Γεια σου, φίλε συνέλληνα.

Σήμερα θέλω να σου πω τι έχω μάθει αυτά τα 7 χρόνια της «κρίσης».

Θέλω να σου πω όλους τους λόγους που πλέον δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία αν ψηφίσεις ναι ή όχι.

Και όχι ότι δεν έχει σημασία η ψήφος σε μια φαινομενικά ιστορική στιγμή για τον λαό. Έχει πολύ μεγαλύτερη από όσο φαντάζεσαι.

Αλλά εδώ αυτή η ψήφος κινδυνεύει να γίνει μια ακόμα ευκαιριακή δήλωση, όχι μια απόφαση.

Αυτό που μου απέδειξες, φίλε συνέλληνα, είναι ότι έχουμε πολύ γερό γονίδιο.

Κάποτε ψηφίζαμε χρωματικά. Δε μας ενδιέφεραν τόσο τα λόγια όσο το χρώμα. Μια RGB λογική σε μια γκρι χώρα.

Πλέον, ψηφίζουμε αντιδραστικά. Δεν κοιτάμε με ποιον συμφωνούμε, αλλά με ποιον διαφωνούμε. Και αυτό μόνο στην περίπτωση που έχουμε αποβάλλει από πάνω μας το σύνδρομο χρωματικής ψήφου.

Επίσης, φίλε συνέλληνα, μου επιβεβαίωσες ότι είμαστε πάντα της εύκολης λύσης. Πάντα θέλουμε κάποιο άκρο για να βρούμε τοίχο και να ακουμπήσουμε το κορμί μας, να μην κουραζόμαστε. Το μέσο και η ισορροπία φαίνεται να μας κουράζει σαν λαό.

Λέμε ότι μας οδηγεί εκεί η δήθεν μας αγανάκτηση, αλλά στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να κουράζουμε το μυαλό μας. Θέλουμε να είναι εύκολος ο διαχωρισμός του καλού με του κακού, θέλουμε να έχουμε ξεκάθαρο ότι όποιος δεν τάσσεται υπέρ μας είναι κατά μας.

Θέλουμε να δημιουργούμε τους δικούς μας ανεμόμυλους και να ορμάμε με όλη μας την δύναμη και το μένος πάνω τους, για να νιώθουμε ότι κάνουμε το χρέος μας απέναντι στους κακούς που θέλουν να μας βλάψουν, χωρίς να βλέπουμε αν και πόσο μας εκμεταλλεύονται οι «δικοί» μας.

Θέλουμε να βλέπουμε εχθρούς, μα όχι φίλους. Θέλουμε να βλέπουμε σωτήρες, μα όχι συνεργάτες. Θέλουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας, χωρίς να ζοριζόμαστε για να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας. Και πάντα θέλουμε να περιμένουμε κάποιον να μας βγάλει από τον βούρκο μας, χωρίς να βάλουμε τα πόδια μας στον βυθό για να δούμε αν μπορούμε μόνοι μας.

Επίσης, δε νοούμε να καταλάβουμε το μέγεθος και την αξία μας. Βρυχόμαστε σαν τον βασιλέα της ζούγκλας κι ας είμαστε απλά μια ύαινα που περιμένει να πάρει τα αποφάγια άλλων. Γιατί απλά ποτέ δε θέλαμε την ευθύνη του κυνηγού.

Θέλουμε να περηφανευόμαστε για τα κατορθώματα κάποιων παλαιών που έτυχε να βρίσκονται στην ίδια γεωγραφική περιοχή με εμάς και που κατάφεραν μεγάλα πράγματα, αλλά δε θέλουμε να προσπαθήσουμε να τους μοιάσουμε. Απλά μας νοιάζει να τους βαφτίσουμε «δικούς» μας και να καταχραστούμε το όνομα τους.

Ακόμα και μετά από όλα αυτά, θέλουμε να λέμε μεγάλα, έξυπνα και ωραία λόγια σε δύσκολες καταστάσεις για να νιώσουμε ότι σηκώνουμε παράστημα. Θέλουμε τόσο πολύ να ακούμε τον εαυτό μας, που δε σκεφτήκαμε πόσο απέχουν τα λόγια μας από τις πράξεις μας.

Είμαστε όντως θεατρικά και λυρικά πλάσματα, φίλε συνέλληνα.

Πάντα προσπαθούμε να ζήσουμε την τραγική ειρωνεία, για να αιτιολογούμε τα λάθη μας. Πάντα ψάχνουμε τη δικαιολογία πριν την πράξη. Ποτέ στην πραγματικότητα δε μας ένοιαξε τι κάναμε, αλλά το πώς θα το δικαιολογήσουμε στους διαφωνούντες.

Εσύ, φίλε μεγαλύτερε από εμένα συνέλληνα, που είσαι η γενιά που τα προξένησε όλα αυτά, συνεχίζεις να θες να έχεις άποψη ισχυρότερη των νέων. Δε θες να παραδεχτείς ότι η κρίση σου ήταν και παραμένει λανθασμένη, προσπαθώντας δήθεν μου να δώσεις συμβουλές ως ο «παθών». Ξέρεις ποιο είναι το τραγικό εδώ, φίλε γηραιότερε συνέλληνα; Ότι τις μαλακίες που θα μου τσαμπουνούσες τότε, συνεχίζεις να μου τις λες και τώρα.

Το χειρότερο από όλα, όμως, που μου έμαθες, φίλε γηραιότερε συνέλληνα, είναι ότι είσαι ένα έρμαιο των καιρών. Άγεσαι και φέρεσαι αναλόγως με το τι ακούς, χωρίς να το κρίνεις. Καταπίνεις αμάσητη την τροφή σου, χωρίς να σε νοιάζει η συνέπεια. Και όλα αυτά χωρίς το παραμικρό ίχνος ψυχραιμίας. Τρως λαίμαργα, άπληστα, ανούσια, φοβισμένα.

Είναι η ώρα, γηραιότερε φίλε συνέλληνα, να καταλάβεις ότι το πλήρωμα του χρόνου έφτασε για σένα. Απέτυχες παταγωδώς σε κάθε ευκαιρία. Δείξε ότι είσαι πραγματικά υπεύθυνος για μια φορά και άσε τους επόμενους να αναλάβουν. Χρησιμοποίησε την εμπειρία σου για να συμβουλεύσεις εμάς τα νέα μυαλά, όχι για να τα τιθασεύσεις.  

Αλλά ξέρεις γιατί, εν τέλει, δεν έχει σημασία τι θα ψηφίσουμε, φίλε συνέλληνα;

Γιατί, όπως σου είπα, έχουμε γερά γονίδια. Και κάπου μέσα σε αυτά τα γονίδια υπάρχει η «ισχύς εν τη ενώσει». Και όταν πλέον δεν θα έχεις κάτι να χάσεις, θα σου βγει αυθόρμητα αυτό.

Δεν έχει σημασία, φίλε συνέλληνα, γιατί πάντα βρίσκουμε άκρη. Ακόμα και σε απίθανα σενάρια. Και πάντα θα το κάνουμε.

Εδώ που φτάσαμε πλέον, φίλε συνέλληνα, λίγη διαφορά έχει το ναι ή το όχι.

Το θέμα είναι να μπορούμε να υποστηρίξουμε την επιλογή μας την επόμενη μέρα. Όχι σαν κράτος, ούτε σαν λαός. Σαν μονάδα. Και να μιλάμε όλοι στο Α΄ πληθυντικό, όχι στο Β’ ή στο Γ’. Να δούμε, έτσι για πλάκα, πέρα από τις διαφορές μας για μια φορά, μήπως και εν τέλει βρούμε ικανότητες που δεν ξέραμε ότι είχαμε.  Και να μάθουμε τι σημαίνει πραγματική κοινωνική ευθύνη. Ότι σαν μονάδες, είμαστε όλοι υπεύθυνοι για όλα. Εμείς είμαστε το κράτος, όχι οι πολιτικοί.

Να μπορέσουμε να ξυπνήσουμε τα 2-3 ένστικτά μας που είναι ικανά να μας κάνουν πάλι να χαμογελάμε με τα λίγα και να αντέχουμε εύκολα χωρίς τα πολλά.

Εγώ πιστεύω σε εσένα, φίλε συνέλληνα. Εσύ;

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.