Πάει ο παλιός ο χρόνος, τον κλάψαμε κι αυτόν.

Βάλαμε τα καλά μας, κάναμε τα ρεβεγιόν, τα μεταρεβεγιόν και τα μεταμεταρεβεγιόν πάρτι μας, χλαπακώσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο και από Δευτέρα άρχισαν οι στόχοι και οι υποσχέσεις.

Στόχοι και υποσχέσεις επαγγελματικής, κοινωνικής, διαπροσωπικής, γενικότερα ότι-να-ναι φύσεως, που ακλόνητα πιστεύουμε ότι θα φέρουμε εις πέρας με επιτυχία και στυλ. Το challenge accepted για το 2016 είναι ζωγραφισμένο στα πρόσωπα μας, κοιτάμε μπροστά, new year-new life-new attitude-new καθαριστικό υγρό φακών επαφής και δεν μαζεύεται.

Η αλήθεια είναι πως το έχουμε ανάγκη αυτό. Είναι κάτι σαν κάθαρση ψυχής την ώρα που συμβαίνει. Λίγο οι αναποδιές των προηγούμενων ετών, λίγο η αναβλητικότητα που μας διακατέχει, πάντα αφήνουμε πράγματα και καταστάσεις πίσω. Είτε αυτό λέγεται μια σχέση ζωής, είτε σπουδές, είτε εργασία, είτε συνδρομή στο γυμναστήριο, ό,τι χωράει ο νους σου.

Σαν άλλος Shia Labeuf -χωρίς να φωνάζω σαν μουλάρι, όμως- θα εκθέσω μία ιστορία που προσωποποιεί έμπρακτα όλη αυτή την θέληση για επίτευξη στόχων που έχουμε όλοι μας τις πρώτες μέρες του χρόνου. Με τη διαφορά ότι αυτός την είχε συνεχόμενα και τα κατάφερε.

Η ιστορία μας αφορά έναν παίχτη κολεγιακού μπάσκετ στην Αμερική, πιο συγκεκριμένα στην Florida. Το όνομα του είναι Zach Hodskins.

Ο Hodskins γεννήθηκε χωρίς να έχει χέρι, από τον αριστερό αγκώνα και κάτω. Αγαπάει πολύ το μπάσκετ, όμως.

Σε μια πρώτη σκέψη, κανείς δεν πιστεύει ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα μπορούσε να παίξει ποτέ σοβαρά μπάσκετ, πέραν παραολυμπιακών αγώνων. Η φύση τού στέρησε το δικαίωμα. Στην τελική, πόσοι δε θα έλεγαν «πού πάει ο ανάπηρος να παίξει μπάσκετ, θα χτυπήσει και δε θα κάνει και τίποτα;»

Στις 23/12/2015, όμως, o Hodskins απέδειξε το ακριβώς αντίθετο. Κατάφερε και έβαλε το πρώτο του καλάθι. Σε κολεγιακό επίπεδο, παίζοντας μαζί με αρτιμελείς αθλητές, κατάφερε και έκανε κάτι που σε συγκινεί όσες φορές και να το δεις.

Η πράξη αυτή καθεαυτή ίσως να μη λέει και τίποτα. Ίσως και ο αντίπαλος του να μη μάρκαρε με όλο του το είναι. Η ουσία είναι στο τι αντιπροσωπεύει αυτό το καλάθι.

Ένα παιδί που πήγε κόντρα στα προγνωστικά και έκανε κάτι που πριν κάποια χρόνια δε θα του επέτρεπε κανείς να δοκιμάσει. Μια ομάδα που στηρίζει και έχει στις τάξεις της έναν παίχτη που δεν της εγγυάται ότι θα τη βοηθήσει να κερδίζει και να είναι ανταγωνιστική. Έναν άνθρωπο που γελάει επειδή κάνει κάτι που φαντάζει απλό για εμένα κι εσένα, αλλά φοβερά σημαντικό και πιθανότατα πολύ δύσκολο για εκείνον.

Αξίζουν πολλά μπράβο για όλο αυτό. Μπράβο του που το προσπάθησε. Μπράβο σε αυτούς που του έδωσαν την ευκαιρία και τον στήριξαν. Και ακόμα περισσότερα μπράβο στους συμπαίκτες του και το κοινό που πανηγύρισε λες και η ομάδα τους κέρδισε δαχτυλίδι στο NBA.

Ίσως να γίνομαι μελό, κλισέ και υπερβολικός σε αυτά που γράφω, ίσως ακόμα και ο ίδιος αν τα διάβαζε ποτέ να παρεξηγιόταν που τα βλέπω έτσι. Αλλά, προσωπικά, το βάζω στις στιγμές που μια απλή πράξη ίσως να με εμπνέει για μια ολόκληρη χρονιά.

Ο Hodskins είναι ένα απλό παράδειγμα ανάμεσα από χιλιάδες άλλα, το πιο πρόσφατο που έπεσε στην αντίληψη μου. Είναι από τα παραδείγματα που με κάνουν και θυμάμαι πολλές φορές πράγματα που ξεχνάω.

Με κάνουν να θυμάμαι ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που προσπαθούν, ενώ όλα τους πάνε κόντρα. Να θυμάμαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν τους συνανθρώπους τους  όχι απλά χωρίς κέρδος, αλλά και με χασούρα πολλές φορές. Και το βασικότερο, υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά χαίρονται με τη χαρά του άλλου.

Κι αν μπορώ να εκθέσω και να εξωτερικεύσω μερικές ευχές που είχα για το νέο έτος, αλλά και για όλη μας την ζωή, θα ήταν να βλέπουμε αυτούς τους ανθρώπους. Να έχουμε σαν καθημερινά παραδείγματα άτομα σαν τον Hodskins και όσους έχει γύρω του, όχι τα λαμόγια, τους διεφθαρμένους και τους wannabe celebs. Να παραδειγματιζόμαστε από τη θέληση των ανθρώπων για ζωή και προσπάθεια, όχι μόνο να απογοητευόμαστε από τις μικροψυχίες και την φιλαργυρία. Να ψάχνουμε τα φωτεινά παραδείγματα, ακόμα κι αν αποτελούν εξαιρέσεις. Και με φάρο αυτά να πορευόμαστε.

Θα ξαναπώ ότι είναι μελό και κλισέ το κείμενο. Αλλά δεν πειράζει. Γιατί αυτό το κείμενο στην ουσία είναι μια ευχαριστία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με κάνουν να αμφιβάλλω για τον τεχνοκρατικό κόσμο που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Ένα ευχαριστώ προς όλους όσους μας διδάσκουν ανθρωπιά.

Ευχαριστώ, λοιπόν, Zach Hodskins. Όπως ευχαριστώ κι όλους τους άλλους που δεν αναφέρω. Μου δίνεται λόγο να πιστέψω τις υποσχέσεις που έδωσα στον εαυτό μου. Και ξανά, σας ευχαριστώ για αυτό

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.