Διαβάζοντας το πολύ καλό κείμενο του συνάδελφου Βασίλη Δερμιτζόγλου, θυμήθηκα μερικές συζητήσεις που είχα επί του θέματος. Το να κάνουν τόπο στα νιάτα επιτέλους.

Συμμερίζομαι σχεδόν απόλυτα τις απόψεις του. Πιστεύω πολύ στην γενιά μας. Αλλά έχουμε όντως κάτι να δώσουμε;

Είμαστε κατά πολλούς η πιο «καλομαθημένη» γενιά που πέρασε ποτέ από τον Ελλαδικό χώρο. Γεννηθήκαμε και κάναμε τα πρώτα μας βήματα στον κόσμο την εποχή που οι παχιές αγελάδες έδιναν γάλα χωρίς σταματημό.

Μάθαμε να ανταγωνιζόμαστε από πολύ νεαρή ηλικία και όχι να παίζουμε. Μάθαμε να σεβόμαστε μόνο αυτόν που τα καταφέρνει άψογα σε κάτι και όχι αυτόν που προσπαθεί.

Στο σχολείο ακουγόταν πολύ η ατάκα ότι «εγώ θα γίνω το τάδε όταν μεγαλώσω επειδή έχει χρήματα». Ο ορισμός της απομυθοποίησης της παιδικότητας.

Άθελα μας προοριζόμασταν να γίνουμε η γενιά των τέλειων καπιταλιστών. Και έως ένα σημείο αυτό φαίνεται και σήμερα. Δεν έχω λεφτά να βάλω κάρτα, αλλά αγόρασα την νέα i-μαλακία. Δεν έχω δουλεία αλλά πάω διακοπές στην Σαντορίνη και στην Μύκονο. Κοινώς, μάθαμε να ξοδεύουμε αλόγιστα πολλές φορές, χωρίς καν να πατάμε στα δικά μας πόδια.

Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε υποκαταστήσει μεγάλο μέρος της επικοινωνίας μας με την πλασματική επαφή που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να προσπαθούμε να πείσουμε τους πάντες ότι περνάμε καλά μέσω του Facebook, του Twitter ή του Instagram.

Έχει όντως αυτή η γενιά κάτι να δώσει; Και όμως ναι. Και για όλα τα παραπάνω και για πολλούς άλλους λόγους.

Μας πήραν τα κεκτημένα πριν καλά καλά καταφέρουμε να τα ζήσουμε. Μας πήραν τα όνειρα και τις ελπίδες μας πριν προλάβουμε να τις ψελλίσουμε. Και αυτό μας νεύριασε. Και ταυτόχρονα μας πείσμωσε.

Μας πείσμωσε με τέτοιον τρόπο που δεν θέλουμε να κάνουμε τα ίδια με τους προηγούμενους. Μας πείσμωσε με τέτοιον τρόπο που θέλουμε να είμαστε καλύτεροι από τους προηγούμενους. Και επειδή έχουμε το know-how του να πετυχαίνουμε και όχι απλά να προσπαθούμε, μέχρι στιγμής τα καταφέρνουμε.

Έχουμε σαν warning τα λάθη των προηγούμενων. Που είναι πολλά. Είδαμε πως φτάσαμε εδώ. Και επειδή είδαμε πως αυτά τα λάθη μας πήραν το δικαίωμα να ελπίζουμε, θέλω να πιστεύω ότι δεν θα τα ξανακάνουμε.

Είχαμε μάθει σε έναν τρόπο ζωής που, χωρίς να φταίμε (επειδή δεν προλάβαμε να πράξουμε), τον χάσαμε. Με το έτσι θέλω. Και πάλι όμως, βλέπεις την γενιά μας να δουλεύει για πενιχρούς μισθούς και να αποδίδει. Όχι επειδή το θέλουμε και το δεχόμαστε. Αλλά επειδή φτάσαμε στην ανάγκη να το κάνουμε. Και το κάνουμε καλά.

Το μεγαλύτερο όπλο όμως της γενιάς μας είναι η γνώση. Όχι η μονό η στεγνή πληροφορία που το παρωχημένο εκπαιδευτικό μας σύστημα μας δίνει. Αλλά η επεξεργασία της πληροφορίας που οδηγεί στην γνώση.

Μάθαμε να σκεφτόμαστε από πολύ νεαρή ηλικία. Είχαμε το συγκριτικό πλεονέκτημα της πληροφορίας από την νεαρή εφηβική μας ηλικία (ευχαριστούμε Google). Και μάθαμε να την διαχειριζόμαστε.

Δεν ξέρω πολλούς στην γενιά μου που να πιστεύουν στα όπια του λαού, όπως οι προηγούμενες γενιές. Σπάσαμε το κατεστημένο της RGB ψηφοφορίας στην Ελλάδα. Αποτάξαμε από πάνω μας πολλά από τα κόμπλεξ των προηγούμενων.

Κατά το μεγαλύτερο ποσοστό μας είμαστε επιστήμονες. Και αρκετά ταλαντούχοι. Αυτά που μέχρι πριν μια δεκαετία θεωρούνταν προσόντα, εμείς τα έχουμε κάνει δεδομένα.

Και τι είναι αυτό που με κάνει να ελπίζω περισσότερο από όλα; Ακόμα και αν είμαστε με έναν κινητό και έναν καφέ στο χέρι, ακόμα και αν μέχρι πριν λίγα χρόνια ήμασταν η γενιά των «καλομαθημένων», βλέπω μια έντονη τάση να θέλουμε να ξεπεράσουμε σε όλα τους προηγούμενους μας.

Μάθαμε να ερευνούμε και να μην φοβόμαστε να εφαρμόσουμε νέες ιδέες. Να προσπαθούμε να είμαστε innovative.  Σίγουρα χειριζόμαστε την εμπειρία τους, αλλά εκείνοι χρειάζονται περισσότερο την επιθυμία μας και την ικανότητα μας να γίνουμε καλύτεροι από τους προηγούμενους. Όπως και το know-how μας στο να τα καταφέρνουμε και όχι μόνο να προσπαθούμε.

Όλα αυτά θα φανούν στην πορεία. Από διαμάντι βγαίνει κάρβουνο και από κάρβουνο διαμάντι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι είμαστε η γενιά που είναι έτοιμη καταφέρει πολλά κάτω από αντίξοες συνθήκες. Και κάτι μέσα μου μου λέει πως θα ξεπεράσουμε ακόμα και τις δικιές μας προσδοκίες.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.