Ζούμε σε μια κοινωνία πλήρως ανταγωνιστική, με βασικό εργασιακό κριτήριο την παραγωγικότητα και το κέρδος. Κοινώς, για τους εργοδότες μας είμαστε απλά αριθμοί.

Είμαστε απλά δεδομένα που πρέπει το κόστος τους να είναι μικρότερο από το κέρδος που προσφέρουν. Αλλιώς, κρινόμαστε ασύμφοροι.

Το μυαλό του λογιστή μέσα μου μου λέει πως αυτό είναι απολύτως λογικό. Είναι ο μόνος τρόπος να φτάσεις στον σκοπό μιας επιχείρησης, δηλαδή το κέρδος. Διαβάζοντας όμως ένα άρθρο πριν λίγες μέρες για μια κοινωνική συνεταιριστική εταιρία στο Νέο Ηράκλειο της Αθήνας, αυτή η λογική έγινε σμπαράλια.

Μέσα σε αυτή την χαβούζα που λέγεται εργασιακή κοινωνία, βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι να ξεκινήσουν ένα μοναδικό και συνάμα ουσιαστικό project, με σκοπό να βοηθήσουν κάποιους από τους πραγματικά αδικημένους της ζωής. Όνομα της επιχείρησης αυτής δεν χρειάζεται να αναφερθεί, τα στοιχεία που θα παραθέσω είναι παραπάνω από αρκετά για να την βρει κανείς. Και πραγματικά αξίζει να πάτε.

Τι κάνει λοιπόν αυτή η εταιρία, που είναι μια καφετέρια. Δουλεύει με άτομα ευπαθών ομάδων. Δηλαδή πάσχουν από κάποια νοητική ή κινητική υστέρηση, από κώφωση και άτομα που πάσχουν από αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας – το γνωστό σύνδρομο Asperger.

Τους εκπαιδεύει και προσπαθεί να τους κάνει αυτόνομους ως προς την διαβίωση τους και να τους βοηθήσει να αποκτήσουν συνείδηση πάνω στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους προς την κοινωνία. Και όλα αυτά έμμισθα.

Η εκπαίδευση τους διαρκεί ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός και ο σκοπός είναι να καταφέρουν αυτά τα άτομα να απορροφηθούν στην κοινωνία. Κάτι που σύμφωνα με τους υπεύθυνους έχει ήδη αρχίσει να γίνεται, καθώς 2 άτομα ήδη εργάζονται σε άλλη επιχείρηση.

Επί της ουσίας λοιπόν, αυτή η επιχείρηση δίνει σε αυτά τα παιδιά κάτι που σχεδόν κανείς άλλος δε θα τους έδινε. Μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να είναι παραγωγικοί και αυτοσυντηρούμενοι. Μια ευκαιρία να καταφέρουν να ομογενοποιηθούν με τον υπόλοιπο κόσμο. Μια ευκαιρία να τους κοιτάξουμε εμείς οι τυχεροί στα μάτια και να μην νιώθουμε λύπηση για αυτούς και τις οικογένειές τους.

Και το βασικό είναι ότι δεν τους εκμεταλλεύεται. Αντιθέτως, τους πληρώνει για να τους διδάξει πράγματα που δεν θα μάθαιναν ποτέ τους σε πρακτικό επίπεδο.

Προσωπικά, όταν το διάβασα ένιωσα συγκίνηση. Είπα αυτολεξεί «Ναι, γαμώ το κέρατο μου, επιτέλους, λίγο ανθρωπιά!».

Η συγκίνηση και η ηρεμία που ένιωσα όμως βλέποντας έναν σερβιτόρο που έπασχε από σύνδρομο Asperger να μου φέρνει τον καφέ μου και να χαίρετε που το κάνει δεν περιγράφεται. Ήταν ίσως από τις λίγες στιγμές της ζωής μου που βούρκωσα. Και χωρίς να ξέρω τι πραγματικά νιώθω, χαρά ή συγκίνηση.

Για όσους από εσάς πουν ή έχουν ήδη πει τα γνωστά επιχειρήματα περί διαφήμισης κλπ, ένα έχω να σας απαντήσω μόνο. Και; Ποιος νοιάζεται αν οι ιδιοκτήτες βγάλουν λεφτά από την φήμη του μαγαζιού ή όχι; Ποιος νοιάζεται αν η συγκεκριμένη καφετέρια διαφημίζει το έργο της για να τραβήξει κόσμο;

Είναι η πρώτη φορά στα 26 μου χρόνια που βλέπω να γίνεται πραγματικά κάτι ουσιαστικό για τους ανθρώπους που ήταν άτυχοι πριν καλά καλά γεννηθούν. Όχι άτυχοι σαν και εμάς, τους «κανονικούς», που το πρόβλημα μας είναι πόσα λεφτά θα βγάλουμε και που θα ξαπλώσουμε το βράδυ.

Και για να μην παρεξηγηθώ, ο λόγος που τους αποκαλώ άτυχους κι όχι ιδιαίτερους είναι πολύ συγκεκριμένος. Είναι άτυχοι επειδή αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται ποτέ να τους έδινε ευκαιρία για τίποτα. Δεν έχουν ευκαιρία να κάνουν φίλους, δεν έχουν ευκαιρία να εργαστούν, δεν έχουν ευκαιρία να ζήσουν όπως εμείς οι «κανονικοί, τρομάρα μας». Το μόνο που αυτή η κοινωνία τους δίνει είναι συγκαταβατικά βλέμματα. Και τον διακριτικό όρο «ιδιαίτεροι».

Πιθανότατα ποτέ κανείς μας να μην χάσει αυτό το βλέμμα. Αλλά αυτό που ελπίζω είναι να υπάρχει από κάτω ένα smiley face λόγω της ευκαιρίας που δίνεται σε αυτά τα άτομα για να προσπαθήσουν και όχι ένα sad face, όπως τώρα.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι μπράβο σε όσους συνέδραμαν σε αυτή την προσπάθεια. Μακάρι να βρει μιμητές και να αναπτυχθεί όσο περισσότερο γίνεται. Ειδικά κάτι τέτοιους καιρούς, σε όλους μας χρειάζεται να ξέρουμε ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει αληθινή ανθρωπιά.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.