- Γιατί ήρθες πάλι;

- Γιατί με χρειάζεσαι και με ζητάς.

- Δεν σε χρειάζομαι, ούτε σε ζητάω!

- Αυτή η προσποιητή σιγουριά κι αυτοπεποίθηση που δείχνεις να αποκτάς όταν μιλάς πάντα με συνάρπαζε. Θυμίζει αυτοάνοσο. Παρουσιάζεται χωρίς λόγο και αιτία και είτε φεύγει σαν να μην ήρθε ποτέ είτε σε παίρνει μαζί του.

- Πάλι ασυναρτησίες λες;

- Το αντίθετο. Εσύ επιλέγεις να αφήνεις τις λέξεις ασύνδετες, για να ακούς απλά μια βαβούρα. Ακούς τους ήχους που βγάζει το στόμα μου, αλλά όχι τα λόγια μου. Προσπαθείς να αναγνωρίσεις μέσα στη βαβούρα αυτή τη μία και μοναδική λέξη που θες να ακούσεις, γιατί αυτή μόνο νομίζεις ότι σε αφορά, χωρίς να σε νοιάζει η συνοδεία της.

- Πού θες να καταλήξεις;

- Προσπαθείς να ακούσεις μια σταγόνα βροχής να πέφτει στην θάλασσα. Όχι όλες, μόνο μια συγκεκριμένη, αυτή που θες. Αλλά δεν μπορείς. Και αυτό σε μπερδεύει. Σε φοβίζει. Σε κάνει να νιώθεις ανίκανος. Και τότε είναι που φωνάζεις εμένα.

- Ποτέ δεν σε φωνάζω, μόνος σου εμφανίζεσαι!

- Είσαι σίγουρος; Σκέψου καλύτερα. Σκέψου όλες τις φορές που έχεις καταφέρει κάτι. Ποτέ δεν ήσουν εσύ. Ποτέ δεν θα μπορούσες να είσαι εσύ. Είσαι πολύ λογικός για να ξέρεις αν μπορείς να καταφέρεις κάτι μόνος σου και πολύ φοβισμένος για να παραβλέψεις την πιθανότητα της αποτυχίας. Έχεις το τέλειο μείγμα αδράνειας. Χρησιμοποιείς την λογική σου γιατί φοβάσαι. Επειδή φοβάσαι, προσπαθείς να είσαι λογικός. Και το αποτέλεσμα είναι να μένεις παγωμένος, μην ξέροντας στην πραγματικότητα πώς να αντιδράσεις. Αλλά αύτη η κατάσταση σε βολεύει και σου αρέσει. Γιατί δεν χρειάζεται να βασίζεσαι σε εσένα. Είσαι συμφιλιωμένος με το ό,τι μπορεί να αποτύχεις οπότε και θα αποτύχεις. Αλλά εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει αποτυχία. Δεν θέλω να το ξέρω. Γι’ αυτό και πάντα σου δίνω όλα τα όπλα για να πετύχεις. Πάντα σου δίνω την κατάλληλη μάσκα για να πετύχεις τον σκοπό σου. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζεις να μη με θες και να προσπαθείς να βρεις την δική σου μηδενική συνεισφορά σε όλα αυτά, για να νιώσεις ότι κάτι είσαι.

- Ο μόνος λόγος που υπάρχεις είναι επειδή υπάρχω και εγώ.

- Και ο μόνος λόγος που πετυχαίνεις και συνεχίζεις να έχεις θέληση να υπάρχεις είναι επειδή υπάρχω εγώ. Είμαστε συμβιωτικοί οργανισμοί σ’ ένα μυαλό. Χωρίς τον έναν δεν υπάρχει ο άλλος.

- Γιατί συνεχίζεις να με βοηθάς τότε;

- Μα είναι προφανές! Κι εγώ θέλω να συνεχίσω να υπάρχω και ο μόνος τρόπος είναι μέσα από εσένα. Στο είπα και πριν, είμαστε δύο οργανισμοί που ο ένας τρέφει τον άλλον. Αν φύγεις εσύ, φεύγω και εγώ. Η μοναδική διαφορά μας είναι ότι εσύ έχεις τα μέσα για να μείνουμε εδώ και εγώ τον τρόπο.

 - Δε θέλω τους τρόπους σου!

 - Με το να συνεχίζεις να το αρνείσαι απλά φαίνεσαι πιο λίγος από ότι ήσουν πριν από 2 δευτερόλεπτα. Θυμήσου όλες τις φορές που προσπάθησες να με διώξεις. Κάποιες σε άφησα. Και απέτυχες. Είσαι απλά ένα ένστικτο συντήρησης και τίποτα παραπάνω. Με το που πήρες την πρώτη ανάσα σου φοβήθηκες. Είναι το πρώτο πράγμα που ένιωσες ποτέ. Και σε στοίχειωσε. Είναι το μοναδικό συναίσθημα που νιώθεις τόσο εύκολα. Αβίαστα και χωρίς προφανή λόγο. Ξέρεις τα όρια σου και μένεις μακριά τους γιατί φοβάσαι να τα παραβείς.

- Μα, είμαι άνθρωπος, έχω όρια που δεν μπορώ να παραβώ!

- Κι εγώ άνθρωπος είμαι. Ο ίδιος μάλιστα με σένα. Αλλά εσύ δεν είσαι άνθρωπος. Δεν θεωρείσαι άνθρωπος επειδή έχεις την ικανότητα της ομιλίας. Άνθρωπος γίνεσαι όταν μαθαίνεις να σπας τα όρια σου. Όταν τα ξεπερνάς επιτυχημένα και με κρότο. Αλλιώς, δεν έχεις διαφορά από μία μαϊμού που μιλάει και δεν ζορίζεται να βρει φαγητό.

- Εσύ δηλαδή θεωρείσαι άνθρωπος και εγώ όχι;

- Φυσικά. Μπορεί να είμαι η παράνοια σου, αλλά πάντα προοδεύουμε μαζί. Πάντα σε βάζω να πιέσεις τον εαυτό σου πέραν από αυτό που μπορείς. Προσπαθώ να σε φέρω σε εντροπία, κρατώντας εσένα σταθερό και εμένα να μεταβάλλομαι. Προσπαθώ να σε κάνω όσο λιγότερο αναγκαίο μπορώ, χωρίς να σε σκοτώσω. Δε θα είχε πλάκα αλλιώς.

- Πλάκα είναι για σένα όλα αυτά;

- Ναι και όχι. Όλα είναι αστεία και όλα είναι τραγικά. Αλλά η ευχαρίστηση μιας νίκης δεν έρχεται μόνο από την νίκη αυτή καθεαυτή. Αυτή η λογική είναι για να την διαβάζεις στα βιβλία και κάνει εσένα και όλους τους όμοιους σου να νομίζετε ότι όντως μπορείτε να νικήσετε μόνοι σας. Όχι, ο μόνος λόγος για να νικήσεις κάποιον είναι για να τον δεις να χάνει. Είναι για να του επιβληθείς απόλυτα και καθολικά. Για να είσαι σε θέση να γράψεις εσύ την ιστορία του. Για να σε αγαπήσει μέσα από τον φόβο που του προξενείς. Για να μένει στάσιμος χωρίς προφανή λόγο, ενώ βαθιά μέσα του ξέρει ότι μπορεί να αντιδράσει. Για να τον εξουσιάσεις ολοκληρωτικά, όπως κάνω εγώ μ’ εσένα.

- Σταμάτα πια και φύγε! Δεν με εξουσιάζεις! Είμαι ελεύθερος και δεν θα σκλαβωθώ από τον ίδιο μου τον εαυτό!

- Χαχ… Ελεύθερος, ε; Ελεύθερος από τί ακριβώς; Από τη ζωή σου; Από τους ανθρώπους σου; Από τις πράξεις σου; Μήπως και από τις σκέψεις σου; Ποτέ δεν είσαι ελεύθερος! Ποτέ δεν θα είσαι! Είναι μια απλή ψευδαίσθηση για να μπορείς να ελπίζεις! Πάντα θα είσαι δέσμιος των πάντων! Και κυρίως του εαυτού σου!

- Μπορεί να έχεις και δίκιο. Ίσως ποτέ να μην είμαι ελεύθερος, ειδικά από εσένα. Αλλά εσένα έχω την ικανότητα να σε παλέψω. Και να σε νικήσω, για τους λόγους που μόλις είπες. Και αυτό που δεν καταλαβαίνεις είναι ότι οι υπόλοιπες στερήσεις ελευθερίας που έχω είναι οι επιλογές μου. Και αυτές τις στηρίζω περισσότερο από όλα γιατί είναι εγώ. Είναι εμείς καλύτερα. Ο μόνος εχθρός που πρέπει να επιβληθώ ολοκληρωτικά είσαι εσύ. Και θα το κάνω κάποια στιγμή. Αλλά πλέον είσαι περιττός εδώ. Φύγε.

- Θα φύγω για τώρα. Τελείωσε η δουλειά μου εδώ. Να ξέρεις ότι θα με ξαναδείς πιο γρήγορα από ότι νομίζεις. Όχι γιατί θα το χρειαστείς. Αλλά γιατί στην πραγματικότητα το θες. Γιατί όσο πάμε και μοιάζουμε. Χρησιμοποίησε την λογική σου για να φτάσεις την τρέλα μου. Είναι πολύ πιο κοντά από όσο πιστεύεις.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.