Βαθμός Λελέτζας: Ψάρακας

Μέρα 1

Συγγενείς, τρένα και χαρτιά στα χέρια. Αναμονές ατέρμονες, κρουασάν και χυμοί. Κουρασμένοι φαντάροι για υποδοχή και δειλές πρώτες κουβέντες. Χτεσινοί παλιωμένοι σε 24 ωρες.

Ρούχα λαρτζ αλλά σώβρακο σμολ;! Φαγητό νιάχα κι ο σβέρκος κόκκινος. Ξύπνημα στις 5μιση;!

Μουτζούρα: Απουσία ρημάτων = απουσία δράσης.

Μέρα 2

Δωμάτιο και ύπνος με θέα

Θες ΔΕΑ; (πες όχι) Θες Κύπρο; (πες γιατί όχι;) Έχεις πτυχία; Ζμπούτσα μας, σιγά μην τα σημειώσουμε. Φαντάροι είμαστε κι εμείς.

«Οι ελδυκάριοι ειναι παλικάρια.» (μας πείσατε τώρα)
Το πόδι του διπλανού μου πήρε ήδη σχήμα αρβύλας.
Το χέσιμο είναι θέμα θάρρους.
Έχω περισσότερη υπομονή απ’ ό,τι πίστευα.
Ο κόσμος είναι μικρός.
Το αλάτι στο γαλέο μπορεί να φτάσει εγκέφαλο.
Σημείωση: Θέλω να μάθω πινγκ πονγκ.

Μέρα 3

Αστεϊσμοί στο θάλαμο – συμβαίνει τώρα:
«Κομάντο! Εδώ!» να κάνει ο x συνάδελφος-συνέλληνας που προσπαθείς να θυμηθείς το όνομά του.
«Κομάντο σπίτι σου, αστείε τύπε»

Κυκλοφορεί επίσης (ναι, τόσο γρήγορα) αυτό το «ψηλέ», που συναντάται και ανεστραμμένο ως «λεψή» για τον γαλλομαθή συνέλληνα, όπως και το αξιομίσητο «κομαντούλι». Θα βγάλω σπυριά.

Μουτζούρα: Η εναλλακτική αγγαρεία καθαρισμού του Κέντρου Ψυχαγωγίας Μονάδας γίνεται με soundtrack όλο το At Last! της Etta James, όλο το Deadwing των Porcupine Tree και το μισό Βγάλε φτερά και πέτα από Απέργη-Παυλίδη. Σιγοτραγουδώντας και ρυθμιζοντας διάθεση είναι σαν να κάνεις δουλειές σπίτι σου. 
Μουτζούρα 2: Οι ατέλειωτες καταμετρήσεις και τα άσκοπα πέρα δώθε καταπολεμούνται με Beatles.

Mουτζούρα 3: Όταν κλειδώνεις το φωριαμό σου με το παντελόνι μέσα που περιέχει τα κλειδιά που ανοίγουν το λουκέτο του, έχεις προβλημα.

Μουτζούρα 4: Μπαίνεις όμως και σε σκέψεις (βρε λες να υπάρχουν κι άγγελοι;) όταν (λίγο μετά το σιωπητήριο και πριν πανικοβληθείς) σε βοηθάει ο απόφοιτος ιερατικής ακαδημίας από τη διπλανή κουκέτα να τον λυγίσεις λίγο, αρκετά για να τραβηξεις εξω το παντελόνι. Για χάρη του ελάττωσα τα βρισίδια, έχουμε και τους χαιρετισμούς της παναγίας, πριν το πάσχα, μεγαληχάρητης.

Μουτζούρα 5: Όταν έρχονται εγκεκριμένοι πλασιέ στο στρατόπεδο εν ώρα εκπαίδευσης (μη χέσω) και μας ξαμολάν όλους στα τσιμέντα για να μου πουλήσουν παπαροβιβλία για να μάθω καράτε χωρίς δάσκαλο ή πώς να κάνω τραχειοτομή με στιλό μπικ, θέλω να βγάλω τη σάλπιγγα του αυτιού μου και να τους την εισάγω εκεί απ' όπου κάνουν τα κακά τους. Βοηθάει να ‘χεις βελόνα και κλωστή στις τσεπάρες και να φτιάχνεις το νέο χοτ αξεσουάρ της ίλης: γάντια με 1μιση ευρώ από το καψιμί κομμένα, καμένα, ραμμένα για τις κρύες νύχτες. Με έχουν και για πολύ προκομμένο που με είδαν με βελόνα στο χέρι. λελ. Τι εγχειρίδια και βλακείες; Ένα πινακάκι με την προπαίδεια χρειάζεται εδώ ο κόσμος. Τουλάχιστον είδαμε αστέρια και λίγο φεγγάρι αυτές τις νύχτες.

Μουτζούρα 6: Εκρηκτική γαστρεντεριτιδα + λεωφορείο 70 ατόμων (διώροφο) = σκατό εν κινήσει φορέβερ. Κακό. Τον λυπήθηκα τον συνάδελφο. Ευτυχώς πηγαίναμε προς το 401.

Μουτζούρα 7: Αισθάνομαι μια ανακούφιση που ο φαντάρος με την κωδική ονομασία Κουνάβι δεν κατέληξε ούτε στον ίδιο θάλαμο, ούτε στην ίδια επιλαρχία με εμένα. Το Κουνάβι είναι ένας υπερπατριώτης συνέλληνας wannabe διεθνολόγος (εκ της Παντείου) που τον είχε πιάσει υστερία στην ουρά για την κατάταξη για τη μυωπία του και που έλεγε ότι έπρεπε να κάνει λέιζερ για να καταλήξει ΔΕΑ ή Κύπρο ή και τα δύο. (Κι ελπίζει η μυωπία του να μην του στερήσει τίποτα από τα δύο.) Μακριά από τέτοιους κι όπου θέλει ας βρεθεί.

Μέρα 4

Γέλιο μέχρι θαλάμου μετά από μια νωχελική Κυριακή περπατήματος, επισκεπτηρίου και μπόλικου φαγητού. Εγώ δεν είχα κάποιον να με επισκεφθεί.

Απορία της ημέρας: Πώς με τρεις μέρες στο στρατό προλαβαίνεις να νοσταλγήσεις τόσο τα σουβλάκια ώστε να ζητήσεις να σου φέρουν στο επισκεπτήριο;

Συμπέρασμα της μέρας: Εγώ με τον Ινδό στο Αγκίστρι φτιάχναμε καλύτερο ζβαν απ’ ό,τι τα μαγειρεία εδώ. Μπορεί να λέει πάνω «ίσως να περιέχει ίχνη κρέατος». Μπορεί απλά να θυμίζει φαΐ και απλά να μοιάζει σαν φαΐ, αλλά με λίγο φασολάκι, λίγο παξιμαδάκι, λίγο λεμονάκι – τέλος.
Ίσον φαΐ.

Συμπέρασμα 2: Νομίζω θα σιχαθώ τα θηλυκά ουσιαστικά σε -ια και -εια. Εξαιρείται η θεία. 

Συμπέρασμα 3: Ωραία τα λέει ο αρχιλοχίας, αλλά μακρηγορεί μες στο κρύο στη βραδινή αναφορά.

Συμπέρασμα 4: Πιστεύω ακόμη στην καλοσύνη των ξένων. Μπλανς σου 'ρχομαι γιατί δέχτηκα κέικ πορτοκάλι από άγνωστη κυρία.

Διάγνωση: Μετά από μια παρτίδα σκάκι στο τάτσκριν του χ6 με συνθαλαμίτη (human vs human στο chessmaster) ανακάλυψα κάμποσους που παίζουν. Βρήκα και σκακιέρες στο καψιμί και τους κόλλησα σκάκι.

Πάω για ύπνο με 94% πιθανότητες να ξυπνήσω χωρίς μπαλτά στο κεφάλι μου, στιλό μπικ στο λαιμό μου για πράκτις τραχειοτομής ή μαξιλάρι να με πνίγει. Κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει να ξεγελάνε γιατρους για να πιάσουν όπλο. Με τον τρόμο ζούμε.


Κρυοκρυοκρυο.

Μην ξεχάσω να θυμηθώ τα λόγια απο το μουσικοχορευτικό νούμερο που παρουσίασε η ίλη μας μετά την αναφορά. Λιτό κείμενο, μινιμαλιστική χορογαφία, πολυρρυθμίες και χαλαρή αίσθηση τονικότητας. Έλεγε κάτι τύπου «ο στρατός τους παίρνει όλους/δεν εξαιρεί κανένα/αλλά οι άντρες με αρχίδια πάνε τεθωρακισμένα.»
Βγαλμένο απ' τη ζωή. Άλλωστε μας τσεκάρουν κιόλα. Ψέματα να πω;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.