Γενικότερα, σιχαίνομαι τις υπερβολές. Το έχω ξαναγράψει αρκετές φορές και μάλλον δε θα κουραστώ να το γράφω.

Υπάρχει λόγος που δε μου αρέσουν οι υπερβολές. Επειδή, συνήθως, είναι επιτηδευμένες. Γίνονται για να φανούν σαν μια extravaganza, κάτι ιδιαίτερο και άξιο προσοχής. Σαν ένα μικρό παιδί που δεν του δίνουν σημασία για 10 λεπτά οι γονείς του και σπάει το αγαπημένο βάζο της μαμάς.

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που σιχαίνομαι. Κάτι που στα λόγια όλοι μας σιχαινόμαστε. Την ασέβεια.

Είναι πολύ λεπτή η γραμμή της ασέβειας. Τα πάντα σχεδόν μπορούν να θεωρηθούν ασέβεια, ακόμα και πράξεις που προορίζονται σαν ένδειξη σεβασμού. Οι λεπτές αυτές γραμμές, όμως, είναι αρκετά ευδιάκριτες. Όλοι ξέρουμε πότε τις πατάμε και πότε τις περνάμε.

Η υπερβολή, λοιπόν, σε πολλές περιπτώσεις, είναι μία περίπτωση ασέβειας. Πιο συγκεκριμένα, η συναισθηματική υπερβολή. Η επιτηδευμένη, έντονη και συνεχόμενη επίδειξη κάποιων συναισθημάτων προς τρίτους. Ειδικά σε καταστάσεις και γεγονότα που ο δυτικός πολιτισμός κατατάσσει στα «δυσάρεστα» και «άσχημα».

Ένα από αυτά είναι ο θάνατος. Μια κατάσταση που ούτως ή άλλως ζούμε καθημερινά, από πολλές πλευρές. Είμαι από τους ρομαντικούς που πιστεύουν ότι ο θάνατος είναι από τα λίγα γεγονότα που χρήζουν πλήρους σεβασμού. Προσωπικού σεβασμού. Και μηδενικής εκμετάλλευσης.

Πιάνομαι από το σημερινό γεγονός για έναν και μόνο λόγο. Για τις μαλακίες που έχει γράψει το μεγαλύτερο ποσοστό των social media users.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Συμβαίνει σε κάθε περίπτωση που κάποιος θάνατος προωθηθεί σαν κάτι «συνταρακτικό» ή «σπαρακτικό» ή «σοβαρό». Τα μέσα αντί να κάνουν τη δουλειά τους και να προωθήσουν την είδηση, ως οφείλουν, προσπαθούν να μεταβιβάσουν στον κόσμο κάθε λεπτομέρεια (συνήθως μικρής σημασίας ή και ασήμαντη), για να τσιμπήσουν κάποιες χιλιάδες clicks παραπάνω. Από αυτούς ίσως το καταλάβω, είναι η δουλειά τους και προσπαθούν να απομυζήσουν τις καταστάσεις προς όφελός τους. Στην προκειμένη βέβαια, το να δημοσιοποιήσουν τα πρόσωπα από τις κοπέλες που ήταν στο αυτοκίνητο είναι ίσως από τις πλέον αναίσχυντες πράξεις που θα μπορούσαν να κάνουν, αλλά anyway. Είναι η «δουλειά» τους.

Αυτούς που δεν μπορώ να καταλάβω είναι οι χρήστες των social media. Πείτε μου, ρε μαλάκες, σοβαρά τώρα, σας κάηκε καρφί που πέθανε ένας νέος άνθρωπος; Δε φάγατε το φαγητό σας μήπως; Γιατί κάθε μέρα πεθαίνουν πολλοί νέοι άνθρωποι αλλά εκεί δεν είδα από όλους σας να γράφετε τίποτα (ευτυχώς κιόλας όσοι δεν το κάνετε, θα φτάσουμε μετά εκεί).

Δε σχολιάζω το γεγονός. Προφανώς και το να πεθάνει ένας άνθρωπος 32 χρονών είναι, τουλάχιστον, δυσάρεστο. Κανένας γονιός δεν πρέπει να θάβει το παιδί του. Αλλά είναι απίστευτα εκνευριστικό, άτομα, θελημένα ή άθελά τους, να καπηλεύονται το διάσημο όνομα ενός νεκρού για να κάνουν ένα post συλλέκτη από likes. Ναι, αν γράψεις μια δακρύβρεχτη παπαριά όλο νταλκά στο χρονολόγιό σου, απέδωσες το σεβασμό σου. Όσο πιο πολλά like μαζέψεις, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός και η θλίψη σου. Αυτό είναι, ίσως, το δεύτερο μεγαλύτερο δείγμα ασέβειας που μας έχουν προσφέρει τα κοινωνικά δίκτυα.

Ποιο είναι το πρώτο, ρωτάς; Ο λόγος που ήταν αρχικά να γραφτεί αυτό το άρθρο. Όταν άνθρωποι χρησιμοποιούν σαν συλλέκτη από like ένα πραγματικά δικό τους άτομο.

Ειλικρινά, αυτό ποτέ δε θέλησα να το καταλάβω. Χάνεις ένα δικό σου άτομο και, κάποια στιγμή μέσα στη στενοχώρια σου, θεωρείς σωστό ή ηθικό να γράψεις για αυτό στο Facebook ή στο Twitter; Το να μη δείχνεις σεβασμό σε ένα διάσημο άτομο, που απλώς το έργο του σου άρεσε, οκ, ας πάει στα κομμάτια. Αλλά δικά σου άτομα; Αυτό αγγίζει τα όρια της διαδικτυακής ζητιανιάς.

Εκείνη την ώρα δεν καταλαβαίνετε τι κάνετε; Δεν καταλαβαίνετε ότι εκθέτετε τη μνήμη ενός νεκρού, σημαντικού για εσάς; Δεν καταλαβαίνετε ότι γίνεστε attention whores με τον πιο ανήθικο τρόπο; Δεν καταλαβαίνετε ότι χρησιμοποιείτε ένα νεκρό για να σας συμπονέσει ο κόσμος;

Κι αυτό με τι δικαιολογία; Να εκφράσετε στους «φίλους» σας τη θλίψη σας; Να δείξετε πώς νιώθετε; Να ζητήσετε συμπόνια;

Σας έχω νέα, μαλάκες μου. Αυτό που κάνετε είναι η χειρότερη δυνατή πράξη για να τιμήσετε τη μνήμη του νεκρού σας. Είναι ξεδιάντροπη έκθεση του προσωπικού σας πόνου προς άτομα που δεν τα νοιάζει. Αν τα ένοιαζε, δε θα είχαν ανάγκη τα social media να το μάθουν. Μαθήματα λογικής 1.0.1;

Προφανώς ο καθένας ό,τι νιώθει κάνει, αλλά κάθε πράξη σε δημόσιο χώρο επιφέρει και το δικαίωμα της κρίσης από τους υπολοίπους. Κι επειδή ο πόνος είναι κάτι προσωπικό, ας μην το κάνουμε τσίρκο. Αν κάπου θες να τον μοιραστείς, σήκω και πήγαινε. Γι’ αυτό υπάρχουν οι δικοί σου άνθρωποι. Με την έκθεσή του σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης απλώς επιβεβαιώνεις, για τους παραπάνω λόγους και πολλούς ακόμα, ότι απέχουμε έτη φωτός από την κοινωνία που θέλουμε να πιστεύουμε ότι αξίζουμε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.