Λεύκη, οι λευκές κηλίδες του δέρματος που ομολογούν έλλειψη μελανίνης και την αρχή αυτοάνοσης ψυχοσωματικής πάθησης. Άνθρωποι δίχρωμοι, μα άνθρωποι πολύχρωμοι! Άλλοι θα στην πουν «νόσο του φωτός» κι άλλοι θα είναι το φως από μόνοι τους προτάσσοντας με αυτοπεποίθηση τα πιο όμορφα κάτασπρα σημάδια της ζωής τους όξω.

Οι άνθρωποι που πάσχουν από λεύκη είναι ακομπλεξάριστοι. Κι όχι ότι ήταν πάντα έτσι από την πρώτη στιγμή εμφάνισης των λεκέδων τους, αλλά επειδή κατάλαβαν πως η διαφορετικότητα του χρώματός τους δεν τους κάνει περίεργους, αλλά ξεχωριστούς. Ώσπου η δερματοπάθειά τους έγινε αναπόσπαστο κομμάτι, όχι μόνο της σάρκας, αλλά και της καρδιάς τους. Έμαθαν πως αν δεν αγαπήσουν εκείνοι το σώμα τους, όση αγάπη κι αν ξοδέψουν όλοι οι υπόλοιποι πάνω στο κορμί τους, ποτέ δε θ’ αγαπηθεί πραγματικά!

Δεν ήταν πάντα τόσο άνετοι. Όλοι θυμούνται τις πρώτες λευκές κηλίδες, τα βλέφαρα που έχασαν το χρώμα τους μέσα σε μία μέρα, τις άσπρες παλάμες, τον ήλιο που τους καυτηρίαζε, τα αντηλιακά, το γιατρό που δεν είχε να προτείνει καμία θεραπεία. Υπήρχαν κι αυτοί οι λίγο πιο αρνητικοί που την έψαξαν σε βοτάνια, ομοιοπαθητικά και σε πάππου προς πάππου συνταγές. Πολλοί επέλεξαν και τα μπαλώματα με μακιγιάζ ή μακριά ρούχα για να κρύψουν τα σημάδια τους. Ενώ κάποιοι άλλοι δεν ξέχασαν ποτέ ούτε το bullying, ούτε και τη μοσχαναθρεμμένη «κυρία» στο λεωφορείο που σάστισε όταν τους αντίκρυσε, όπως της υπέδειξε το αδειανό της κεφαλάκι να κάνει.

Άλλοι ήταν παιδάκια που μεγάλωναν μαζί με τη λεύκη τους, άλλοι έφηβοι που όρθωναν το γυμνό τους σώμα μπροστά στον καθρέφτη με τις ώρες, μετρώντας σχολαστικά τις νέες μουτζούρες ή εκείνες που εξαφανίστηκαν ή μίκρυναν ξαφνικά. Στο τέλος, άλλοι, που ήταν ενήλικοι πια, είχαν ασπρίσει ολόκληροι. Κάποιοι δεν έβλεπαν καν τα σημάδια τους πλέον, μα ξεχνούσαν την ύπαρξή τους. Τα είχαν συνηθίσει, δεν τους ξίνιζαν, δεν τα μισούσαν. Ήταν δικά τους κι ήταν προτέρημα. Δεν ήταν ελάττωμα, ούτε δυσμορφία!

Μα όλο και κάποιος θα στουμπώνει το βλέμμα στα σημάδια –όπως η προαναφερθείσα μανδάμ- όταν τους βλέπει τυχαία στο δρόμο. Οι λίγο πιο κακότροποι κι υποχόνδριοι βάζουν θεριά μολυσματικότητας και μεταδοτικότητας με το νου τους. Σ’ αυτούς σπας και λίγο πλάκα. Εν ανάγκη κάνεις πως τους ακουμπάς ολίγον τι κατά λάθος για να κοζάρεις τις γουρλωμένες, αδιέξοδες ματιές φόβου από την αποστροφή που μπορείς να τους κάνεις να αισθανθούν. Επιβεβαιώνοντας έτσι, ότι το ανθρώπινο μυαλό δεν απέχει πάντα πολύ απ’ την ηλιθιότητα!

Αυτοί που γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, ενθουσιάζονται, γιατί κάθε μία λευκή ζωγραφιά που αποτυπώνεται πάνω τους είναι μοναδική και πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι με λεύκη δε μοιάζουν σε κανέναν άλλον. Ούτε καν οι ίδιοι μεταξύ τους, γιατί ο καθένας τους χαράζεται από ανόμοια σημάδια πολλών μεγεθών και χιλιάδων σχημάτων, αναρχικά, σε όποιο σημείο τους σώματος γουστάρουν.

Οι κουσκουσούρηδες, δε, θα ρωτήσουν τολμηρά είτε εάν επρόκειτο για εγκαύματα –συχνότερα- ή πιο αθώα τι είδους υπολείμματα είναι. Κι η πιο ζεστή περηφάνια θα μοστράρει στην απάντηση «Έχω λεύκη, αυτοάνοσο λόγω έλλειψης μελανοσωμάτων»! Το χαμόγελο, μάλιστα, αφοπλιστικό, γιατί είναι μέρος της ταυτότητάς τους. Στην τελική, ποιος άλλος άνθρωπος στον γκρίζο και μουρτζούφλη κόσμο που ζούμε έχει τη δυνατότητα εκ φύσεως να είναι δίχρωμος;

Για τους συμμαθητές της ήταν «ζέβρα» κι «αγελάδα» η νέγρα Γουίνι Χάρλοου, το 22χρονο μοντέλο που θέρισε το χώρο της μόδας, αποδεικνύοντας πως τα ψυχωσικά πρότυπα ομορφιάς, όσο φασιστικά κι αν γίνουν, δεν μπορούν να φυλακίσουν τα όνειρα!

Την ίδια πορεία ακολουθεί και το 10χρονο μοντέλο April Star που διαγνώσθηκε με λεύκη όταν ήταν έξι ετών, ενώ παραδίδει μαθήματα αυτοπεποίθησης κι αισιοδοξίας, υπενθυμίζοντάς μας πως για να είσαι όμορφος πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Ασυζητητί, μας βάζει τα γυαλιά η μικρή!

Η Πολωνή φωτογράφος Julia Kaczorowska ανέπτυξε λεύκη μόλις τεσσάρων ετών. Το project της «WZORY» που στα πολωνικά σημαίνει «σχέδια» και «πρότυπο» είναι ένα αφιέρωμα στα άτομα με λεύκη. Φωτογράφισε πολλούς ανθρώπους με λεύκη κι η φυσική τους ομορφιά αποφάνθηκε πως οι λευκές στάμπες τους μόνο στολίδια θα μπορούσαν να ‘ναι!

Άνθρωποι προικισμένοι με περίσσια δυναμικότητα, πάθος κι αυτοπεποίθηση. Άνθρωποι που σέβονται ό,τι εξοκείλει απ’ το κοινότυπο. Άνθρωποι όμορφοι ψυχή και σώματι. Άνθρωποι που τους λατρεύεις a-priori, γιατί θα σου διδάξουν πίστη στον εαυτό σου κι αγάπη στο «αλλιώτικο». Άνθρωποι απλοί. Αυτά είναι οι άνθρωποι με λεύκη!

Για όλα αυτά, λοιπόν, κι άλλα πολλά, από τούδε και στο εξής σου αναθέτω αποστολή. Την επόμενη φορά που θα συγκρουστείς μ’ έναν τέτοιον άνθρωπο στο διάβα σου, πριν βιαστείς να σηκώσεις το φρύδι με απορία, ρώτα τον καλύτερα πόσο γαμάτο είναι να ξεχωρίζεις μες στο πλήθος για να μάθεις κάπως πώς είναι να ζεις «εν λευκώ». Κυριολεκτικά, αυτή τη φορά!

Αφιερωμένο στο πλάσμα με τα πιο όμορφα λευκά σημάδια που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.