Πολλά και διάφορα τα μεγάλα ιδεώδη που φιλοσοφεί ο άνθρωπος.

Ζωή, θάνατος, πόλεμος, έρωτας… Αχ, έρωτας!

Αυτό το ανίκητο συναίσθημα που κουνάει βουνά και φουρτουνιάζει θάλασσες… Αυτή η αίσθηση του καλοκαιρινού αέρα που σου γαργαλάει τα αυτιά. Και λοιπά και λοιπά.

Κάπου εδώ σταματάω να ξερνάω ουράνια τόξα και ξεκινάω να βγάζω την χολή μου.

Δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει το πόσο πολύ ασχολούμαστε και σχολιάζουμε όλοι το συγκεκριμένο συναίσθημα.

Ωδές προς τιμήν του, ποιήματα, τραγούδια, γενικά κάθε λογής τέχνη και μη έχει σαν κύριο θέμα τον έρωτα. Από κάθε σκοπιά, από κάθε οπτική, σε ανάλυση που θα ζήλευε ακόμα και μοριακός φυσικός.

Το ερώτημα που έκανα στον εαυτό μου όταν άρχισα να συνειδητοποιώ όλη αυτή την κατάσταση ήταν ένα απλό «γιατί;». Και το αμέσως επόμενο ήταν γιατί με ενοχλεί τόσο πολύ που σε κάθε ευκαιρία κάποιοι άνθρωποι εξυμνούν το απόγειο των ανθρώπινων συναισθημάτων;

Στο πρώτο η απάντηση ήταν σχετικά εύκολη.

Είναι ένα θέμα που όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν και συζητήσουν. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, αλλά όλοι είναι ικανοί να ασχοληθούν με αυτό.

Γιατί τόσο πολύ όμως; Εικάζω πως υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα στην ζωή για να αναλυθούν με τέτοιο σθένος, που ίσως και να έκαναν την κοινωνία μας καλύτερη.

Προφανώς γιατί πουλάει. Και είναι θέμα που χωνεύεται εύκολα.

Επειδή όλοι είναι σε θέση να ασχοληθούν με αυτό, όλοι κάποια στιγμή θα το κάνουν. Σιγουράκι σαν προϊόν το συγκεκριμένο θέμα.

Και εδώ μου κάνω σέντρα να περάσω στο επόμενο ερώτημα μου. Το γιατί με ενοχλεί.

Πάντα είχα θέμα με τις καθολικές και κοινωνικά righteous απόψεις.

Και να πεις ότι μιλάμε για κάτι που έχει να κάνει με το καλό της ανθρωπότητας, όπως το να μην σκοτώνεις, να το πάρει το ποτάμι.

Αλλά εδώ μιλάμε για συναισθήματα που κατά βάση θεωρούνται όμορφα.

Και πως εκφραζόμαστε με αυτά;

Κλισεδούρες. Κυρίως κλισεδούρες.

Η αγάπη θα σώσει τη μέρα, αν αγαπάς όλα τα μπορείς, αν είστε ερωτευμένοι θα κρατήσετε και οι πάπιες πετάνε σε σχήμα V. Και δώσ’ του μελανιασμένα μάτια από τα facepalm ο κοντός.

Γιατί δηλαδή, ρε γαμώτο, πρέπει να το βάζουμε όλο αυτό σε καλούπι;

Όχι ρε φίλε, εγώ όσο καψούρα και να είμαι , δεν έχω σκοπό να παρατήσω την δουλεία μου για να ακολουθήσω την κοπέλα μου. Ούτε θα της πω να μείνει ή να με ακολουθήσει αντιστοίχως. Τι σημαίνει αυτό; Δεν είμαστε πολύ ερωτευμένοι; Δεν είμαστε πιτσουνάκια σωστά και πρόστυχα;

Απλά λέγεται ζωή. Άλλες σε προσπερνάει, άλλες την προσπερνάς. Αλλά όποτε σε προσπεράσει, δεν σου αφήνει και πολλές επιλογές.

Το αστείο, βέβαια, είναι ότι πολλοί αυτές τις φανφάρες τις παίρνουν ως κυριολεκτικές.

Ότι ο έρωτας είναι πάνω από όλα, ότι πάντα και παντού πρέπει να είναι τέλειος, ότι τον νιώθεις από την πρώτη στιγμή και όλα αυτά τα όμορφα.

Εγώ για όλα αυτά ένα πράγμα έχω να πω: μπούρδες.

Είσαι άνθρωπος, έχεις ψεγάδια – και συνήθως πολλά – άρα ότι και αν κάνεις έχει ψεγάδια. Απλά δέξου το.

Αλλά όχι. Εκεί. Επιμονή. Να το πλαισιοποιούμε και να το συζητάμε σαν κάτι απόλυτο. Σαν κάτι τόσο «αόριστο», αλλά φοβερά συγκεκριμένο. Και πάντα με τις ίδιες κλισέ εκφράσεις.

Και πως πλέον να μην είναι κλισέ; Ανά τους αιώνες το έχουμε λιώσει το θέμα. Φτάνει πια, δεν βαρεθήκατε;

Και όλη αυτή η απολυτότητα. Πόσο ενοχλητική!

«Όταν είσαι ερωτευμένος πρέπει να είσαι έτσι», «άμα είσαι ερωτευμένος κάνεις αυτό και νιώθεις έτσι». Δηλαδή ο έρωτας είναι τόσο συγκεκριμένη έννοια που έχει πάντα και συγκεκριμένα συμπτώματα. Με την ίδια λογική ο έρωτας δεν έχει μεγάλη διαφορά από το κρύωμα. Γιατί πάλι τόση ανάλυση και τόση φανφάρα; 

Είναι τετριμμένο, φαίνεται υποκριτικό και επιτηδευμένο και, γενικά, κουράζει.

Πηγαίνοντάς το και πιο βαθιά, όλο αυτό δείχνει και το πόσο όλοι θέλουμε να νιώσουμε πριγκιπόπουλα της Disney. Το οποίο αντιλαμβάνομαι και δέχομαι σαν κρυφό όνειρο. Αλλά όχι σαν ρεαλιστική ελπίδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αλλά αυτή είναι κουβέντα για μια άλλη φορά και κάποια στιγμή πρέπει να κλείσω το κείμενο. Και κλείνοντας, θα πετάξω και εγώ την τετριμμένη ατάκα μου προς όλους εσάς τους ερωτολάγνους: live it or leave it.

Και ο νοών νοείτω.  

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.