Όλοι θυμόμαστε τον γραφικό και συμπαθητικό παππούλη της διαφήμισης παγωτών με την ατάκα «Να φύγετε, να πάτε αλλού!». Μια από τις πολύ επιτυχημένες διαφημίσεις που πατάει πάνω σε ένα από τα πλέον κωμικοτραγικά κοινωνικά θέματα, γνωστό και ως χάσμα γενεών.

Αυτό, βέβαια, που έκανε την διαφήμιση τόσο επιτυχημένη ήταν η υπερβολή στις διαφορές των ηλικιών. Παππούς εναντίων εφήβων. Σε μια άλλη, παλαιότερη κοινωνία, ίσως και να είχε ένα ψήγμα αλήθειας αυτή η «κόντρα».

Στη σημερινή κοινωνία που αναπτύσσεται πιο γρήγορα από ότι μπορεί να αντιληφθεί κανείς, οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας έχουν πλέον δεχτεί ότι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τους ρυθμούς ανάπτυξης και αλλαγών και μένουν απλά στην φράση «δε σας καταλαβαίνω εσάς τους νέους». Το οποίο είναι λογικό και σωστό. Δεν χρειάζεται κιόλας πολλές φορές.

Αλλά επειδή η αρχή διατήρησης ενέργειας υφίσταται παντού, η κριτική πάνω στο χάσμα γενεών δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Μόνο που την θέση του συμπαθή παππούλη έχουν πάρει άτομα πολύ νεότερα.

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε βρεθεί σε κουβέντες μεταξύ νεαρών ατόμων που σχολιάζουν τους σημερινούς φοιτητές; Ή τους σημερινούς εφήβους; Και μόλις πριν λίγα χρόνια, πόσοι από εμάς δεν ήμασταν στο στόχαστρο των λίγο μεγαλύτερων μας;

«Οι φοιτητές πλέον δεν πηδάνε πολύ, όταν σπούδαζα εγώ πριν 10 χρόνια μόνο αυτό κάναμε», «Τα σημερινά παιδιά είναι αποχαυνωμένα, όλη μέρα μπροστά από έναν υπολογιστή», «Μα καλά, πως την αφήνει ο πατέρας της να κυκλοφορεί έτσι;», «Κοίτα μαλλιά που έχει το βλαμμένο».

Παρέθεσα μερικές φράσεις που όλοι λίγο έως πολύ έχουμε ακούσει. Και τις έχουμε ακούσει είτε από την πλευρά των κριτών είτε από αυτή των κρινόμενων.

Σχεδόν πάντα γέλαγα με αυτή την λογική. Με τη μηδενιστική θεωρία ότι 10 μεμονωμένες περιπτώσεις που έχει ο καθένας στην γκλάβα του είναι αρκετές για να υποστηρίξει την χαζομάρα του περί του πόσο καλύτερη γενιά είναι η δικιά του από την επόμενη που έρχεται.   

Είναι λογικό βέβαια. Η μεγαλύτερη γενιά είναι αυτή της οποίας επιζητούσες την αναγνώριση, ενώ η μικρότερη αυτή που την επιζητούσε από εσένα.

Αυτό το οποίο, όμως, με ενοχλεί αφάνταστα σε όλη αυτή την κριτική της λογικής «ο μπαμπάς μου έχει τανκς – ο δικός μου υπερτάνκς» είναι η απολυτότητα που την διακατέχει, ειδικά προς τους εφήβους.

Η ενόχληση μου έγκειται σε 3 σημεία.

Το πρώτο είναι ο καθωσπρεπισμός στο θέμα εμφάνισης.  Ειδικά απέναντι στις νεαρές κοπέλες. Το πόσο εύκολα θα πούνε ένα κοριτσάκι 15 ή 16 χρονών ξέκωλο. Με πόση ευκολία θα χαρακτηρίσουν την οικογένεια της επειδή φοράει πολύ κοντό σορτσάκι ή ανοιχτή μπλούζα.  Ή το πόσο εύκολα θα πούνε γελοίο ένα αγόρι επειδή έχει βαμμένο μαλλί ή ιδιαίτερο κούρεμα.

Δηλαδή, αγαπητέ μου ηθικολόγε, θες να μου πεις ότι όταν εσύ ήσουν στην ηλικία τους, δεν τον είχες κάνει λάστιχο με τις κοπέλες της εποχής σου που ντύνονταν έτσι; Ή αν είχες πιάσει και καμία από αυτές γκόμενα, ξαφνικά δεν φούσκωνες σαν γαλοπούλα; Σε ενοχλούσε πολύ τότε, ε;

Ή εσύ, αγαπητή μου καθωσπρέπει δεσποινίς, όταν ήσουν στο σχολείο σου άρεσε ο απουσιολόγος με την καζάκα και την χωρίστρα, σωστά; Ναι, θυμάμαι και εγώ, οι «φλώροι» τότε είχαν μεγάλη πέραση.

Το παράδοξο εδώ πέρα είναι ότι κανείς δεν σκέφτεται την ανάγκη αυτών των παιδιών να νιώσουν ότι είναι ποθητοί. Και προσωπικά, προτιμώ να βλέπω αυτή την ανάγκη σε παιδιά, παρά σε ενήλικα «σκεπτόμενα» άτομα, που προβάλλουν ως δικαιολογία την καταπιεσμένη εφηβεία τους. Το πρώτο θέαμα είναι ίσως απλά ενοχλητικό, το δεύτερο είναι σίγουρα πολύ τραγικό.

Το επόμενο θέμα που με ενοχλεί είναι η απόλυτη απαξίωση. Το ότι οι έφηβοι δεν σκέφτονται και χαζευουν επειδή είναι μπροστά από ένα pc συνέχεια και το μόνο που κάνουν είναι να παρασύρονται.

Σίγουρα και παρασύρονται. Είναι η δουλεία τους να το κάνουν. Το μέχρι που παρασύρονται είναι κάτι που ρόλο παίζει η οικογένεια τους και πως μεγάλωσαν. Α, ναι, και κάτι άλλο. Η λογική τους!

Οι σημερινοί έφηβοι είναι πολύ περισσότερο πληροφορημένοι και υποψιασμένοι για τα πάντα από ότι οι προηγούμενες γενιές. Ξέρουν πολύ καλά που πάνε να μπλέξουν όταν κάνουν οτιδήποτε. Και επειδή ακριβώς είναι πολλές ώρες μπροστά από ένα pc, έχουν την ικανότητα να καλύπτουν οποιαδήποτε απορία τους άμεσα. Κάτι που είμαι σίγουρος ότι κάνουν.  Ότι το παραβλέπουν είναι κάτι που θα κάναμε όλοι μας, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Πόσο μάλλον δε, όταν ασκείται κριτική περί του θέματος ότι παρασύρονται από την γενιά των 600 ευρώ που το μεγαλύτερο ποσοστό της έχει κινητό τηλέφωνο αξίας 700 ευρώ χωρίς κάρτα. Είναι τουλάχιστον τραγικό. Να δούμε λίγο τα δικά μας χάλια πρώτα και μετά σχολιάζουμε τους επόμενους που θα έρθουν.

Το τελευταίο που με ενοχλεί είναι το πόσο γρήγορα ξεχάσαμε όλοι ότι ήμασταν κάποτε στην θέση τους. Το πόσο γρήγορα ξεχάσαμε το τι θέλαμε τότε και λέμε τα λόγια που ακούγαμε από τους γονείς μας. Πιθανότατα να είχαν δίκιο οι γονείς μας που τα έλεγαν τότε και να έχουμε δίκιο που τα λέμε και εμείς τώρα. Αλλά ξεχνάμε μια βασική συνισταμένη.

Ο λόγος που όλοι μάθαμε είναι επειδή κάναμε λάθη. Είναι επειδή πράξαμε και είδαμε τις συνέπειες της πράξης μας σε εμάς. Με θεωρία μόνο κανείς δεν γίνεται σοφότερος.

Όπως και εμείς κάναμε λάθη, παρακούοντας τους μεγαλύτερους μας, έτσι πρέπει να κάνει κάθε παιδί ή κάθε έφηβος. Ας μην ξεχνάμε την διαδρομή που έχουμε διανύσει και ας σκεφτούμε ότι όπως και εμείς κάναμε διαφορετικά λάθη από τους προηγούμενους, έτσι και αυτοί θα κάνουν διαφορετικά λάθη από εμάς.

Δεν θα πω ποτέ ότι συμφωνώ ή μου φαίνονται σωστά όλα όσα κάνουν οι έφηβοι ή οι πολύ νεαροί ενήλικες της σημερινής εποχής. Το ίδιο θα συνεχίσω να σκέφτομαι και για όσους έρθουν αργότερα. Αλλά θεωρώ καθαρή υποκρισία να παίρνω το ύφος ξινισμένου γεροξούρα και να «κράζω» αυτούς που «φόραγα τα παπούτσια τους» μέχρι πριν λίγα χρόνια. Ας ξεχνάμε λιγότερο, μήπως και βοηθήσουμε περισσότερο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.