Κάποια στιγμή ο Mikeus είχε κυκλοφορήσει ένα video που εξηγούσε γιατί είμαστε όλοι nerds κατά βάθος. Είτε παίζοντας D&D, είτε συγκρίνοντας μανό, είτε διαφωνώντας ποιο βρώμικο είναι καλύτερο στην Καβάλας.

Αλλά εδώ θα μιλήσουμε για τους στερεοτυπικούς nerds, τα τυπάκια με τα ματομπούκαλα και τα 2 εις την 10 στυλό στην τσέπη από το ριγέ πουκάμισο τους. Για τους all-time classic nerds.

Ας τα πιάσουμε από την αρχή.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επιστήμη της πληροφορικής ήταν το next best thing και είχε αρχίζει να μπαίνει για τα καλά στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Πολλοί άνθρωποι ήταν ενθουσιασμένοι με τους νέους ορίζοντες που άνοιγε αυτή η επιστήμη, οπότε και ασχολούνταν ερασιτεχνικά –αρχικά– με αυτό. Μανιωδώς και από πολύ νεαρή ηλικία.

Συνήθως, τα άτομα αυτά ήταν τα παιδιά που ασχολούνταν πάρα πολύ με τη μόρφωσή τους και με τους φανταστικούς κόσμους που είχαν τότε δημιουργηθεί, μέσω κυρίως Marvel και D.C., αλλά συνέχιζαν να ασχολούνται με αυτά σε μια ηλικία που το «cool» ήταν να είσαι αθληταράς με χαίτη μέχρι τον κώλο. Κοινώς, να είσαι jog.

Όταν ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει ότι οι Nerds ήταν κάτι παραπάνω από αθώες και άβγαλτες βιβλιοθήκες χρήσιμων και άχρηστων γνώσεων, ξεκίνησαν να τους βλέπουν με εντελώς διαφορετικό μάτι. Άλλωστε, με την ανάγκη χειρωνακτικής εργασίας να μικραίνει μέρα με τη μέρα και τη νοητική εργασία να γίνεται όλο και πιο αναγκαία για την εξέλιξη του κόσμου, τα καχεκτικά αυτά παιδάκια ήταν προορισμένοι για να γίνουν o βασικός πυλώνας παραγωγής που θα κατάφερναν την μετάβαση στην νέα εποχή.

Κάπου εκεί ξεκίνησε να γίνεται ο διαχωρισμός των nerds από τα υπόλοιπα παιδιά που βασάνιζαν οι jogs στα σχολεία. Ξεκίνησε να προβάλλεται η λογική ότι «εσείς έχετε τα μπράτσα, εμείς το μυαλό και σας κατουράμε» σε μια εποχή που πρότυπα ήταν ο Stallone και ο Schwarzenegger. Η πρώτη μαζική και επιτυχημένη τέτοια προσπάθεια ήταν μια ταινία που λεγόταν «Revenge of the Nerds». Από τα μεγαλύτερα blockbuster της εποχής.

Τα χρόνια περνούσαν, οι υπολογιστές κυριάρχησαν την καθημερινότητα μας και η nerd κουλτούρα άρχισε να αφομοιώνεται ακόμα περισσότερο στην κοινωνία.

Οι sci-fi ταινίες άρχισαν να έχουν πιο μεγάλη απήχηση από τις περιπέτειες, τα cartoon και τα comics «μεγάλωναν» με παράλληλους ρυθμούς με τους fans τους και έφτασαν να έχουν νόημα για ενήλικες κυρίως και, το βασικότερο, οι κατατρεγμένοι nerds έγιναν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

Η κουλτούρα τους και το lifestyle τους έμελε να γίνει μόδα στις αρχές της δεκαετίας των ‘10s και πλέον επικρατεί η λογική «it’s cool to be a nerd».

Πλέον τα anime και τα cartoon έχουν γίνει αποδεκτός τρόπος διασκέδασης και όχι αντικείμενο χλεύης, όπως επίσης και το gaming θεωρείται ασχολία.

Αυτό που συνεχίζει να κάνει μου κάνει φοβερή εντύπωση είναι η άρνηση πολύ κόσμου να καταλάβει γιατί είμαστε τόσο πoρωμένοι με όλα αυτά και γιατί διασκεδάζουμε τόσο.

Πέραν του προφανούς, δηλαδή του γούστου, θα προσπαθήσω να δώσω μια εξήγηση σε όλα αυτά.

Οι «nerd» ασχολίες του σήμερα δεν είναι καινούργιες. Πολλές από αυτές υπήρχαν πριν καν γεννηθεί η σημερινή γενιά των νέων.

Έχουν, όμως, ένα μοναδικό χαρακτηριστικό συγκριτικά με άλλες ασχολίες.

Εξελίσσονται παράλληλα με τις ανάγκες των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτές. Μεγαλώνουν μαζί μας, αν μπορούμε να το πούμε έτσι.

Και εκεί ακριβώς είναι το σημείο-κλειδί τους.

Ένα απλό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το trading card game Yu-Gi-Oh!. Ενώ ξεκίνησε σαν ένα πολύ απλό παιχνίδι καρτών, έχει φτάσει πλέον στο σημείο να θεωρείται ένα από τα πλέον δύσκολα και σύνθετα παιχνίδια του είδους, προσθέτοντας συνέχεια κάτι καινούργιο που κρατάει τους παίχτες του από το να βαρεθούν.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε άλλα παιχνίδια, όπως το D&D, το Magic: The Gathering ή ακόμα και τα Pokemon ή το World of Warcraft.

Μεγαλώνοντας παράλληλα με κάτι, σε κάνει να δένεσαι μαζί του. Για να μην φέρουμε στο τραπέζι και το χαρτί της παιδικής νοσταλγίας και του κατά πόσο σε δένει ακόμα περισσότερο με όλα αυτά.

Επίσης, οι εταιρίες που παράγουν και προωθούν όλες τις nerd-based ασχολίες κατανοούν ότι έχουν να κάνουν με ένα αγοραστικό κοινό που θα σκορπίσει αρκετά χρήματα για το hobby του. Και μέχρι στιγμής, στην πλειοψηφία τους, δείχνουν να το σέβονται αυτό και προσπαθούν να πουλήσουν όσο καλύτερο «αέρα» γίνεται.

Ένας άλλος παράγοντας έχει να κάνει με το  ότι μέσω αυτών των ασχολιών ξεφεύγεις τελείως από την καθημερινότητα. Τα περισσότερα από αυτά, αν όχι όλα, έχουν να κάνουν με την σφαίρα του φανταστικού και δεν έχουν επαφή με το τι γίνεται στον κόσμο.

Στις εποχές που ζούμε, αυτό είναι κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη, ειδικά εμείς που πάσχουμε από το σύνδρομο Peter Pan. Είναι πολύ καλύτερο να έχεις την επιλογή να ξεφύγεις λίγο από όλο αυτό, μαλώνοντας αν ο Luffy είναι πιο δυνατός από τον Blackbeard παρά να σκέφτεσαι όλη μέρα το τι θα κάνει η Laggard και η Merkel με την Ελλάδα.

Όπως και να έχει, η κοινότητα των nerds ακόμα ακούει τα λόγια του Uncle Ben (όχι αυτουνού με το ρύζι, του άλλου, του θείου του Spiderman) και ακόμα ανακαλύπτει πόσο μεγάλη δυναμική έχει. Και προσπαθεί να καταλάβει την ευθύνη της και να ανοίξει τις πύλες του βασιλείου της Nerdia σε ακόμα περισσότερο κόσμο για να ανακαλύψει τις μαγικές πεδιάδες της.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.