Αν κάποιος ανατρέξει σε ένα λεξικό, δίπλα στην λέξη σύνορα θα βρει τον ορισμό του γεωγραφικού ορίου που οριοθετεί την έκταση ενός κράτους.

Στις μέρες μας, όμως, η έννοια σύνορα έχει μια πολύ πιο γενικευμένη αντιμετώπιση. Δεν αφορά μόνο τα γεωγραφικά σύνορα, αλλά και τα οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και επικοινωνιακά σύνορα που θέτει η κάθε χώρα.

Τα σύνορα αυτά διεκδικούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και οριοθετούνται από τους εκάστοτε «δυνατότερους» της.

Κάτι τέτοιο βλέπουμε συχνά τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να προσπαθεί να αλλάξει τα σύνορα που μας επιβάλλονται.

Αλλά και η Ελλάδα τι σύνορα ακριβώς προσπαθεί να διεκδικήσει;

Με την νέα κυβέρνηση, έχουν προταθεί προς ψήφιση πολλά περίεργα πράγματα και ακούγονται ακόμα περισσότερα.

Όπως επίσης βλέπουμε και πολλές περίεργες διπλωματικές και επικοινωνιακές ενέργειες.

Την προσοχή μου τώρα τελευταία έχουν τραβήξει δύο από αυτές.

Η πρώτη αφορά την πρόταση περί επιβολής παρακράτησης φόρου 26% σε συναλλαγές που θα κάνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις με μη συνεργάσιμες χώρες ή χώρες που έχουν ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς.

Ο νόμος αυτός, όταν μας πρωτοπαρουσιάστηκε, έλεγε τα εξής: οποιαδήποτε ελληνική εταιρία προβεί σε τριγωνική  ή ενδοκοινοτική συναλλαγή με συγκεκριμένες χώρες θα πρέπει να αποδίδει στο κράτος το 26% της αξίας της συναλλαγής και στην περίπτωση που αποδείξει εντός τριμήνου ότι η συναλλαγή αυτή είναι μια τυπική και συνηθισμένη πράξη της επιχείρησης, το ποσό αυτό θα επιστρέφεται.

Να τα κάνουμε λιανά λοιπόν.

Για τις ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται (και) εκτός Ελλάδας, σε χώρες που έχουν ευνοϊκότερα φορολογικά καθεστώτα από αυτό το υπέροχο της Ελλάδας, θα έπρεπε να δίνουν προκαταβολικά στο κράτος το ¼ της αξίας της συναλλαγής στην περίπτωση που η συναλλαγή αυτή μπορεί να είναι εικονική ή παράνομη. Και θα το παίρνουν πίσω εάν και μόνο καταφέρουν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Seems legit.

Ο αντίκτυπος που θα είχε αυτός ο νόμος στην ήδη γονατισμένη ελληνική οικονομία θα ήταν καταστροφικός. Αν σκεφτεί κανείς πόσοι μισθοί είναι αυτά τα χρήματα και πόση ρευστότητα χάνουν οι καταχρεωμένες ελληνικές επιχειρήσεις, θα καταλάβει άμεσα ότι μιλάμε για ένα χαρακίρι της ελληνικής βιομηχανίας και εμπορίας. Ή ότι έχει μείνει από αυτήν τέλος πάντων.

Είτε ένα τέτοιο μέτρο εφαρμοστεί είτε όχι, επικοινωνιακά και μόνο δίνει ένα δυνατό μήνυμα για περιορισμό των εμπορικών μας συνόρων προς αγορές που έχουν χρόνια σταθερές συναλλαγές, όπως η Κύπρος και η Βουλγαρία.

Οι αντιδράσεις για αυτήν την απόφαση προφανώς είναι τεράστιες και συνέχεια αλλαγές διαδέχονται η μία την άλλη όσο περνάνε οι μέρες, χωρίς κανείς στην πραγματικότητα να ξέρεις πως και αν θα εφαρμοστεί

Αυτό που δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα για την κίνηση αυτή είναι ότι προτάθηκε από την Ελλάδα αποκλειστικά και όχι από κάποιον μνημονιακό φορέα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να κλείσεις από μόνος σου τα εμπορικά σου σύνορα με τους συχνότερους συναλλασόμενους σου;

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω επ’ ουδενί ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι άγιες και κακώς το κράτος θέλει να τις ελέγξει. Αλλά υπάρχουν πολύ πιο εύκολοι και ουσιαστικοί τρόποι από το να  κλείσει τα εμπορικά μας σύνορα με τον υπόλοιπο κόσμο, ειδικά με τις γείτονες ευρωπαϊκές χώρες.

Και μια και αναφέρθηκε η Ευρώπη, δεν πίστευα τι διάβαζα με τις δηλώσεις του Τσίπρα περί της καταδίκης των εχθροπραξιών της Ρωσίας στην Κριμαία από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους.

Για όσους δεν ξέρουν την είδηση, ο Τσίπρας συναντήθηκε με τον Πούτιν στην Ρωσία πριν λίγες μέρες.

Εκεί ο αγαπητός Άλεξ ξεστόμισε τα εξής: ότι είναι αντίθετος στα εμπάργκο που έχει επιβάλει η Δύση στην Ρωσία για την κατάσταση στην Ουκρανία και ότι κάτι τέτοιο μόνο ψυχρό πόλεμο μπορεί να δημιουργήσει.

Τους ίδιους ανθρώπους που αποκαλούσε συνοδοιπόρους και εταίρους μέχρι πριν λίγες μέρες κάρφωσε με την ατάκα του αυτή η πρωθυπουργός.

Κάτι που πέρασε στα ψιλά γράμματα βέβαια είναι ότι η Ελλάδα υπέγραψε κάποιες συμφωνίες, πολιτικές, πολιτισμικές, τουριστικές και εμπορικές με την Ρωσία για το 2016.

Σε συνδυασμό με την τοποθέτηση του ατρόμητου Πάκη Παυλόπουλου (φιλορωσικός γαρ) στην διακοσμητική θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, μόνο ένα πράγμα μπορώ να συμπεράνω.    

Η ελληνική κυβέρνηση έχει σκοπό να αλλάξει τελείως τα μη γεωγραφικά σύνορα μας και να μας προσανατολίσει προς την αγκαλιά της Αρκούδας. Είναι η μόνη λογική εξήγηση που υπάρχει πίσω από τις κινήσεις που γίνονται τους τελευταίους μήνες προς πάσα κατεύθυνση.

Τα δύο παραδείγματα που παρέθεσα είναι μια απλή πρώτη γεύση για όποιον θέλει να ερευνήσει εις βάθος το θέμα, καθώς και δεν υπάρχει αρκετός χώρος για να φέρω και να αναλύσω περισσότερα.

Για το αν οι κινήσεις της Ελλάδας είναι προς σωστή ή λανθασμένη κατεύθυνση, μόνο η ιστορία θα το δείξει. Τα γεγονότα καταδεικνύουν την πρόθεση της Ελλάδας να αποκοπεί όσο μπορεί από την Δύση και να πλησιάσει όσο κοντύτερα γίνεται στην ρώσικη χείρα βοηθείας που φαίνεται να θέλει να μας δώσει ο Πούτιν, σε μια περίοδο που τα μη γεωγραφικά σύνορά μας είναι πιο ρευστά από ποτέ.

Μια υπενθύμιση μόνο. Κανένα κράτος δεν βοηθάει κάποιον άλλο επειδή απλά έχουν κοινά πιστεύω ή από καλοσύνη. Πόσο μάλλον όταν το κράτος που προσφέρει την βοήθεια είναι ικανό να σφαγιάσει κάποιους χιλιάδες ανθρώπους για να πάρει στην κατοχή της ένα λιμάνι που ήθελε να αξιοποιήσει το Ν.Α.Τ.Ο. .

Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κρίση σας!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.