Λοιπόν, μαλάκα μου! Αχ, να με συγχωράς, παρασύρθηκα λόγω θέματος…

Τέλος πάντων! Τους έχεις δει, μα περισσότερο τους έχεις ακούσει. Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να ‘μαι εγώ. Είναι η κατηγορία των αθυρόστομων της ουσίας. Όχι εκείνων που το μπινελίκι τους θυμίζει ψευτομαγκιά και χυδαιότητα. Εκείνων που βρίζουν με γνησιότητα, φυσικότητα και καθωσπρεπισμό. Είναι εκείνοι οι έξυπνα αθυρόστομοι ανάμεσα στους τόσους. Αυτοί που ξέρουν πώς να βρίσουν, πότε και με ποιους!

Είναι εκείνοι που όσες «βρωμιές» κι αν στάξει το στόμα τους ποτέ δε χαρακτηρίστηκαν «νταλικιέρηδες», γιατί ποτέ δεν έγινε αντιαισθητική αυτή τους η συνήθεια στ’ αυτιά των υπολοίπων· ή μάλλον έγινε, αλλά στο συνονθύλευμα ανθρώπων του φαίνεσθαι, οπότε «δε γαμιέται»! Βωμολοχούν με σταθμά που οι ίδιοι βάζουν στον εαυτό τους από σεβασμό. Δε θα βρίσουν τυχαία για να δειχθούν, δε θα εξαπολύσουν ύβρεις σ’ ακατάλληλες στιγμές και πάνω απ’ όλα δε θα το κάνουν μπροστά σ’ εκείνους που δεν τ’ αντέχουν. (Σ’ εκείνους που δεν το «αντέχουν», είπα, κι όχι που δεν το «ανέχονται». Please, Mind The Trap!)

Όχι, δεν είναι ότι βρίζουν με το γάντι, ούτε ότι τα ξεστομίζουν αγνά και σεμνά. Αμολάνε το πιο χυδαίο και βρώμικο λεξιλόγιο χωρίς σταματημό και δίχως έλεος. Η φάση μαζί τους είναι ότι το κάνουν αψεγάδιαστα, προσαρμόζοντας τη χυδαιότητα του μυαλού τους τόσο αρμονικά στην περίσταση, που το «γαμώ το σπίτι μου» θ’ ακουστεί σαν «σ’ αγαπώ» και το «στ’ αρχίδια μας» σαν το «καλή καρδιά». Κι αυτά τ’ αναφέρουμε ως ένα δείγμα της ταπεινής, «κακής» γλώσσας που μπορούν να καταθέσουν!

Οι τύποι αυτοί έχουν τέτοιο φυσικό χάρισμα στην αισχρολογία που κάθε τι που σου πετάνε ακούγεται φυσικά κι ανώδυνα, τόσο που όχι μόνο δε θα σου κάτσει προσβλητικό, αλλά θα το γουστάρεις και με το παραπάνω. Γι’ αυτό και τα σχόλιά τους μένουν αλησμόνητα κι αναγκαία σε κάθε είδους συζήτηση που μπορεί να γίνει εν απουσία τους. Γνωρίζουν καλύτερα απ’ τον καθένα ακριβώς ποιες λέξεις και ποιο ύφος θα χρησιμοποιήσουν, ούτως ώστε να μην εκπορνεύσουν σε καμία περίπτωση την κουβέντα ή το συμβάν.

Στην πραγματικότητα, όχι απλά τα εκπορνεύουν, αλλά γίνεται της Ποπάρας! Απλά, όταν προέρχεται από ‘κείνους δε γίνεται ούτε από κακία, ούτε από εγωπάθεια. Είναι ειλικρινής και αδυσώπητη καφρίλα γεμάτη αφεντιά και (αυτό)σαρκασμό. Οι έξυπνα αθυρόστομοι είναι αληθινοί και με ήθος, όχι εκείνο της σεμνοτυφίας, μα της σεμνότητας και του σεβασμού!

Το τίμιο βρισίδι θέλει εκτός από τα εύστοχα λόγια και το σωστό χρόνο! Γιατί μπορεί σε μια φράση τους τριών μόνο λέξεων να είναι κι οι τρεις το «μαλάκα», αλλά ξέρουν πως υπάρχουν και κάτι υποθέσεις που δε σηκώνουν καμία αχρειότητα. Μολονότι όμως, δεν ελέγχονται και τόσο τα ζωώδη ένστικτά τους κι η αποικισμένη στη γλώσσα χυδαιολογία, έχουν υπόψη τους ότι αν είναι να ξεράσουν πάλι τη «βρωμιά» τους προϋποθέτει αστείρευτο χιούμορ κι αυθεντική τσαχπινιά. Είναι στυγνά κι «απολίτιστα» στοργικοί· είναι ζουζουνιάρικα αγριάνθρωποι!

Δε θα σε προσβάλλουν ποτέ. Μυαλά ξυράφια με υψηλό IQ κι ηθικούς κώδικες υπόληψης ισχυρότατους κι αξιοθαύμαστους που δεν επιδίδονται σε ιεροσυλίες. Αν το κάνουν, θα βρίσουν το δικό τους Θεό –αν έχουν Θεό τα μανάρια μου!- αναλαμβάνοντας κι αναγνωρίζοντας προσωπικά την ευθύνη για τη βεβήλωση. Δε διαολοστέλνουν οικογένειες, πατέρες, μητέρες, αδέρφια και σπίτια. Αν εξαπολύσουν γαμοσταυρίδια τέτοιου τύπου, θα κατασπαράξουν μόνο το σπιτάκι τους κι εγκεφαλικά θα καταδεικνύουν το οικοδόμημα κι όχι το περιεχόμενο!

Το τρίπτυχο με δαύτους συμπληρώνεται με την ικανότητα που έχουν ν’ αναγνωρίζουν και να επιλέγουν το συνομιλητή που ‘χει τα κότσια ν’ ακούσει τη βλαστήμια που κατέβασε η γκλάβα τους και πάλι. Ακτινογραφούν τον απέναντι με τέτοιον τρόπο που αμέσως διαπιστώνουν την ποσότητα και την ποιότητα της αισχρότητας που αντέχει ν’ ακούσει, το στιλ που πρέπει να επιστρατεύσουν στην κουβέντα κι αν τελικά ενδιαφέρονται τόσο για το ποιος είναι ο άλλος, ώστε να δεσμεύσουν τον αυθορμητισμό και την ανετίλα τους και να μπουκώσουν το στοματάκι τους -τουλάχιστον μέχρι να τους ψυχανεμιστούν.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι οι «τσογλαναρέοι» που θ’ αμοληθούν στους δρόμους επιδεικνύοντας τις λάγνες, λεκτικές γνώσεις τους από ανάγκη να επιβληθούν, να σοκάρουν και να το παίξουν άγριοι στο τσαρδί μας. Είναι οι εύστοχα, επιλεκτικά αυθάδεις που αποσπούν τις συμπάθειες, γιατί είναι γνήσιοι με μια ιδιόρρυθμη και εγγενή φυσικότητα στο μπινελίκωμα.

«Αγενείς» βρομόστομοι μ’ ευγενικούς τρόπους μέχρι το μεδούλι –όχι για την επίδειξη- που ξέρουν να φέρονται καθώς αρμόζει βάσει συνθηκών και προσώπων. Είναι εκείνοι που πρωταρχικά σέβονται αξίες κι αρχές, εκτελώντας στο απόσπασμα της ανηθικότητας και της υποκρισίας την επιφανή κυρίλα. Είναι χυμαδιά ακατάπαυστης βωμολοχίας, μα το κάνουν ορθά. Κι ακόμα κι όσοι τους θεωρούν κομματάκι υπερβολικούς τους παραδέχονται, γιατί το αυθεντικό μυρίζει τσαγανό!

Θα τους ακούσεις να βρίζουν ασυστόλως μέσα στην παρέα τους, θα είναι μόνοι και θα διαολοστέλνουν τον ίδιο τους τον εαυτό, θα τους ξεφύγουν κάνα δυο κουβέντες παραπάνω εκεί που δεν πρέπει και θα το μετανιώσουν αμέσως. Δε θα τους νοιάξει η κακή διαφήμισή τους, ούτε κι η άστοχη δυσφήμηση. Αφού ξέρουν πως κουβαλάνε ένα σύστημα χρηστότητας κι αξιών που τους έμαθε πως το τίμιο μπινελίκι θέλει τρόπο, χρόνο κι άξιο συνομιλητή.

Πώς, πότε και σε ποιον, βρε μαλακάκο; Αχ, να μας συγχωράτε, είναι η φύση μας τέτοια…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.