Εβδομάδα κι αυτή που πέρασε… Όλα τα είχαμε, οι διαφωνίες περί του αν οι γκέι είναι άνθρωποι ή ζώα και η καταπιεσμένη ανάγκη του Άδωνι να γίνει και stand-up comedian, εκτός από stand-up μοσχάρι, μας λείπανε.

Αλλά ας τα πιάσουμε ένα-ένα.

Ο απόηχος της απόρριψης του συμφώνου συμβίωσης κι η γενικότερη αντιμετώπισή του με έχουν ξεπεράσει. Ειλικρινά, από πότε έγινε τόσο μείζον θέμα για όλους μας το πού μπαίνει τι και τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του; Πόσο μάλλον, δε, και σε μια τέτοια περίοδο, που έχουμε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα να ασχοληθούμε.

Εδώ περνάνε νομοσχέδια που λίγο-πολύ μας παίρνουν και την βαζελίνη που είχαμε κρυμμένη για τη μεταφορική τσουτσού που θα μας μπει σε λίγους μήνες κι εμείς ασχολιόμαστε με κυριολεκτικές τσουτσούνες και πού αυτές μπαίνουν.

Ρε, είμαστε σοβαροί; Ναι, καταλαβαίνω την απογοήτευση και την άρνηση των ανθρώπων να ασχοληθούν σοβαρά με το χιλιοστό τρόπο που έχει βρεθεί μέσα σε μια εξαετία για να υπονομεύσει κι άλλο τη ζωή μας, αλλά δουλεία δεν είχε ο διάολος, με το πουλί του γείτονα ασχολιόταν; Τι ξαφνικός –λέμε τώρα– καθωσπρεπισμός είναι αυτός; Και γιατί; Επειδή «δεν είναι φυσικό»; Ενώ το να μεγαλώνει ένα παιδί σε μια οικογένεια με έναν πατέρα δυνάστη και μια μητέρα θύμα είναι φυσιολογικό, ας πούμε. Και πόσα άλλα πρότυπα οικογενειών που σε κάνουν να σκέφτεσαι την ευγονική σαν λογική λύση.

Όσο για το επιχείρημα περί της «θρησκείας», να πω κάτι που καιρό τώρα ήθελα να αναφέρω. Οι θρησκείες είναι δόγματα. Όχι ιδεολογίες. Για να λες ότι πιστεύεις σε μια θρησκεία, πρέπει να ακολουθείς το δόγμα πιστά. Δεν έχει «δε θέλω τη νηστεία 40 μέρες, αλλά το αρνάκι την Κυριακή θα το σκίσω». Αυτό είναι απλά η απόδειξη ότι οι θρησκείες, ειδικά στο δυτικό πολιτισμό, σταμάτησαν να έχουν την εξουσία που είχαν κάποτε και προσαρμόζονται στις ανάγκες της εκάστοτε κοινωνίας. Οπότε ας κόψουμε τη χαζή καραμέλα της θρησκείας. Επειδή ένας ομοφοβικός παπάς βγήκε και είπε τα φασιστικά του, δε σημαίνει ότι έχει και δίκιο.

Η επιλογή και το δικαίωμα του ανθρώπου δίπλα μας είναι μια θεμελιώδης αρχή ανθρωπιάς, εκτός από δημοκρατίας. Στην τελική, μια πολύ σωστή κουβέντα που είπε ο Σάκης Ρουβάς (κι όμως) ήταν ότι το με ποιον άνθρωπο θα περάσεις τη ζωή σου, είναι δικό σου θέμα και, έτσι κι αλλιώς, θα γίνει. Το να το δυσκολεύουμε σαν κοινωνία πιο πολλά προβλήματα δημιουργεί παρά λύνει.

Μιας και πιάσαμε τώρα ανθρώπους του θεάματος, ας πάμε στον αγαπημένο μου. Το φασιστομπουμπούκο της καρδιάς μας.

Δε χρειάζεται καν σχολιασμό  η πράξη του. Το ποιόν του το ξέρουμε χρόνια τώρα. Εμένα με προβληματίζει κάτι άλλο: ότι αυτός ο τσαρλατάνος έχει άτομα που τον υποστηρίζουν.

Δηλαδή, να με σχωράτε κιόλας, ο μπετόστοκος είπε «α, με βρίζει ο Λαζόπουλος, ας πάω από εκεί να ανέβω στη σκηνή, έτσι επειδή καύλωσα, και ας πατήσω και ένα tweet στους fans μου ότι πάω από εκεί».  Ότι θα έτρωγε πόρτα ήταν δεδομένο, οπότε στην ουσία έσυρε το τριχωτό κοντό κορμί του μέχρι εκεί απλά και μόνο για να tweetάρει και να υπάρχει και φωτογραφικό υλικό.

Όλα αυτά λίγες μέρες πριν τις εκλογές της ΝΔ. Και διερωτώμαι εγώ ο ξανθός: χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν, ποιος ηλίθιος θα πάει να τον ψηφίσει; Ο τύπος με τις κινήσεις που κάνει, φωνάζει ότι ψάχνει την προβολή ακόμα και από τηλεβόα.

Ακολουθεί τη λογική της κλασικής φράσης χωρίς κάτοχο «δε με νοιάζει τι λέτε για εμένα, αρκεί να λέτε το όνομα μου σωστά». Άγεται και φέρεται με κάθε πιθανό τρόπο και ενστερνίζεται τεχνικές Γιαννάκη Οκκά, που σε όποια ομάδα πήγαινε, αυτήν είχε αφίσα στο δωμάτιό του. Ο βιβλιοπώλης που ξαφνικά έγινε φανατικός του ΛΑΟΣ και, αφού πήρε μεταγραφή με Bosman ruling, είναι υποστηρικτής της ΝΔ από τα γεννοφάσκια του.

Ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι στην πολιτική σκηνή είναι φταίξιμο δικό μας. Όταν επιτρέπουμε και δίνουμε τη δύναμη σε τέτοια όρνια να ψηφίζουν για το μέλλον και την καθημερινότητά μας, καλά να πάθουμε. Και ειλικρινά, δε θα μου κάνει έκπληξη αν πάει καλά ο Άδωνις στις εσωκομματικές. Όπως όλα, έτσι κι αυτός κάπου πουλάει για να έχει τόση ζήτηση.

Θα είναι απλά άλλη μια απόδειξη το πόσο στενόμυαλοι άνθρωποι υπάρχουν σε αυτή τη χώρα με ικανότητα επιλεκτικής μνήμης κι ευθιξίας, με ελάχιστη αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και ανθρωπιάς. Είτε αυτό λέγεται δαιμονοποίηση των γκέι, είτε λέγεται να δίνουμε εξουσία σε άτομα σαν τον μπουμπούκο. Αλλά δημοκρατία έχουμε και την υποστηρίζουμε. Αν η πλειοψηφία θέλει να γυρίσουμε σε λογικές του 1900 και φιλελευθεροφασίστες να κάνουν κουμάντο, so be it. Αυτό θα μας αξίζει, μάλλον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.