Αμίρ, ένας παιδάκι που έφυγε από τη χώρα των γονιών του για να ζήσει σε μια ξένη χώρα που του είπαν ότι θα είναι καλύτερα. Ίσως η χώρα που θα ήταν καλύτερα για τους γονείς του να μην ήταν η Ελλάδα, αλλά εδώ έκατσε η μπίλια κι εδώ ήρθε.

Ένα παιδάκι, λοιπόν, 11 χρονών ξαφνικά βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας επειδή το καημένο (άκουσον, άκουσον) πάει σχολείο στην Ελλάδα. Και του έκατσε ο κλήρος να σηκώσει τη σημαία μιας χώρας, που μελλοντικά θα μπορούσε να αποκαλεί πατρίδα του. Μια πιθανότητα που, πλέον, δεν είναι προς συζήτηση.

Δε χρειάζεται να σχολιαστεί αν ο συγκεκριμένος τρόπος επιλογής σημαιοφόρου είναι σωστός ή λάθος. Λάθος είναι να διατηρούμε ένα χουντικό κατάλοιπο και να είμαστε περήφανοι για αυτό, αλλά αυτό είναι θέμα για ένα άλλο άρθρο. Ούτε το αν είναι νόμιμο ή παράνομο το ότι ένας διευθυντής αποφάσισε να παρακούσει τον νόμο επειδή θεώρησε ότι πάει κόντρα στην ιδεολογία του.

Κάτι, όμως, που χρήζει σχολιασμού, είναι αυτή η δειλή και μισάνθρωπη επίθεση στο σπίτι του παιδιού με πέτρες. Του πέταξαν πέτρες επειδή κληρώθηκε να σηκώσει τη σημαία. Άλλη μια φορά. Του πέταξαν πέτρες επειδή έτυχε να κληρωθεί. Δεν έκανε κάποια πράξη ασέβειας, δεν πείραξε κάποιον, απλά κληρώθηκε για κάτι που εν τέλει δε συνέβη. Παρόλα αυτά, θα το ξαναγράψω, του πέταξαν πέτρες.

Είναι πολύ εύκολο να πούμε ότι οι συγκεκριμένοι ήταν απλοί βλάκες, μια ομάδα ηλιθίων μέσα στα πόσα εκατομμύρια που κατοικούν στον πλανήτη. Ο βλάκας, όμως, καθοδηγείται. Ο βλάκας πάντα ψάχνει να βρει μια πυξίδα για να την ακολουθεί. Πάντα βόρεια θα πηγαίνει, χωρίς να το ξέρει. Αλλά θα είναι πολύ σίγουρος ότι πηγαίνει εκεί που δείχνει η βελόνα της πυξίδας, χωρίς να κάτσει στιγμή να σκεφτεί τι βλέπει ή τι κάνει.

Ο πιο εύκολος δρόμος ήταν πάντα ο δογματικός. Ο ασπρόμαυρος, ο απόλυτος, ο «όλα ή τίποτα». Δε χρειάζεται να πονοκεφαλιάζεις για το τι πρέπει να κάνεις, ούτε να υπεραναλύσεις κάτι. Κάποιος το έχει κάνει για σένα, πριν από εσένα. Είναι φοβερά εύκολο να υποστηρίζεις φανατικά μια ιδέα ή ένα σκοπό, γιατί είναι ξεκάθαρο. Όσοι δε συμφωνούν απόλυτα μαζί σου είναι αιρετικοί, ψεύτικοι ή εχθροί. Δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο.

Αυτοί που πέταξαν τις πέτρες θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι to the core σκατάνθρωποι, αλλά απλοί δογματικοί βλάκες. Άνθρωποι που βάζουν τις ιδέες τους πάνω από όλα, άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα να τους δούμε ως ακριβή απεικόνιση της καρικατούρας του ΠΑΟΚτζή που είχαν φτιάξει οι ΑΜΑΝ. Όσο εύκολα θα έσπαγε αυτός ο φανταστικός χαρακτήρας ένα αμάξι για ένα τυχαίο χαρακτηριστικό, έτσι εύκολα κι αυτοί θεωρούν υποχρέωση τους να πετάξουν πέτρες σε ένα παιδί που άθελά του βρέθηκε στο επίκεντρο. Με τη συμπεριφορά τους καταφέρνουν να εξισώνουν τον Μπάμπη τον Σουγιά με τη θρησκεία, τον Κώστα τον Γκοτζίλα με τη σημαία και τον Νίκο τον Πεταλούδα με την πατρίδα. Ο μηχανισμός σκέψης και λειτουργίας τους είναι καθόλα όμοιος.

Κάποιος θα πει ότι ο Αμιρ ήταν απλά ένα τυχαίο περιστατικό; Ήταν απλοί βλάκες που έκαναν χαμό χωρίς λόγο και αιτία;

Ας μιλήσουμε για το ότι υπάρχουν γονείς που θεωρούν λογικό να δηλώνουν περήφανα ότι απαγορεύουν στα παιδιά τους να μάθουν για άλλες θρησκείες, πέραν της δικιάς μας. Μάλλον η γνώση είναι κάτι περιττό.

Ας μιλήσουμε για όλα τα άπειρα παραδείγματα εκείνων που δήλωναν σοκαρισμένοι με τη δολοφονία του Βαγγέλη, αλλά μετά από δύο ώρες κατηγορούσαν τους gay ως κάτι αφύσικο. Και στην τελική, «σιγά μωρέ, τα ‘θέλε κι αυτός, πουστάρα ήταν, στη Σπάρτη θα τον πέταγαν στον Καιάδα».

 Ας μιλήσουμε για όσους λένε ότι τα άπλυτα αναρχοκομμούνια Ηριάννα και Περικλής καλά κάνουν και σαπίζουν στη φυλακή, αλλά οι χρυσαυγήτες που βγήκαν «ίσως και να ήταν θύματα πλεκτάνης». Γιατί εφόσον δεν είναι καλοί χριστιανοί και πιστοί πατριώτες, κάτι κακό θα έχουν κάνει.

Ας μιλήσουμε για το ότι η ταυτότητα φύλου είναι κακό παράδειγμα για τα παιδιά μας, αλλά ας τα πάμε γήπεδο να δουν τον Τσιάρτα και τον Αλεξανδρή και να τους πάρουμε και αφίσα να βάλουν στο δωμάτιό τους.

Ας μιλήσουμε για όσα θέλετε ακόμα. Το πόρισμα πάντα θα είναι το ίδιο: ο καθένας μας καλά κάνει και πιστεύει ότι πιστεύει, αλλά δεν μπορώ να σεβαστώ κάποιον που δεν έδειξε θέληση να σεβαστεί εμένα ή κάποιον συνάνθρωπό μας. Πολυφορεμένη δήλωση, αλλά μάλλον έχει αρχίσει να ξαναγίνεται επίκαιρη. Κι εν έτει 2017, δείχνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την κατάντια μας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.