Μπήκε ο Μάης, πλέξαμε τα στεφανάκια μας, γιορτάσαμε την Εργατική Πρωτομαγιά (με φραπέ και τσίπουρα, τρομάρα μας) και σήμανε ο ερχομός του καλοκαιριού.

Οι μέλισσες θα πετάνε ανέμελα ανάμεσα από τις ανθισμένες μαργαρίτες, ο ήλιος θα μας λούζει με την ατέρμονη ζεστασιά και ελπίδα του, οι παραλίες θα γεμίζουν χαρούμενους ανθρώπους με 8 κιλά Carroten και μια ρακέτα κολλημένη στο χέρι τους να απολαμβάνουν τις πλαζ και τον ήλιο, το χοντρό παιδάκι της γειτόνισσας θα σαβουριάζει ένα 3κιλο καρπούζι. Ευτυχία, ε;

Όχι.

Η απειλή έρχεται ορμητικά προς το μέρος μας. Φίλοι σοφοί που ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω, ετοιμαστείτε να αναφωνήσετε “hell yeah!” με φωνή διοικητή συντάγματος Uruk Hai. Οι υπόλοιποι απλά ακούστε μας να αγανακτούμε.

Είσαι μέσα Ιουλίου στο κέντρο της Αθήνας (ή της Θεσσαλονίκης, ή της Πάτρας ή όποιας πόλης τέλος πάντων) και θες να πας κάπου με τα μέσα. Βλέπεις το λεωφορείο να έρχεται. Οπλίζεσαι με θάρρος και αντρεία, παίρνεις ανάσα πρωταθλητή καταδύσεων και ορμάς μέσα στην κόλαση με ρόδες που σε περιμένει.

Όταν μετά από 10 δευτερόλεπτα αναγκαστείς να ανασάνεις, καταριέσαι την ώρα και την στιγμή που δε ζεις μόνιμα στο Ρέικιαβικ και δεν κάνεις κολλητή παρέα με πολικές αρκούδες.

Οσμές από όλα τα μέλη του ανθρώπινου σώματος κατακλύζουν το είναι σου και φτάνουν την απελπισία σου στα ύψη του υδραργύρου στο θερμόμετρο. Ποδαρίλα, μασχαλίλα και όλα τα εις –ίλα που μπορεί να ξεσηκώσει το δέρμα των ανθρώπων σε κάνουν να θες να πέσεις μέσα σε μια μπανιέρα από οξύ και να κάψεις το δέρμα σου, που δεν πιστεύεις ποτέ ότι θα χάσει αυτές τις εκλεκτές μυρωδιές.

Σαν να μην έφτανε αυτό, όλο και κάποιος βαφτισμένος στον ιδρώτα θα πέσει πάνω σου για να μοιραστεί μαζί σου το υπέροχο διαφανές υγρό που εκκρίνουν οι δερματικοί πόροι του. Ειδικά αν πηγαίνεις στην εργασία σου εκείνη την ώρα, είναι ότι καλύτερο για να ξεκινήσεις την μέρα σου.

Το καλοκαίρι επίσης θα μπορούσε να είναι ένας από τους κακούς του Captain Planet (τι σας θύμισα τώρα). Είναι ο ορισμός της αντί-οικολογικής συνείδησης.

Είσαι σπίτι και ιδρώνεις. Σκέφτεσαι θα κάνω μπάνιο να δροσιστώ. Στα επόμενα δέκα λεπτά που θα βγεις από το μπάνιο, είναι σαν να μην μπήκες ποτέ. Οπότε εκεί η επιλογή είναι είτε να κάτσεις και να σιχαίνεσαι να ακουμπήσεις τον εαυτό σου ή να κάνεις μπάνιο κάθε δέκα λεπτά.

Θα πει κάποιος τώρα, άναψε air condition. It’s a trap!

Ας αφήσουμε ασχολίαστο το ρεύμα που καταναλώνουμε, εδώ το καλοκαίρι έχει πλέξει ένα σατανικό σχέδιο.

Όλοι ξέρουμε ότι το τσιμέντο απορροφάει την θερμότητα, κάνοντας τα κέντρα των μεγαλουπόλεων αφόρητα. Χρησιμοποιώντας τα a/c παράγεται ακόμα μεγαλύτερη θερμότητα λόγω των μοτέρ που δουλεύουν ασταμάτητα, οπότε απλά κάνουμε την ατμόσφαιρα πιο αποπνικτική. Βάλε μέσα σε αυτό και τα αυτοκίνητα, έχουμε τέλειο μείγμα καυσαερίου, σκόνης και ζέστης. Ο επίγειος παράδεισος!

Αυτός ο παράδεισος επίσης έχει και τάσεις fashion police. Για να μην φορέσεις ποτέ το ίδιο ρούχο 2 συνεχόμενες φορές, φροντίζει να το αχρηστέψει αφού σε κάνει να ιδρώνεις ακόμα και από μέρη του σώματος που δεν πίστευες ποτέ ότι είναι βιολογικά πιθανό. Αποτέλεσμα, το πλυντήριο βαράει υπερωρίες και εσύ ανοίγεις τον λογαριασμό της Δ.Ε.Η. με το υπογλώσσιο έτοιμο προς χρήση.

Και τώρα που καταλήξαμε ότι το καλοκαίρι δεν είναι οικολόγος, ας πάμε στην μεγαλύτερη μάστιγα. Παραλίες.

Κάποιος, κάποτε είπε ότι σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Μάλλον δεν είχε δοκιμάσει να πάει για μπάνιο σε κάποια παραλία της Αττικής.

Μετά την σίγουρη μια ώρα κολλημένος στην κίνηση για να φτάσεις σε κάποια παραλία που δεν φοβάσαι μην βγεις σαν τον Jabba the Hut μετά την πρώτη βουτιά, ετοιμάζεσαι για τον στίβο μάχης που σε περιμένει μέχρι να βρεις ξαπλώστρα ή μέρος να απλώσεις την πετσέτα σου.

Αφού πιστοποιήσεις ότι οι ακροβατικές σου ικανότητες είναι ανάλογες με του Spiderman και φτάσεις στο σημείο που θες να κάτσεις, ετοιμάζεσαι για την μεγαλύτερη μάστιγα των ελληνικών παραλιών. Τους racketistas.

Όχι, δεν αναφέρομαι σε όσους παίζουν ρακέτες. Αναφέρομαι σ’ αυτούς τους πασαλειμμένους με κάθε λογής και χρώματος λάδι μαυρίσματος, που κάθε τους καρφί βγάζει την αγανάκτηση τους που δεν είναι στην κορυφή του Roland Garros και τους έφαγε την θέση ο Federer. Και αυτά τα καρφιά συνήθως βάζουν στόχο εσένα, τον καφέ σου, τα τσιγάρα σου και ότι λογής συμπράκαλα έχεις μαζί σου. Και είναι στατιστικά βέβαιο ότι πάντα ένα τέτοιο μπαλάκι θα προσγειωθεί με δύναμη πάνω σου τουλάχιστον μια φορά.

Τιμητική αναφορά θα γίνει στα κουνούπια και τις μύγες, τις topless γιαγιάδες στις παραλίες, τα ατελείωτα post στο Facebook περί καλοκαιριού και στις σαγιονάρες 1-4 που φοριούνται από άντρες με Jean.

Κατά τα άλλα, αδέρφια, ένα έχω να πω.

Brace yourselves, summer is coming. And John Snow still knows nothing. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.