Κάποτε ήταν δικαιολογία για τα πάντα.

Για κλάμα, για νεύρα, για υπερένταση, για ραθυμία, για έμπνευση, για ύπνο.

Ότι και να έκανες, πάντα όλα τα δικαιολογούσαν με μια ατάκα.

«Το παιδί πεινάει».

Χρόνια με τα χρόνια, καιρούς με τους καιρούς, κάτι λίγο η μιμητική τάση του ανθρώπου, κάτι η αυθυποβολή, κάτι εκείνα τα κεφτεδάκια της γιαγιάς που έτρωγες αφού είχες φάει τα γεμιστά της μαμάς σε έκαναν να το ενστερνιστείς και εσύ σαν μια φυσική κατάσταση που δικαιολογεί τα πάντα.

Ναι, μαλάκες μου, απλά πεινάω!

Στο σπίτι, στη δουλειά, στη βόλτα, στο δρόμο, στον ύπνο, ακόμα και στο σεξ ή σε αυτό που οι γυναίκες όταν το κάνουν κλάνουν κανέλλα και χέζουν ουράνια τόξα, πεινάω!

Και όταν πεινάω, κάνω τα πάντα.

Δεν ξέρω γιατί. Θα το επιβεβαιώσετε και εσείς, φίλοι πειναλέοι.

Από το να γράψω ποίηση μέχρι να την δω σερνικό σωστό και πρόστυχο και να καρφώνω πρόκες χωρίς λόγο εκεί που δεν κρεμιούνται κάδρα.

Είναι η κατάσταση που σε φέρνει η πείνα περίεργη.

Λίγο η ελπίδα να αυξηθεί η σεροτονίνη στον εγκέφαλο, λίγο η ελπίδα να νιώσεις εκείνο το γνώριμο βάρος που φωλιάζει στην στομάχα σου και σιγά-σιγά μετακυλίεται προς το έντερο σου, λίγο να ξεγελάσεις την πείνα σου πριν ξαναπεινάσεις, είναι αυτή η δύναμη που δεν καταλαβαίνεις ότι σε κατακλύζει εκείνη την ώρα.

Νιώθεις ότι όλο σου το είναι φωνάζει να πας εκεί που βρωμάει ψητό κρέας -μην ακούσω μαλακίες για μπρόκολα, εδώ μιλάμε αντρίκια- αλλά μέχρι να πας εκεί, είσαι ικανός να βγάλεις νομοσχέδιο που βγάζει την Ελλάδα από το χρέος.

Σκεφτείτε όλοι μαζί, φίλοι συνπειναλέοι.

Όποτε το φαγητό έμπαινε σαν κίνητρο για να τελειώσετε κάτι, πόσο πιο γρήγορα το κάνατε;

Πόσα reports και papers τελείωσαν ένα τέταρτο πιο νωρίς επειδή είχατε πει ότι μετά θα φάτε;

Πόσες βραδινές έξοδοι τελείωσαν εκεί που πέρναγες καλά και πριν σαπίσει η φάση για να πάτε να μασαμπουκώσετε;

Πόσες γενικές έχετε κάνει περιμένοντας τον ντελιβερά;

Να μην αναφέρω τις άπειρες σειρές που είδατε τρώγοντας ή περιμένοντας να ετοιμαστεί το γεύμα.

Τα πειστήρια είναι εδώ, φίλοι μου.

Αποδοτικότητα, μέτρο, καθαριότητα και πνευματική καλλιέργεια.

Όλα αυτά επειδή απλά πεινούσατε!

Και για να προφτάσω εσάς τους κακεντρεχείς μπροκολιάριδες και γυμναστηριάκιδες που μας λέτε χοντρούς στην ψυχή, λιγούρια, δούλους του φαγητού, απρόσεχτους και άλλες ιστορίες για να δικαιολογήσετε την ανωμαλία σας, ένα έχω να σας πω. Ή μάλλον δύο.

Αρχικά, εσείς είστε οι περίεργοι και οι ανώμαλοι, όχι εμείς.

Άκου να δεις, ψηλέ ή ψηλή. Πασχίζεις πόσα χρόνια στα κέντρα συγκεντρώσεως και απορροφύσεως ιδρώτα (γνωστά και ως γυμναστήρια) για να έχεις το 6pack σου τι ωραίο, τι καλό και να πας το καλοκαίρι στα μπιτσόμπαρα και να βγάζεις φωτογραφίες.

Και σε ερωτώ.

Πόσα χρόνια ανταλλάζεις ιδρώτα με αγνώστους για αυτό;

Πόσες στερήσεις έχεις στην ζωή σου καθημερινά και μου το παίζεις dedicated και πειθαρχημένος;

Θα σου πω εγώ για μένα. Καμία. Και ξέρεις γιατί;

Γιατί πεινάω! Και εδώ θα σου πω το δεύτερο (ελπίζω να κατάλαβες το πρώτο).

Η πείνα, εκτός από ανάγκη, είναι ένστικτο και συναίσθημα. Είναι state of mind, ρε μάνα μου, πώς το λέτε στο χωριό σου;

Και εγώ σαν ένας συναισθηματικός άνθρωπος, θέλω να έχω επαφή με το Inner self μου. Δεν θέλω να γίνω ένα πειθαρχημένο freak που θα τρώει μόνο είδη υγιεινής.

Είναι άνθρωπος και θέλω να νιώθω τις ανάγκες μου όπως αυτές πραγματικά είναι. Θέλω τα ένστικτα μου να εναρμονίζονται με το περιβάλλον μου και την Τρίτη συγχωρδία σε κλίμακα ντο να παίζει στα σε δέκατα έκτα ενώ ο Megatron καθαρίζει τον Starscreamer με βάλει ΟΜΟ, βγάλει βρώμο.

Τώρα λέω μαλακίες. Ξέρεις γιατί; Γιατί πεινάω! Και εμπνέομαι να τις πω!

Και για να σας αποτελειώσω όλους μαζί, πειναλέους και μπροκολάκιδες και να σας κάμψω κάθε αντίσταση.

Εσείς που έχετε κοιλιακούς, έχετε περάσει (ας πούμε) 5 χρόνια αγώνα και ιδρώτα και τρώτε με αποκλίσεις γραμμαρίων για να τους διατηρήσετε.

Εγώ που είμαι ένα γουρούνι όρθιο (ενίοτε και καθισμένο, όταν τρώω επίσημα και όχι στα πεταχτά) ξέρετε τι έχω να θυμάμαι αυτά τα 5 χρόνια;

Την καύλα που ένιωθα επειδή έτρωγα σαν γουρούνι! Και ναι, είναι μαγική καύλα!

Μην φοβάστε να είστε κοιλιόδουλοι, φίλοι συνπειναλέοι. Και εσείς, «φίλοι» μπροκολάκιδες, ξεκολλάτε. Φάτε σαν άνθρωποι.

Πηγαίνετε τώρα στην κουζίνα, μαζί με εμάς τους σοφούς πειναλέους, πιάστε το βούτηρο, το μπέικον και την κρέμα γάλακτος, πετάχτε τα στο τηγάνι και μέχρι να γίνουν βγείτε στο μπαλκόνι και βρωντοφωνάχτε στο τηγάνι όλοι μαζί: «Τελείωνε, γαμώ, πεινάω!».


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.