Όλοι μας έχουμε παρατηρήσει, λίγο έως πολύ, μια μικρή δυσφορία (είμαι και ευγενικός, πανάθεμά με) για τις κινήσεις της κυβέρνησης.   

Ένα μεγάλο επιχείρημα που συναντιέται είναι το ότι οι συγκεκριμένοι είναι «γιαλατζί αριστεροί», με όλα αυτά τα μέτρα που περνάνε. Όλοι το έχετε πει ή έστω ακούσει, έτσι;

Ο κόσμος δεν έχει χρήματα, μειώσεις γίνονται σε κάθε έσοδο του πολίτη, αυξήσεις σε κάθε εισφορά του και τα κλασσικά που ακούγονται από την εποχή που ο Νώε φόρτωσε ένα ζευγάρι από κάθε έμβιο είδος πάνω σε μια μεγάλη βάρκα και σαλπάρανε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αγκυροβολώντας σε μια ξέρα (μάλλον δεν ήταν καλός καπετάνιος ο Νώε).

Αυτό που δεν σταματάει να με εκπλήσσει είναι η δυσφορία του κόσμου πάνω σε αυτές τις κινήσεις.

Ο λόγος είναι απλός.

Επιλέξαμε ένα κόμμα με αριστερή ιδεολογία, την οποία όπου του επιτρέπεται εφαρμόζει.

«Τι μαλακίες λες ρε κοντέ, εγώ πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου και δεν έχω να φάω» θα πει κάποιος.

Ναι, φίλε μου. Συμφωνούμε. Επιλέξαμε αριστερά.

Στο όλο hype που προσέδωσε η εκλογή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ακόμα και εγώ ενθουσιαστικά με την «πρώτη φορά αριστερά».

Η χώρα είχε ανάγκη για αλλαγή. Η αλλαγή, όμως, δε σημαίνει πάντα ότι είναι προς τα εκεί που ελπίζουμε.

Ας αφήσουμε τις φανφάρες τώρα και ας πάμε στο θέμα που καίει.

Όποιος μιλάει για ιδεολογία και πολιτική της αριστεράς, ας κλείσει το μανιφέστο του Στάλιν και ας πάμε στην πραγματικότητα.

Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να αλλάξει την ιδεολογία και την καθημερινότητα του λαού μέσω θεωρίας, αλλά μέσω πράξης.

Η πράξη στη σημερινή εποχή (ανέκαθεν βασικά) μεταφράζεται με τεχνοκρατικά κριτήρια, όπερ σημαίνει χρήμα και παροχές.

Ας δούμε λίγο τις κινήσεις της κυβέρνησης πάνω σε αυτές τις 2 σκοπιές.

Στα αριστερά καθεστώτα, το κράτος είναι ο βασικός διακινητής του χρήματος και αποκτά έναν συγκεντρωτικό ρόλο στο πώς αυτό θα αξιοποιηθεί.

Αυτό σημαίνει ότι στην ουσία το κράτος λειτουργεί σαν μια μαμά εταιρία, έχοντας σαν θυγατρικές όλες τις εταιρίες και επιχειρήσεις μιας χώρας.

Επίσης, συνήθως στα αριστερά καθεστώτα, ο πολίτης έχει περιορισμένο δικαίωμα ιδιοκτησίας και ελεύθερης κατανάλωσης και χρησιμοποιεί τους πόρους που το κράτος του επιτρέπει, δίνοντας μεγάλο μέρος της παραγωγής του (που μεταφράζεται σε χρήμα) σε αυτό.

Ένα αριστερό κράτος, όμως, παρέχει στους πολίτες του όλα όσα χρειάζονται χωρίς αντάλλαγμα μέσω των φόρων που συλλέγει, οι λεγόμενες δημόσιες παροχές. Επίσης, φροντίζει να έχει συμμετοχή στις κερδοφόρες επιχειρήσεις, προκειμένου να τις βοηθά και να αναδεικνύουν την χώρα.

Η αριστερή κυβέρνηση, λοιπόν, δέσμευσε την καταναλωτική δύναμη πολιτών και επιχειρήσεων μέσω του Capital Control, επέβαλλε το να δίνει έγκριση σε συναλλαγές των επιχειρήσεων με το εξωτερικό, ανέβασε τον φόρο εισοδήματος σε επίπεδα που δεν είχαν φτάσει ποτέ, κατήργησε πάρα πολλές ελαφρύνσεις σε ευπαθείς ομάδες όσον αφορά τον ΕΝΦIΑ στο όνομα της ισότητας (μια μαγκιά που δεν τόλμησε ούτε ο Σαμαράς να κάνει σε αυτόν τον παράλογο φόρο), ανέβασε τον έμμεσο φόρο (Φ.Π.Α. δηλαδή) σε συναλλαγές αγαθών στα νησιά, επέβαλλε έμμεσο φόρο στην εκπαίδευση, και γενικότερα προσπάθησε να έχει μια πιο συγκεντρωτική φύση, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε κάθε χρηματική συναλλαγή που υπάρχει στην χώρα.

Όσον αφορά τις παροχές, άνοιξε την ΕΡΤ. Αυτό.

Ο τρόπος που λειτουργεί, λοιπόν, το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι απολύτως αριστερός. Με την μόνη διαφορά ότι δεν έχει τα χρήματα να παρέχει αυτά για τα οποία συνέλεξε τα προαναφερθέντα.

Οι παροχές που θα έπρεπε να μας απολαμβάνουμε δεν μπορούν να καλυφθούν οικονομικά, κυρίως λόγω της κατάστασης που υπήρχε πριν αναλάβει σαν κόμμα, αλλά και επειδή με τη στάση και την οικονομική πολιτική του, βοήθησε στο να γιγαντωθούν ακόμα περισσότερο τα προβλήματα που ήδη είχαμε.

Αυτό που με ενοχλεί αφάνταστα, ωστόσο, είναι η στάση του κόσμου πάνω στο θέμα, που είναι και ο λόγος που γράφτηκε αυτό το άρθρο.

«Δεν είναι αυτή η αριστερά όπως τη φαντάζομαι», «δεν είναι αλληλεγγύη αυτό που κάνουν», «δεν είναι αριστερά αυτό»,«είμαι έκπληκτος από τη στάση και τις πράξεις τους».

Newsflash, παιδιά. Αριστερά είναι. Αυτό ακριβώς που επιλέξαμε.

Πραγματικά δεν υπάρχει κανένας λόγος έκπληξης. Οι άνθρωποι προσπαθούν να εφαρμόσουν την ιδεολογία τους. Ασχέτως τα αποτελέσματα, αυτό επιλέξαμε δύο σερί φορές στις κάλπες.

Αρέσει, δεν αρέσει, αυτό είναι. Ότι θα προσπαθούσαν να απομυζήσουν πρώτο τον ιδιωτικό τομέα ήταν κάτι που κανείς τους δεν έκρυβε ή αρνήθηκε. Άσχετα που το 70% των εργαζόμενων Ελλήνων (δεν είμαστε και πολλοί σε απόλυτο αριθμό πλέον) απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, άρα θα πλήττονταν και αυτοί άμεσα

Υπάρχει μια τάση απολυτότητας στην Ελλάδα. Ότι κάτι είτε θα είναι τέλειο είτε σκατά. Μόνο μαύρο και άσπρο, ποτέ γκρι. Ειλικρινά, περιμένω την ημέρα που η καθημερινή κουβέντα περί πολιτικής και ψήφου θα έχει να κάνει με σύγκριση υπέρ και κατά, όχι με βρίσιμο και απαξίωση -σωστή ή όχι- των άλλων, αυτών που «δεν ψηφίζουμε ξανά».

Στην τελική, κάποια πράγματα είναι αντικειμενικά, όπως οι αριθμοί. Όπως και να τους κοιτάξεις, πάντα το ίδιο αποτέλεσμα θα έχουν.

Η ψήφος με βάση καθαρά και μόνο την αόριστη προσωπική -και σχεδόν πάντα απόλυτη- πεποίθηση και μια αβάσιμη ελπίδα σε προεκλογικές κουβέντες είναι ένας από τους λόγους που έχουμε φτάσει εδώ. Και μιλάω για σχεδόν όλες τις εκλογές από τη μεταπολίτευση και μετά, όχι μόνο τις δύο τελευταίες

Πήραμε αυτό που επιλέξαμε. Τώρα, αν δεν είναι αυτό το οποίο ήλπιζαν αρκετοί, είναι ένα τελείως άλλο θέμα.

Κλείνοντας, θέλω να απαντήσω σε δύο καραμέλες.

Το πρώτο έχει να κάνει με τις πολιτικές ιδεολογίες. Ειλικρινά, όσοι από εσάς, ανεξαρτήτου πολιτικού χρωματισμού, λέτε ότι πρεσβεύετε ή πιστεύετε απόλυτα και δογματικά μια από αυτές, θέλω να σας βάλω σαν ζωντανό έκθεμα στο Smithsonian museum να σας δείχνουμε στα παιδάκια και να λέμε πώς ήταν κάποτε οι άνθρωποι. Μην συμπεριφέρεστε στην πολιτική σαν να είναι θρησκεία. Σταματήστε να θέλετε να γεμίζετε όπιο τους εγκεφάλους σας και ελάτε στον πλανήτη Γη. Σας χρειαζόμαστε.

Το δεύτερο και βασικότερο. Η αλληλεγγύη δεν είναι γνώρισμα πολιτικού πιστεύω. Είναι ανθρωπιά. Είτε θες να λέγεσαι καπιταλιστής, είτε αναρχικός, αν το έχεις μέσα σου να είσαι άνθρωπος, θα είσαι. Και καλύτερα είναι να ξεκινήσουμε πρώτα από τον εαυτό μας και μετά ας ζητήσουμε και κρατική αλληλεγγύη.

Κάποιες κριτικές είναι καλό να γίνονται ετεροχρονισμένα και όχι εν βρασμώ ψυχής. Τότε είναι η ευκαιρία για πιο ασφαλή συμπεράσματα.

Αυτά τα λίγα και τα μυαλά στο κεφάλι μας, αδέρφια.

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.