Υπάρχει μια αρχή στην φυσική που δεν χωράει αμφισβήτηση.

Λέγεται βαρύτητα.

Μία εφαρμογή της βαρύτητας λέει ότι όταν ένα σώμα ξεκινήσει την άνοδό του, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα έχει και πτώση.

Υπάρχει το λεγόμενο critical point που το σώμα ξεκινάει την πτώση του. Αναλόγως την τροχιά, την δύναμη, τη μάζα του και τις αντιστάσεις που έχει βρει, καθορίζεται το πόσο έντονη και κάθετη θα είναι η κάθοδός του.

Αυτή τη λογική ακολουθεί και η θεωρία κρίσης-ύφεσης στην οικονομία. Με την διαφορά ότι εδώ η πτώση δεν είναι πάντα ανάλογη των συνισταμένων στην αντίστοιχη θεωρία της φυσικής.

Για την χώρα μας, το λεγόμενο critical point μπορεί να θεωρηθεί η πενταετία 2004-2009.

Η πενταετία της ασυδοσίας και των υπέρβαρων αγελάδων. Η πενταετία χαράς του νεοελληνάρα.

Μια πενταετία που καταχρεώθηκαν οι τράπεζες με μπουζουκοδάνεια, διακοποδάνεια, τηλεορασοδάνεια και κάθε λογής -δάνειο που μπορεί να σκεφτεί κανείς, χωρίς να αποπληρωθούν ποτέ.

Μια εποχή που ενώ άλλοι μάζευαν καρτερικά όσα έβγαζαν για να μπορέσουν να έχουν άνετα γηρατειά και να υποστηρίξουν τα παιδιά τους στις προσπάθειες τους ως ενήλικες, κάποιοι έκαναν τη μεγάλη ζωή. Μια ζωή που δεν τους αναλογούσε.

Πες μας τώρα, αγαπητέ κάγκουρα Ελληνάρα, πως νιώθεις για αυτό;

Πως νιώθεις που γάμησες το μέλλον εμένα και των παιδιών σου;

Πες μας πως νιώθεις που έβαλες το χεράκι σου για να υπάρξει αυτή η κατάσταση σε αυτή τη χώρα;

Άνοιξε μας την καρδιά σου και πες μας πως είναι τώρα η ζωή σου, χωρίς δανεικά λεφτά για διακοπές στη Μύκονο και ακριβά αυτοκίνητα; Λεφτά που ποτέ δεν δούλεψες. Λεφτά που απλά χρησιμοποίησες και θεώρησες τον εαυτό σου μάγκα που δεν θα τα αποπλήρωνε ποτέ.

Κοίτα εμένα και κάθε συνομήλικο μου στα μάτια και πες μου ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι τα λαμόγια, οι πολιτικοί φταίνε. Κοίτα με στα μάτια και πες μου ότι στο μέλλον θα μπορώ να ζήσω αξιοπρεπώς.

Κοίτα τη μάνα μας και τον πατέρα μας και πες τους ότι το παιδί τους θα μπορεί να ζήσει τη ζωή που ήθελαν. Πες τους ότι δεν θα χρειάζεται κάθε μέρα να σκέφτονται πως θα περάσουν τη ζωή τους όταν δεν θα μπορούν να δουλέψουν. Πως θα μπορούν να αφήσουν αυτόν τον κόσμο με αξιοπρέπεια, χωρίς να νιώθουν βάρος σε κανέναν.

Κοίτα τους τρομοκρατημένους ανθρώπους που βοήθησες να δημιουργήσει η όλη αυτή κατάσταση και καθησύχασε τους. Πες τους ότι όλα θα πάνε καλά. Πες τους ότι δεν χρειάζεται να αγχώνονται σε επίπεδο καρδιακού για το αύριο.

Εμπρός, ρε, πες τα όλα αυτά!

Αν μπορείς να τα πεις, μπράβο σου. Είσαι ακριβώς το είδος του ανθρώπου που με κάνει να μην θέλω να παλέψω και να νοιαστώ για την χώρα μου.

Είσαι το ίδιο αυτό άτομο που δεν θα ήθελα ποτέ να συναναστραφώ. Είσαι ο ίδιος μικρός ανθρωπάκος που έψαχνε ξένα λεφτά για να νιώσει μεγαλύτερος από την λέρα που ήταν.

Θα πεις ότι δεν έχεις μεγάλο μερτικό σε όλο αυτό που έχει συμβεί.

Θα πεις ότι άλλοι έφαγαν εκατομμύρια, γιατί τα βάζω με σένα.

Για έναν πολύ απλό λόγο: τη νοοτροπία σου.

Την οποία ξεδίπλωσες με όση περισσότερη αλαζονεία μπορούσες. Ισοπεδωτικά και χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη.

Ήθελες να νιώσεις πλούσιος, ήθελες να ζήσεις τη μεγάλη ζωή. Χωρίς τα τιμήματα που κουβαλάει αυτή όμως.

Και χωρίς, σαφώς, να σκεφτείς τις συνέπειες και τις ευθύνες.

Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι στην πραγματικότητα ακόμα και τώρα δε σε νοιάζουν.

Έχεις να λες ακόμα για όταν είχες λεφτά και έκανες τις διακοπάρες σου στα νησιά και άνοιγες τα μπουκάλια με την σέσουλα.

Έχεις να λες για το αμάξι που είχες τότε που στοίχιζε ένα μικρό διαμέρισμα.

Και χαίρεσαι για όλα αυτά. Νιώθεις περηφάνια και τα θυμάσαι σαν περασμένα μεγαλεία.

Εκεί που όμως τερματίζεις το κοντέρ είναι όταν ασκείς κριτική.

Όταν εσύ και μερικοί άλλοι (ονόματα εντεχνοπαπάρων δεν λέμε, οικογένειες που ζουν με 15 ευρώ την μέρα δεν θίγουμε) βγαίνετε και κρίνετε τους νεότερους, τους παλαιότερους, τους σύγχρονούς σας, όλους, χωρίς να κρίνετε ποτέ εσάς.

Μόνο ένα πράγμα μπορώ να νιώσω για αυτό: απέχθεια. Στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.

Απέχθεια επειδή δε σε νοιάζει το λάθος σου. Επειδή δε σε ενδιαφέρει η ευθύνη σου. Επειδή το μόνο που σκέφτεσαι είναι να τα αρπάξεις από όπου βρεις, χωρίς όρια και ηθικούς φραγμούς.

Καλά τα κατάφερες λοιπόν. Ελπίζω να ξαναπάς διακοπές στη Μύκονο που τόσο γουστάρεις και να ξαναοδήγησεις την Mercedes που τόσο αγαπάς.

Σάλτα γαμήσου και κάν’ το. Με καθόλου αγάπη.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.