Ένας βασικός πυλώνας μιας κοινωνίας είναι τα κατασκευασμένα πρότυπα.

Άνθρωποι που πλασάρονται ως παράδειγμα και προβάλλονται με κάθε πιθανό τρόπο. Προβάλλεται η δουλεία τους, οι απόψεις τους, η προσωπική τους ζωή, το τι χρώμα παντόφλες θα φορέσουν φέτος στην παραλία και ούτω καθεξής.

Το ρήμα προβάλλονται στην προκειμένη έχει την έννοια του ρήματος επιβάλλονται. Μέσω της τηλεόρασης, του τύπου και γενικά κάθε πιθανού μέσου.

Στην εποχή μας, λοιπόν, ένα βασικό κατασκευασμένο πρότυπο που προβάλλεται - επιβάλλεται είναι ο gay άντρας. Πού το κακό σ‘ αυτό, θα ρωτήσει κάποιος.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Μέχρι πριν λίγα σχετικά χρόνια, η έννοια gay άντρας οδηγούσε μέχρι και σε εξεγέρσεις. Όλοι έχουμε δει ή έχουμε ακούσει ακραία περιστατικά προς αυτά τα άτομα. Επίσης, το υβρεολόγιο που έχει δημιουργηθεί για τους συγκεκριμένους ανθρώπους πιθανότατα είναι το πλουσιότερο που υπάρχει.

Μετά από σπουδαίους αγώνες, η δυτική κοινωνία την τελευταία εικοσαετία αρχίζει να αποδέχεται σχεδόν πλήρως τα άτομα με «διαφορετικές του φυσιολογικού» σεξουαλικές προτιμήσεις. Πλέον, δακτυλοδεικτούμενος είναι αυτός που έχει ανοιχτά πρόβλημα με όποιον είναι gay. Από την σώφρονα μερίδα του πληθυσμού, τουλάχιστον.

Μ’ όλη αυτή την κοινωνική απελευθέρωση, λοιπόν, τα εκάστοτε μέσα έπρεπε να πάρουν θέση και να αποφασίσουν ποια πλευρά θα υποστηρίξουν. Την πεπαλαιωμένη συντηρητική άποψη ή την ακραίως αναπτυσσόμενη και απελευθερωμένη νεότερη άποψη; Μα, φυσικά, όποια είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο κέρδους.

Η ιστορία από εδώ και κάτω είναι γνωστή σε όλους μας. Πολλοί επώνυμοι ομολόγησαν τις προτιμήσεις τους και βγήκαν από την ντουλάπα, πολλοί δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι άρχισαν να γίνονται τα αγαπημένα παιδιά των media και γενικότερα η «gay κουλτούρα» άρχισε να προβάλλεται από παντού και με κάθε πιθανό τρόπο.

Και κάπου εδώ ξεκινάνε τα κακά της όλης υπόθεσης.

Όταν τα μέσα άρχισαν να αγκαλιάζουν τους ομοφυλόφιλους, στην προσπάθεια να τους «υποστηρίξουν», ξεκίνησαν να δημιουργούν διάφορες περσόνες  που να αντιλαμβάνεται εύκολα ο κόσμος ότι είναι gay.

Παρτσακλούς ανθρώπους που κουνιούνται και μιλάνε όσο πιο υπερβολικά γίνεται και προσπαθούν με κάθε τους κίνηση να τονίσουν το πόσο περήφανοι είναι για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Κοινώς, δημιούργησαν καραγκιόζηδες με ένα gay φόντο.

Μέσα σ’ όλα τα άλλα, άρχισαν να δημιουργούν και να επαναλαμβάνουν φράσεις όπως «gay κοινότητα», «gay τρόπος ζωής», «gay μόδα» και γενικότερα οποιονδήποτε συνδυασμό λέξεων μπορούσε να φέρει την λέξη «gay».

Οι πράξεις αυτές από μόνες τους, εκτός ότι είναι προσβλητικές προς όλους όσους είναι gay, στην ουσία ακυρώνουν αυτά για τα οποία προσπάθησαν εκείνοι.

Πάλι κατηγοριοποιούνται, πάλι είναι οι διαφορετικοί, οι ιδιαίτεροι.

Τα ίδια τα μέσα που προβάλλουν την «στήριξη» τους σε όποιον είναι ομοφυλόφιλος, ταυτόχρονα επιβάλλουν ένα κατασκευασμένο και φτιαχτό lifestyle που αμαυρώνει κάθε σοβαρό ομοφυλόφιλο ανά τον κόσμο.

Επίσης, με αυτή τους την τακτική τα μέσα, εν έτη 2015, συνεχίζουν να συντηρούν την λογική της κρίσης κάποιου βάσει των σεξουαλικών του προτιμήσεων. Με το να προβάλλουν τόσο έντονα κάποια πρόσωπα, χωρίς προφανή λόγο, παρά μόνο τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, αυτόματα δημιουργούν εντυπώσεις γύρω από αυτές.

Κάτι βλακώδες και άδικο, που δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Σε μια εποχή που κανείς θα ήλπιζε ότι έχουμε αφήσει πίσω μας αυτή την λογική.

Το χειρότερο απ‘ όλα, όμως, είναι η άμυνα που έχουν δημιουργήσει για τα «πρότυπα» τους.

Πως αν κρίνεις κάποιον από αυτούς τους κλόουν, το κάνεις επειδή είσαι ομοφοβικός. Ότι ο λόγος που δεν σου αρέσει αυτό που σου παρουσιάζουν είναι επειδή μέσα σε αυτό εμπεριέχεται κάποιος ομοφυλόφιλος.

Αυτή η λογική, δυστυχώς, επικρατεί και μέσα στην καθημερινότητα μας. Και εδώ πρέπει να γίνει ένας λεπτός και πολύ βασικός διαχωρισμός.

Πέραν της προσβολής που θα ένιωθε κάποιος gay να βλέπει να προβάλλουν τα ΜΜΕ τους ομοφυλόφιλους με τον τρόπο που το κάνουν, όλοι οι άνθρωποι έχουμε αισθητική. Straight, gay και asexual. Σε όλους μας αρέσουν κάποια πράγματα αισθητικά, ενώ κάποια άλλα όχι.

Το να βλέπω ένα παρτσακλό πρότυπο ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου και προτιμήσεων, να μου επιβάλλεται καθημερινά με κάθε πιθανό τρόπο, απλά ενοχλεί την αισθητική μου. Χωρίς να παίζει κανέναν ρόλο αν είναι gay ή straight, άντρας ή γυναίκα.

Δεν έχει να κάνει με το τι θέλει να κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, δεν με αφορά, όπως και κανέναν άλλον. Αλλά αυτή η δήθεν μου ευθιξία είναι ο μόνος λόγος που το θλιβερό αυτό πρότυπο συντηρείται από τα μέσα και μένει στην επικαιρότητα.

Εν κατακλείδι, το αισθητικά άσχημο παραμένει άσχημο σε ό,τι περιτύλιγμα κι αν μπει. Απλά καλό θα είναι να σέβεται τις αρχές που το δημιούργησαν, χωρίς να αμαυρώνει αυτό για το οποίο πολλοί άνθρωποι πάλεψαν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.