι από εμάς, σκεφτήκαμε έστω και για μία στιγμή τα παιδιά εκείνα, που για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορούν να πάνε στην παιδική χαρά, να εκτονωθούν, να κοινωνικοποιηθούν όπως πρέπει; Πόσοι από εμάς, νιώσαμε έστω και λίγο ντροπή για τα ανάπηρα παιδιά, που αναγκάζονται να μένουν στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους γιατί και να βγουν, είτε δε θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν κανένα παιχνίδι είτε θα βρεθούν απομονωμένα απ’ τα υπόλοιπα;

Αυτή η παιδική χαρά, είναι λοιπόν η ευκαιρία τους για να ζήσουν όπως αρμόζει στην ηλικία τους. Ειδικά διαμορφωμένες κούνιες για να χωράν τα ίδια μαζί με τα αναπηρικά τους αμαξίδια, ράμπες για να έχουν πρόσβαση παντού, σχεδιασμός των παιχνιδιών έτσι ώστε να μη νιώσουν ούτε μισό δευτερόλεπτο ανίκανα ή παρείσακτα. Και το σπουδαίο είναι πως δεν πρόκεται για μία θεματική παιδική χαρά. Δεν αφορά μόνο παιδιά με αναπηρίες. Είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν σε αυτήν να παίξουν μαζί και ταυτόχρονα όλα τα παιδιά, με αναπηρίες ή χωρίς.



Η παραπληγία, οι ακρωτηριαμοί, όλες οι σωματικές ιδιομορφίες –επίκτητες ή εκ γενετής-, δεν αφαιρούν απ’ τα παιδιά την υπόστασή τους ως τέτοια, ούτε τη θέλησή τους για ζωή. Είναι η δική μας αδιαφορία στο να τα διευκολύνουμε να προσαρμοστούν, που το κάνει αυτό.

Οι ψυχολόγοι λένε, ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις, εάν τα παιδιά μεγαλώσουν χωρίς να βιώσουν το ρατσισμό, χωρίς να αντιληφθούν ότι διαφέρουν, χωρίς να απομονωθούν από τις κοινωνικές τους δραστηριότητες, οι πιθανότητες να αποδεχτούν ευκολότερα την όποια αναπηρία τους και να μάθουν να ζουν φυσιολογικά με αυτήν, οξύνοντας άλλες ικανότητες ή μαθαίνοντας να διαχειρίζονται άψογα τις δυσκολίες που προκύπτουν, αυξάνονται κατακόρυφα.
Αν όμως αισθανθούν, πως η αναπηρία τους, τους οδηγεί στον κοινωνικό αποκλεισμό ή δεν τους δίνει καμία επιλογή να ζήσουν όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά, είναι σχεδόν βέβαιο πως αυτό θα επηρεάσει αρνητικά και τον ψυχισμό τους. Και είναι πολύ κρίμα άνθρωποι να νιώθουν αβοήθητοι ή άχρηστοι, να χάνουν τη ζωή τους εξαναγκαζόμενοι στην αδράνεια, όταν τίποτε από αυτά δεν αποτελεί νομοτελειακή συνέπεια της αναπηρίας.

Σε μία χώρα σαν τη δική μας, όπου οι υποδομές για τους ανθρώπους με αναπηρία είναι από μηδαμινές έως κακοφτιαγμένες, όπου υπάνθρωπα δίποδα αχρηστεύουν και όσες λίγες υπάρχουν με το να κλείνουν ράμπες ή να παρκάρουν σε πεζοδρόμια ή θέσεις αναπήρων, το να γίνουν προσαρμοσμένες παιδικές χαρές, ίσως να φαντάζει ως τρελή πολυτέλεια ή ακατόρθωτο όνειρο. Όμως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε καμία κρατική παθογένεια ή σε οποιαδήποτε έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας ορισμένου μέρους της κοινωνίας, να ονομάσει ως πολυτέλεια το αναγκαίο, ως παράλογο το προφανές.

Η παιδική ηλικία είναι για όλους μας, η καμπή στην οποία διαμορφώνουμε το χαρακτήρα μας, η περίοδος στην οποία θέτουμε τις βάσεις για το τι είδους ενήλικοι θα γίνουμε. Ιδιαίτερα όμως για τα παιδιά αυτά, είναι ταυτόχρονα και η πιο κρίσιμη, ώστε να μάθουν να ζουν με την αναπηρία τους, όπως ζουν όλοι. Και επομένως, όταν αλληλεπιδρούν με τους άλλους ανθρώπους, να αντιλαμβάνονται ότι αυτή δεν αποτελεί ούτε τροχοπέδη, ούτε δύναται να ορίζει με τον οποιονδήποτε τρόπο το ποιοι είναι ή το ποιοι πρόκειται να γίνουν.

Το να τους δώσουμε αυτήν τη δυνατότητα, δεν είναι ούτε χάρη, ούτε ένδειξη πολιτισμού.
Είναι υποχρέωσή μας.
Και δεν υπόκειται σε καμία διακριτική ευχέρεια κανενός κοινωνικού ή κρατικού φορέα.
Εναπόκειται μόνο στην ανθρωπιά, που οφείλουμε κάπως, κάπου να ξαναβρούμε ένας προς ένας και όλοι μαζί, από την αρχή.
 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.