Ο ρατσισμός υπήρχε από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου. Εξελίσσεται μαζί με το ανθρώπινο είδος, αλλάζει μορφές, πρόσωπα και σχήματα και βαφτίζεται πολύ πιο έξυπνα πλέον με όποιον «επιστημονικό» όρο μας τη δώσει ότι μπορεί να τον αποκρύψει ή να τον καθυποτάξει.

Σε σχέση με τα αρχέγονα χρόνια, θα μου πεις, πως μάλλον έχει αρχίσει να εκλείπει κι ότι ίσως αυτό να ομολογεί ηθική, πνευματική και διανοητική εξέλιξη του είδους μας. Παρ’ όλα αυτά, όλος εκείνος ο συρφετός αδικαιολόγητων και απάνθρωπων ρατσιστικών συμπεριφορών εκεί έξω σήμερα –βλέπε τους πρόσφυγες πολέμου-, εν όψει 2016, με κάνει να πιστεύω πως τη βαθύτερη πηγή διαμόρφωσης ρατσιστικών αντιλήψεων και συμπεριφορών αποτελεί η ατομική ανάγκη του ανθρώπου να υπερισχύει έναντι των άλλων.

Μία ανάγκη που γεννιέται κι αναθρέφεται εύκολα χάρη στην ανύπαρκτη ηθική και διανοητική παιδεία. Και κάπως έτσι, τον απαίδευτο τον βολεύει απόλυτα η ύπαρξη μιας κοινωνίας άνισα διασπασμένης σε ομάδες και τάξεις μ’ ένα αγεφύρωτο χάσμα διακρίσεων μεταξύ τους, καθώς εγγυάται την επιβεβαίωση του εγωισμού και του ναρκισσισμού του. Κάτι το οποίο με τη σειρά του εξυπηρετεί κι όλα τα συμφέροντα εκείνων των άλλων, των «Μεγάλων».

Ας το πάρουμε όμως από την αρχή! Πάντα ρατσιστές δεν ήμασταν; Απλά σε διαφορετικές ομάδες τη φορά, ανάλογα τις κοινωνικές συνθήκες. Κλωτσούσαμε στο περιθώριο τις γυναίκες, μισήσαμε τις διαφορετικές φυλές και τα χρώματα, αποξενώσαμε αρρώστους και το χρεώσαμε στην επιστημονική άγνοια, φτύσαμε ιερόδουλες κι ομοφυλόφιλους, μα πιο χαρακτηριστικό κι απλούστερο παράδειγμα ήταν η αποστροφή προς τους φτωχούς.

Γιατί ας μην ξεχνάμε πως από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα οι φτωχοί ήταν πάντα υποδεέστεροι. Κι αν τότε κακομεταχειρίζονταν ως σκλάβοι κι όλη η σαπίλα πρόβαρε μπροστά μας, αργότερα θεωρήθηκαν διανοητικά και κοινωνικά κατώτεροι κι έτρωγαν την απόρριψη στη μάπα σ’ όλα τα επίπεδα της ζωής τους από κάτι τυπάδες που φούσκωναν τις τσέπες με φράγκα. Κάτι που τους ανάγκασε να ιδρώσουν για τα κεκτημένα τους πολύ περισσότερο από τις «ανώτερες» ομάδες αυτής της κοινωνίας. Άσε που ο άνθρωπος υιοθέτησε μια αδηφάγα και κακότροπη μανία να πλουτίσει, εποφθαλμιώντας με όποιον τρόπο την αναρρίχηση στην κοινωνική πυραμίδα.

Και τώρα που υποτίθεται ότι ρημάξαμε τα ταμπού και τις προκαταλήψεις, μείναμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια, επειδή δε βρίσκαμε πια ποιους να κατακρεουργήσουμε στο όνομα της ανωτερότητας! Κατακτήθηκαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και αναπτύχθηκαν πνεύμα και διανόηση μεν, κάποιος όμως πρέπει να είναι το θύμα δε.

Κάθε βλαμμένη κοινωνική συνθήκη εκφυλίζει τους ηθικούς κανόνες και την υπόληψη, με αποτέλεσμα ο ρατσισμός να διαμορφώνεται πάντα με κώδικα τα κοινωνικά, πολιτικά κι οικονομικά συμφέροντα, τη θέση που καταλαμβάνεις στην κοινωνία την εκάστοτε περίοδο και την διάταξή της στο σύνολό της, είτε μιλάμε για μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα –κράτη και κυβερνήσεις-, είτε αναφερόμαστε σε μεγάλες συνωμοτικές δυνάμεις (όπως θες πες το), είτε ατομικά προσεγγισμένο.

Και τώρα που ξαφνικά όλοι βρεθήκαμε στον άσσο, πτωχεύσαμε χάνοντας τα «πολλά» και υπομένοντας στα «ελάχιστα», τώρα που είμαστε όλοι φτωχοί, θυμηθήκαμε πως το κακό και βλοσυρό μας παρόν είναι απότοκο εκείνων που χρόνια τώρα «μας τρώνε τις δουλειές», «δεν έχουν κουλτούρα, αξίες, ήθη, σεβασμό» και «βρωμίζουν τον τόπο». Κι επ’ ουδενί ποτέ δε θα φταίμε εμείς που τα θυσιάσαμε όλα για λίγο βόλεμα παραπάνω και περισσότερο χρήμα και δόξα.

Φτάνοντας σταδιακά έτσι σήμερα, άμυαλοι κι απολίτιστοι γονείς –η χρήση απρεπών χαρακτηρισμών θεωρείται μεροληπτική- να κλειδαμπαρώνουν τα σχολεία για να μη μορφωθούν τα προσφυγόπουλα και κάποιος σατανάς παρεισφρήσει στον «πολιτισμό» που όπως αναφέραμε προηγουμένως δεν έχουν. Φτάνοντας να μην έχουμε ίχνος τσίπας και ντροπής πάνω μας που σκεφτήκαμε, έστω και για μια στιγμή, να αφήσουμε ανθρώπους να πεθάνουν και να τους ξεβράσει το κύμα στην ακτή. Φτάνοντας να σφραγίζουμε τα σύνορα, μην τυχόν και εισβάλλει κανείς και μας χαλάσει τα συνωμοτικά μας σχέδια ή την παγκόσμια κατανομή.

Ο απαίδευτος κι ανίκανος άνθρωπος θα ‘χει πάντα την ανάγκη να καταπατάει άλλους ανθρώπους. Είναι το αίσθημα της επιβίωσης και της κτηνωδίας που σιγοβράζει μέσα του βαθιά. Αυταρέσκεια, εξουσία, δύναμη, δόξα, χρήμα, ανωτερότητα. Χρειάζεται κάποιον να υποβιβάσει όταν νιώσει πως υποβιβάζεται. Πάντα κάποιος πρέπει να είναι κατώτερός του για να υψώνει το ηθικό του. Αν τον ταΐσεις με υποβάθμιση, θα σου ξεράσει ρατσισμό!

Κάποτε τα είχαμε όλα κι ήμασταν ρατσιστές στους φτωχούς. Και τώρα που τα χάσαμε, γίναμε στους πρόσφυγες. To tell the truth, για ό,τι είμαστε και για ό,τι θα γίνουμε θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα «ευνουχίζονται» στην κοινωνική κατανομή. Γιατί ο ρατσισμός είναι ένας από τους μεγαλύτερους υπηρέτες του μίσους κι οι απαίδευτοι άνθρωποι μισούν θανάσιμα όταν καταρριφθούν. Χωρίς καμία αισιοδοξία κι ελπίδα, λοιπόν, τι μέλλει γενέσθαι;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.