Σκέψου ότι συναντάς μια νέα παρέα.

Δεν ξέρεις κανέναv τους και προσπαθείς να κόψεις άτομα και καταστάσεις.

Είναι δύο-τρεις κατηγορίες ανθρώπων που τους καταλαβαίνεις από το πρώτο βλεφάρισμα.

Μία από αυτές είναι ο σκυλάς. Ο μπουζουκόβιος, ο σαπισμένος στα Τζόνι Κόλα και στα μπαγιατισμένα λέλουδα.

Για να μην παρεξηγήσουμε τον τυπάρα που αναφέρω.

Σκέψου ένα φίλο σου που αποκαλείς σκυλά.

Αν έχει ξυρισμένο στήθος, φοράει V, ακούει Stan the Survivor, έχει γένι Leonidas ή/και φοράει χρωματιστά παπούτσια, πέτα τον. Δεν μιλάμε γι’ αυτούς τους γλιτσερούς κλαρινογαμπρούς που ακούνε ό,τι ακούει ο μέσος όρος ωραίων βυζιών στην επικράτεια.

Ο μικρός θεούλης που λέμε είναι πολύ συγκεκριμένος.

Ο Τερλέγκας θεωρείται ένας φτασμένος μεγάλος καλλιτέχνης και είναι το πιο mainstream όνομα που θα δεις στη θήκη των cd του – είναι και cult φιγούρα, δεν τα θέλει αυτά τα μοντέρνα τα mp3.

Είτε θα είναι ξυρισμένος φράπα συνέχεια, είτε θα έχει περιποιημένο γενάκι που δηλώνει εμπειρία και μια υποψία πόνου.

Πάντα θα φοράει όσο το δυνατό λιγότερα χρώματα και δε θα τον νοιάζει ιδιαίτερα πώς ντύνεται στην καθημερινότητά του. Αυτός ζει για μια Παρασκευή και ένα Σάββατο.

Η τρίχα στο στήθος είναι η περηφάνια του που αναβλύζει από το ξεκούμπωτο κουμπί του πουκαμίσου του, στολισμένη με καδένα.

Το ρολόι πάντα έχει μπρασελέ. Τα λουράκια είναι για παιδιά, γυναίκες και φλώρους.

Σπάνια γελάει, επειδή πονάει.

Πονάει για τις πρώην του και για τις νυν του, για την εργατιά, για την προσφυγιά, για τον πόνο του άλλου. Βασικά, για ό,τι μπορεί.

Πάντα έχει έτοιμη μια ιστορία για να εξυψώσει τη μαγκιά και τον ανδρισμό του (που πλασάρει ασύστολα, έχει δεν έχει) και να σου δείξει ότι δε σηκώνει πολλά-πολλά. Είναι σερνικό βαρβάτο και αιμοβόρο.

Δουλεύει σαν το σκύλο όλη τη βδομάδα για να βγει το Σάββατο και να τα σπάσει. Όχι με τον τρόπο των υπολοίπων, με το δικό του.

Ξέρεις, αυτόν που σεκλετιάζεται χωρίς λόγο και αιτία, που τον βλέπεις να ακούει καψουροτράγουδα και να νταλκαδιάζεται ακόμα και αν έχει τη γυναίκα (ποτέ κοπέλα ή γκόμενα, πάντα γυναίκα) δίπλα.

Που όταν φτάνει στο όριό του και για να ξεσπάσει, πατάει μια ζεμπεκιά που γεμίζει τρία οικοδομικά τετράγωνα με τεστοστερόνη για μια βδομάδα και αφήνει έγκυες και δυο περαστικές.

Δεν έχει πλέον πολλούς ομοίους του ο φίλος μας.

Η γραφικότητά του τον έχει προσθέσει στα κοινωνικά είδη προς εξαφάνιση. Πέρασε η μόδα του κλασικού σκυλάδικου (αμήν) και ο κλαρινογαμπρός που λέγαμε πιο πριν λάκισε και την έκανε για άλλες πολιτείες (εκεί που έχει γκόμενες). Αλλά ο φίλος μας έμεινε true.

Έγινε μέχρι και underground πλέον.

Αν βγεις μαζί του, θα σε πάει σε μέρη που δε φανταζόσουν ότι υπάρχει κόσμος εκεί. Θα νιώσεις την υποκουλτούρα τους στο πετσί σου θες δε θες.

Αν τον ακολουθήσεις, δεν έχει εναλλακτικές. Θα σε μυήσει στον τρόπο του, το δοκιμασμένο, το σωστό. Μια μπουκάλα Τζόνι και δώσ’ του τα βογγητά, οι αναστεναγμοί και το χέρι-καραγκιόζης.

Θέλει να βρει αυτή την ευκαιρία που θα σου φέρει τη μισοτελειωμένη μπουκάλα με το Τζόνι και θα σε κοιτάξει βαθιά μες στα μάτια (με βλέμμα Benicio del Toro) και θα σου πει «πίνε και μίλα». Πρέπει να καταφέρεις να πονέσεις για να μπεις και εσύ στο mood.

Κι αν πονάει πολύ και δεν τον αποσυμπιέσει ούτε το αντρίκιο ζεϊμπέκικο με το τσιγάρο κρεμασμένο στο στόμα –που καταλήγει σχεδόν πάντα πάνω στο πουκάμισο–, είναι η ώρα που θα μπεις στα πιο βαθιά κλιμάκια της φάσης του.

Και ρίξε κάτω πιάτα, ποτήρια, καρέκλες, τον κλαριντζή, το βοηθό σερβιτόρου και το μούφα βάζο Ming που είχε πάρει από την Ταϊλάνδη ο ιδιοκτήτης.

Σπάσ’ τα όλα ρε μάνα μου, εδώ έχουμε νταλκά! Είπαμε, πονάμε!

Να πω την αλήθεια, όμως, τους πάω αυτούς τους μικρούς θεούληδες.

Μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα βαρβατίλας, πόνου και ανούσιου αντρικού ανταγωνισμού, έχουν ένα χαρακτηριστικό σπάνιο.

Σέβονται απόλυτα το διαφορετικό. Ζουν έντονα και αληθινά τη φάση τους και έχουν μάθει να σέβονται όσους δεν το «παίζουν». Ή όσους αντιλαμβάνονται για εξίσου true με εαυτούς.

Ξέρουν ότι είναι αναλώσιμοι για ‘σένα και εσύ το ίδιο για αυτούς. Απολαμβάνουν την παρέα σου για όσο θέλουν και για όσο τους την προσφέρεις και that’s all.

Η αλήθεια είναι ότι θα μου λείψουν όταν μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας – κάτι που ως φαίνεται δεν αργεί.

Ως τότε, φίλε true σκυλά, τις λίγες φορές που θα ανταμωθούμε και θα παίζω εκτός έδρας, να ξέρεις ότι θα πονέσω μαζί σου. Επειδή, παρ’ όλη τη διαφορετικότητά σου με όλους μας, κατά βάθος σε πάω. Άντε γεια μας! 

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.