Έχει συζητηθεί άπειρες φορές.

Στους κύκλους τον constant gamers, το λες και όνειρο ζωής.

Έτσι και έπεσε στο τραπέζι τις προάλλες, σε μια συζήτηση περί ανέμων και υδάτων.

«Πόσο θα γάμαγε να ζούσαμε στον κόσμο του Terra».

Όπου Terra, ο καθένας μπορεί να βάλει όποιο MMO-RPG επιθυμεί.

WOW, Lineage2, GuildWars, Elder Scrolls Online και οι επιλογές συνεχίζονται.

Και αν το καλοσκεφτεί κανείς, ίσως και να γάμαγε. Θα μιλάγαμε για την σχεδόν τέλεια αξιοκρατική κοινωνία. Ίσως.

Όλοι θα ξεκίναγαν από την ίδια αρχή.

Θα υπήρχε μια ισορροπία. Αυτό που θα έκανε μια φυλή καλά, μια άλλη θα το έκανε χειρότερα, μια τρίτη καλύτερα, μια τέταρτη καθόλου και ούτω καθεξής.

Ο κάθε χαρακτήρας θα ξεκίναγε από το level 1, σε μια προσπάθεια να τερματίσει το παιχνίδι για να πιάσει τον κοινό στόχο: να γίνει ο καλύτερος που μπορεί.

Θα πέρναγε καιρός μέχρι να το καταφέρει.

Αρχικά μέχρι να μάθει τον παίχτη του, να δει πως τον βολεύει να χρησιμοποιεί τα skills που όλοι οι όμοιοι του έχουν και σε άλλους χαρακτήρες αποτελούν πλεονέκτημα ή μειονέκτημα.

Θα έπρεπε να μάθει πώς να τον ανεβάζει σταδιακά level, βοηθούμενος από άλλους και, όταν ανέβαινε, με την σειρά του, να βοηθήσει τους επόμενους.

Παράλληλα με αυτό, θα προσπαθούσε να φτιάξει την προίκα του.

Farming after farming, quest after quest, θα μάζευε με πολύ κόπο τα αντικείμενα που χρειάζονται για να φτάσει στον στόχο του.

Και τα αντικείμενα αυτά θα τα έπαιρνε από ένα δίκαιο σύστημα, που δεν χρηματίζεται και δεν διαφθείρεται. Κάποιες φορές τα spoils του θα ήταν τυχερά και θα έβρισκε κάποιο αντικείμενο που θα τον βοηθούσε να προχωρήσει, άλλες θα συνέχιζε το ανελέητο farming μέχρι να το βρει.

Ίσως να του έπαιρνε και μέρες. Αλλά κάποια στιγμή θα το έβρισκε.

Ακόμα και να μην το έβρισκε, θα μπορούσε να το πάρει από κάποιον άλλον παίχτη. Με το κατάλληλο αντίτιμο, φυσικά.

Το οποίο αντίτιμο καθορίζεται από τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, χωρίς το σατανικό κεφάλαιο να συγκεντρώνει όλο τον πλούτο.

Ο πλούτος είναι άπειρος, οπότε και δεν απασχολεί κανέναν αν κάποιος έχει πολύ από αυτόν. Πάντα μπορεί να παραχθεί παραπάνω.

Επειδή κανείς δεν επιβιώνει μόνος του, όμως, ο παίχτης θα έμπαινε σε όποιο clan ή όποιο guild τον έκρινε ικανό για να γίνει μέλος του. Πολλές φορές θα πάλευε και για αυτό.

Θα βοηθούσε την ομάδα του να ανέβει όσο μπορεί, για να ανέβει και αυτός μαζί της.

Θα έτρεχε σε δύσκολα raids, θα έκανε siege σε κάστρα που ελέγχουν άλλες ομάδες, θα έκανε συγκεκριμένα quests που δεν θα ωφελούσαν άμεσα αυτόν αλλά την ομάδα του.

Κάνοντας δυνατότερη την ομάδα του, θα την βοηθούσε να ενταχθεί σε κάποια συμμαχία, με σκοπό να γίνουν όλοι μαζί ακόμα δυνατότεροι. Η ισχύς εν τη ενώσει.

Μέσα από όλα αυτά, θα αποδείκνυε έμπρακτα την αξία του μέχρι να φτάσει στον πραγματικό ευσεβή πόθο του κάθε gamer: τον σεβασμό από τους υπόλοιπους gamers.

Θα κέρδιζε το respect από τους υπόλοιπους, για να μετράει η άποψη του και να τυχαίνει ευνοϊκής διαχείρισης από όλους.

Θα ήλεγχε πράγματα και καταστάσεις, θα μπορούσε να ξεκινήσει την δικιά του ομάδα και να έχει άλλα άτομα να δουλεύουν για αυτόν.

Και όλα αυτά επειδή απλά είναι φοβερός σε αυτό που κάνει. Επειδή σχεδόν κανείς δεν μπορεί να τον κερδίσει ή να τον παραβγεί σε αυτό που κάνει.

Μεταφορικά, θα μπορούσε να είναι ένας τέλειος στίβος ζωής. Ο καθένας φτάνει εκεί που είναι διατεθειμένος να φτάσει, παλεύει για αυτό και κάποια στιγμή ανταμείβεται.

Ουτοπικό ακούγεται, έτσι;  

Κι όμως, όχι.

Για μία μικρή αλλά φοβερά σημαντική λεπτομέρεια.

Ο χαρακτήρας που θα έπαιζε ο χρήστης που συζητάμε είναι συγκεκριμένος. Είναι ο χαρακτήρας που έχουν όλοι όσοι έκαναν την ίδια επιλογή με αυτόν.

Χάνει αυτό που κάνει την δικιά μας κοινωνία μαγική, ακόμα και μέσα στην λάσπη την οποία ζούμε.

Τη μοναδικότητα.

Χάνει τις ιδιαιτερότητες του καθενός μας, εμφανισιακές και εγκεφαλικές. Χάνει το δίκαιο και το άδικο. Χάνει το εύκολο και το δύσκολο.

Με λίγα λόγια, χάνει την ανθρωπιά της. Χάνει αυτό που κάνει την ανθρώπινη υπόσταση, που μας κάνει τόσο ξεχωριστό ον.

Όσο και να ζητάμε όλοι ένα σύστημα το οποίο να είναι τέλειο, δεν θα μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε έξω από έναν κόσμο ενός MMO-RPG.

Δεν είμαστε τέλειοι και συγκεκριμένοι. Έχουμε ατέλειες και πάθη. Και πάλι καλά που τα έχουμε. Γιατί είμαστε άνθρωποι.

Και ως τέτοιος, προτιμώ ένα ατελές σύστημα που μου δίνει ψήγματα φωτός μέσα στο σκοτάδι για να χαίρομαι που υπάρχουν, παρά μια κοινωνία που όλα δουλεύουν ρολόι και δεν ξεχωρίζω τι είναι φως και τι σκοτάδι.

Τα συστήματα ποτέ δεν φταίνε όσο αυτοί που τα εφαρμόζουν, από τον πρώτο έως τον τελευταίο τροχό της αμάξις. 

Και πάντα μπορούν να προσφέρουν σε όλους μας. 

Αρκεί, πάνω από όλα, να παραμένουμε άνθρωποι.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.