Ο Einstein προσδιόρισε την τρέλα ως «μια πράξη που επαναλαμβάνεις με τον ίδιο τρόπο, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα».

Έχει μεγάλη λογική αυτό σαν ιδέα.

Προφανώς και όταν με μια πράξη αποκτάς ένα κάποιο αποτέλεσμα, για να πετύχεις κάτι διαφορετικό, απλά αλλάζεις την πράξη.

Δεν περιμένεις το αποτέλεσμα να αλλάξει μαγικά μόνο του.

Ακόμα πιο λιανά, αν πας να βάλεις μια βίδα με το κεφάλι, δεν θα μπει ποτέ στην θέση της. Όσο και να παλεύεις.

Λογικό είναι, έτσι;

Μάλλον όχι, για αρκετούς.

Εκτός από προπονητές και ειδήμονες των ερωτικών σχέσεων, αλλά και των μηχανών εσωτερικής καύσης πάσης φύσεως, στην Ελλάδα, ελέω συνεχόμενων εκλογών, αποφασίσαμε ότι είμαστε όλοι μας και καταρτισμένοι οικονομολόγοι, έμπειροι διεθνολόγοι και άριστοι ιστορικοί(sic, γαμώ το κέρατο, sic).

Όλα αυτά καλά και ωραία.

Έτσι κι αλλιώς, η άποψη είναι σαν την κωλοτρυπίδα. Όλοι έχουμε από μια, από κατασκευής.

Το να πρυτανεύει η υπεραπλούστευση της λογικής πάνω σε φοβερά σύνθετα θέματα, το δέχομαι σαν κουσούρι, είτε λόγω έλλειψης γνώσης, είτε λόγω προσπάθειας για ελπίδα.

Είναι όμως ένα χούι που υπάρχει ακόμα στην χώρα μας που δεν το δέχομαι.

Παλαιότερα το ονόμαζα ψήφο RGB, αλλά με την πτώση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την άνοδο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πρέπει να γίνει ψήφος ROB.

Αναφέρομαι σαφώς στην ψήφο «βάση χρώματος», ή πιο απλά, στα κομματόσκυλα.

Ανεξαρτήτως τις καταστάσεις και τα λεγόμενα, μια – δυστυχώς – αρκετά μεγάλη μερίδα πληθυσμού ακόμα ψηφίζει βάση «χρώματος».

Βάση μιας επιλογής που συνήθως κληρονόμησε, επειδή ο παππούς και η γιαγιά στη μεταπολίτευση αυτά τους έμαθαν να ψηφίζουν. Και αυτά που έμαθαν τα πέρασαν και στα παιδιά τους.

Ακριβώς όπως τα έφαγαν και αυτοί. Αμάσητα.

Αυτοί που δεν είναι «μαζί μας», είναι εχθροί μας. Αυτοί που διαφωνούν «μαζί μας», είναι κακοί και θέλουν το δικό μας κακό και της χώρας.

Αυτοί που κάποτε μας βόλεψαν, είναι «φίλοι» μας. Αυτοί που μας πέταξαν κάποτε ένα κομμάτι ψωμί για να τους ορκιστούμε αιώνια πίστη, είναι οι «σωτήρες» μας.

Και, σαφώς, επειδή στην Ελλάδα είμαστε και νεποτιστές, όποιο άλλο σπερματοζωάριό τους επιβιώσει και πει πως θα ασχοληθεί με την πολιτική, το στηρίζουμε και αυτό. Είναι «δικό μας».

Όλο αυτό μπορεί να πάρει πολλούς χαρακτηρισμούς.

Φαιδρό, τραγελαφικό, οπισθοδρομικό και αρκετές ακόμα ωραίες – και μη – λέξεις.

Το κακό είναι ότι, όπως και να το πεις, συνεχίζει να υφίσταται.

Η λογική του είναι ίδια με αυτή του οπαδισμού.

ΠΑΟΚ και ας μη γαμήσω ποτέ, είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό, τριφύλλι μου χλωρό θα σε στρίψω να σε πιω και άλλες τέτοιες ιστορίες.

Στα αθλήματα, όμως, το κατονομάζουμε βλακεία και αρουγκανιά. Μυαλά με παρωπίδες και μοναδικό μέλημα να προσδώσουν μια ταυτότητα στον εαυτό τους.

Στην πολιτική, από την άλλη, το λέμε άποψη.

Ακούς να μιλάνε κάποιος που κατονομάζει τον εαυτό του «δεξιό» με κάποιον που τον κατονομάζει «αριστερό» και νιώθεις λες και μιλάνε σαλεμένοι οπαδοί για τις ομάδες τους.

Εμείς είπαμε αυτό, εσείς είπατε εκείνο, ο τάδε είπε αυτό, ο δείνα είπε εκείνο και πάει λέγοντας.

Και όλα αυτά εν έτη 2015.

Ακόμα, δηλαδή, πιστεύεις, ρε μαλάκα Έλληνα, σε πρόσωπα και στις ιδεολογίες που σου πουλάνε;

Τόσα χρόνια δεν έφαγες τα μούτρα σου;

Τόσα χρόνια δεν σου έφτασαν να σε προδίδουν οι «σωτήρες» και να κάνουν στην μπάντα όποιον προσπάθησε να κάνει κάτι για αυτόν τον τόπο;

Τόσα χρόνια δεν έχεις μπουχτίσει να βλέπεις τα ίδια πρόσωπα να τάζουν τα ίδια πράγματα και να καταλαβαίνεις ότι σε κοροϊδεύουν μέσα στην μούρη σου, με τον ίδιο τρόπο;

Και ακόμα και τα πρόσωπα να αλλάζουν, τα ίδια σκατά θα σου πουν και τα ίδια σκατά θα κάνουν.

Και εσύ αυτά τα σκατά θα πιστέψεις.

Καυλωκομματάκια, κατάλαβέ το. Είσαι από τους λόγους που πλέον η ψήφος στην Ελλάδα δεν πάει βάση του περισσότερο καλού αλλά του λιγότερου κακού.

Καλόμαθες να παραμυθιάζεσαι από κάτι άτομα σαν τον Παπανδρέου και μετά, ψυχή βαθιά.

Δεν έκατσες να σκεφτείς έστω και για λίγο τι είναι αυτά που σου λένε;

Δεν έκατσες να δεις έστω και για ένα λεπτό τι είναι στις πράξεις τους αυτοί που σου μιλάνε;

Δεν χόρτασαν τα αυτιά σου ξύλινα λόγια και κούφιες υποσχέσεις;

Δεν βαρέθηκες τις δημιουργικές ασάφειες;

Και μετά μου ζητάς πρόοδο και ανάπτυξη. Μου ζητάς να γίνεις ισάξιος (και εννοείς ανώτερος) των υπολοίπων.

Αντί να πούμε όλοι μαζί ότι θέλουμε να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο σαν λαός μιας χώρας, ψάχνουμε να ρίξουμε την ευθύνη αριστερά ή δεξιά, βλέποντας το δέντρο και χάνοντας το δάσος.

Και το χειρότερο είναι ότι όλο αυτό το παιχνίδι ξεκινάει από τα πρόσωπα που εσύ τυφλά υποστηρίζεις και ψηφίζεις.

Ας ξεκολλήσουμε, παιδιά. Δεν μας παίρνει πλέον να μην είμαστε καλύτεροι από αυτό. Ας κυνηγήσουμε τον ήλιο για μια φορά.


Σκίτσο: Δημήτρης Γεωργοπάλης

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.