Η ελευθερία λόγου είναι ένας από τους ελάχιστους κανόνες δημοκρατίας που έχουμε κρατήσει σε αυτή την χώρα, σε προσωπικό επίπεδο τουλάχιστον.

Ειδικά με τα social media, έχουμε όλοι την ικανότητα να πούμε το μακρύ και το κοντό μας, ανά πάσα ώρα και στιγμή, βρίσκοντας μάλιστα και άτομα να σχολιάσουν κάτι πάνω σε αυτό και να παραχθεί συζήτηση. Αυτό, τουλάχιστον, λέει το guide book.

Συνεχίζοντας το διάβασμα του guide book, οι αμέσως επόμενες σειρές λένε ότι εφόσον έχεις το δικαίωμα της ελευθερίας λόγου, αυτομάτως δίνεις και το δικαίωμα σε οποιονδήποτε να σχολιάσει τα λεγόμενά σου, με τρόπο που εκείνος επιθυμεί. Να κάτι που αρκετοί ξέχασαν να διαβάσουν.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι βασισμένο πάνω σε αυτές τις 2 αρχές. Την ελάχιστη ένδειξη δημοκρατίας που υπάρχει στις μέρες μας. Και σκοπεύω να τη χρησιμοποιήσω στο μέγιστο.

Ειλικρινά, έχετε τρελαθεί με τις μαλακίες που γράφετε για το συμβάν στην Γαλλία;

Ξαφνικά όλοι μου γίνατε ευαισθητοποιημένοι για τα θύματα της τρομοκρατίας και θυμηθήκατε να το γράφετε δεξιά και αριστερά με κάθε πιθανό τρόπο; Ότι τι δηλαδή, επειδή έγραψε κάποιος μια παπαριά να λέει #prayforparis, κάτι έγινε και πατάτε σαν τα μοσχάρια και like από κάτω;

Βγαίνετε και μιλάτε για ανθρωπιά και συμπαράσταση στους Γάλλους επειδή, όπως ξύνατε την κοιλάρα σας, γράψατε μια μαλακία για status; Ρε, είμαστε σοβαροί;

Ή ακόμα χειρότερα, μου θυμηθήκατε και μερικοί να βάλετε την ελληνική σημαία για φωτογραφία, ότι δήθεν μου είστε περήφανοι Έλληνες. Ναι, μεγάλε Ελληνάρα, έτσι προχωράς την πατρίδα σου σε άλλο επίπεδο.

Για να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Έγινε ένα τεράστιο χτύπημα στην Δύση από το ISIS. Σκοτωθήκαν κοντά 100 άτομα, τραυματίστηκαν άλλα πόσα, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου βυθίστηκε στον πανικό και εσείς παίζετε στο facebook για να δείξετε την ευαισθητοποίησή σας ή τον πατριωτισμό σας;

Και δώσ’ του από κάτω σχόλια επί σχολίων, με κατά βάση παπαριές να πνίγουν τις λίγες λογικές απαντήσεις που δόθηκαν. Ναι, όλοι συντετριμμένοι είστε. Αφαίρεσε το facebook τη χαζομάρα με τη σημαία της Γαλλίας και ξαφνικά, όλα μέλι-γάλα, σαν να μην έγινε ποτέ. Οι μόνοι που έμειναν να το σχολιάζουν είναι αυτοί που έψαχναν θεωρίες συνομωσίας (ή και πραγματικότητας) για το ποιος έδωσε τα όπλα στον ISIS και τι είπε ο Putin.

Προφανώς και δε λέω ότι θα έπρεπε να κατεβάσουμε μαύρες πλερέζες και να σαπίζουμε στη γωνιά μας, αναλογιζόμενοι ότι ζούμε καταστάσεις μεσαίωνα, αλλά έχει αρχίσει να καταντάει εκνευριστικό το όλο trending attitude του μέσου χρήστη.

Όλοι εσείς οι ευαίσθητοι, πού ήσασταν όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία; Όταν σφάζονται παιδιά στην Παλαιστίνη; Όταν σκότωναν αθώους στην Κριμαία; Όταν γινόταν χαλασμός στο Λίβανο; Όταν καθημερινά στη Νιγηρία εκτελούνται χωριά ολόκληρα; Όταν κάηκε η Βαγδάτη; Όταν έγινε ο σεισμός στο Νεπάλ και πέθαναν χιλιάδες; Α, ναι, εκεί παίζατε ότι είστε safe in Nepal.

Θα σας πω εγώ. Εκεί που ήμουν και εγώ και όλοι μας. Σε αυτές και άπειρες άλλες περιπτώσεις. Πίναμε τα μπυρόνια μας και σκοτωνόμασταν αν τα βυζιά είναι καλύτερα του κώλου, πόσα θα ρίξει ο γαύρος στο βάζελο φέτος, πόσο φόρο θα πληρώσουμε, ποιο φόρεμα να πάρουμε για την ορκωμοσία και λοιπά τέτοια όμορφα.

Ξέρετε γιατί τα κάναμε αυτά;

Γιατί πολύ απλά, δε μας αγγίζει!

Δε λέω ότι είναι ωραίο αυτό, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος να νιώσει πραγματικά αλληλέγγυος με κάτι που δεν το έχει νιώσει στο πετσί του, δεν μπορεί. Είναι τέτοια η φύση του ανθρώπου που προσπαθεί να εξαλείψει τα αρνητικά συναισθήματα στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Είναι κοροϊδία και ασέβεια όλη αυτή η υπερβολή.

Ότι το facebook και τα κάθε social media σου δίνει την επιλογή της έκφρασης δε σημαίνει και ότι πρέπει να το χρησιμοποιείς σε κάθε μεγάλο γεγονός. Στην τελική, στα δικά μου μάτια, το όλο αυτό θεματάκι πιο πολύ σαν φθηνή εκμετάλλευση των νεκρών και των πληγέντων μου φαίνεται παρά σαν συμπαράσταση. Καταφέραμε και κάναμε το θάνατο και την αγωνία κάποιων αθώων ανθρώπων συλλέκτη από likes και comments.

Όσοι τώρα πείτε ότι δεν το κάνατε για αυτό, με την ίδια λογική και εγώ δε γράφω για να με διαβάσει κάποιος, κάποιος μουσικός παίζει μουσική έτσι, επειδή του την βάρεσε και ο Καζαντζάκης έγραψε την Ασκητική για να περνάει η ώρα του, όσο έβραζε το φαΐ του.

Τα social media είναι χρυσά και άγια. Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια. Όρια σεβασμού στην απώλεια ανθρώπινων ψυχών και στην αγωνία και των πόνο αυτών που είναι ακόμα εδώ. Εφόσον θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, ας κόψουμε τις φιλοσοφίες του καναπέ και, αν όντως νιώσουμε την ανάγκη, ας αναλάβουμε ουσιαστική δράση. Αλλιώς, η σιωπή εκφράζει πολύ καλύτερα το τίποτα που πραγματικά νιώθουμε από μια προβατοποιημένη και socially correct δήλωση χωρίς ουσία.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.