Πριν καμιά εβδομάδα γιορτάζαμε πασίχαροι την 17η Νοεμβρίου. Κι όπως σκρόλαρα στην αρχική μου έβλεπα εικόνες, τραγούδια, συνθήματα και περηφάνια. Κάποια στιγμή πέτυχα και το στανταράκι «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» κι άρχισα ν’ αναρωτιέμαι τι από τα τρία, τούτη την εποχή που ζούμε, έχουν αποκτηθεί.

Απογοητεύτηκα! Γιατί εδώ και 43 ολόκληρα χρόνια που υποτίθεται ότι ρίξαμε το φασισμό και θεμελιώθηκε η αμετάκλητη Δημοκρατία, η ιστορία κι η καθημερινότητα αποδεικνύουν πως ο κόσμος που ζούμε είναι δημοκρατικός μόνο κατ’ επίφαση. Την τόση χαρά, λοιπόν, δεν την καταλαβαίνω!

Όταν το 2016 η κρίση –η αμιγώς οργανωμένη στρατηγικά και επί του στόχου- μας έχει μαδήσει ηθικά, πνευματικά και σωματικά, αμφιρρέπει μέχρι κι η ύπαρξη του ψωμιού στο τραπέζι μας. Το σύστημα παιδείας γενικότερα υπολειτουργεί κι η Παιδεία νανουρίζει επιτυχώς μυαλά κι ικανότητες, αντί να οξύνει πεποιθήσεις κι αντιλήψεις. Καλλωπισμένη η Ελευθερία ή σε καλούπια και θεατρινισμοί πως τάχα μου υπάρχει, όταν ο μισός κόσμος και πλέον ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, παραγκωνισμένος, υποδουλωμένους στους ισχυρούς κι απαίδευτος. Κι οι υπόλοιποι χάνοι κι ανίκανοι ν’ αντιδράσουν. Ένα τρίπτυχο φτιαγμένο από ουρλιαχτά, πάθος κι αγώνες που παρέμεινε ουτοπία ακόμη και 43 χρόνια αργότερα!

Αναξιοκρατία, ρουσφέτια, σκάνδαλα, αναλήθειες, μαύρα και κλεμμένα χρήματα, κοινωνική ανισότητα και παραμερισμός, εσχάτη προδοσία, πλεονεκτική ισχυρογνωμία. Ιστορία που γράφεται τόσα χρόνια, που αποκρύπτεται, που διαστρεβλώνεται, για μια αποκριάτικη χαβούζα, ντυμένη Δημοκρατία. Κι όλα αυτά εις βάρος εκείνων που βίωσαν τη δικτατορία τότε και της αντιστάθηκαν μέχρι να πέσει. Φυσικά όχι τη Δαμανάκη, τον Λαλιώτη ή τον Λαζαρίδη, αλλά εκείνους τους άλλους, τους άγνωστους ήρωες του Πολυτεχνείου, εντός ή εκτός αυτού- που αντί να τους ονοματίζουμε, τους ξεχνάμε.

Επισήμως, όλες οι χώρες του κόσμου δηλώνουν δημοκρατικές με εξαίρεση τη Σαουδική Αραβία, τη Μιανμάρ, το Βατικανό και το Μπρουνέι. Στη δημοκρατία η εξουσία πηγάζει, ασκείται από το λαό και εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Πράγμα που σημαίνει ότι αν η πλειοψηφία του λαού ασκήσει αρνησικυρία στις επιλογές των εκπροσώπων του, τότε η εκάστοτε κυβέρνηση υποχρεούται να υπακούσει. Κι αν κάτι τέτοιο είναι η ρίζα –so simple!- του δημοκρατικού πολιτεύματος, ας αναλογιστούμε πόσες φορές κι αν έχει εφαρμοστεί στον κόσμο τούτο.

Το 1973 αποχαιρετίστηκε πανηγυρικά η χούντα Παπαδόπουλου κι από τότε υποτίθεται πως ο φασισμός δεν ξαναέκανε ποτέ την εμφάνισή του. Από τη στιγμή που δεν είσαι εσύ ο υπαίτιος που ο πλούτος στη μοιρασιά κακομεταχειρίστηκε, η οικονομική κρίση που κόχλασε κι αβγατίστηκε φασισμός δεν είναι; Ο ρατσισμός κι η υποδούλωση των μη πεπατημένων, που χαλάνε τη μόστρα του κοινωνικού συνόλου, φασισμός δεν είναι; Το ότι η Αφρική θα είναι πάντοτε μια υπανάπτυκτη ήπειρος –όλα τα συμφέροντα θα ρημάζουν την Αφρική για πάντα, χώνεψέ το!- με τα παιδιά της να πεθαίνουν σε ταχύτητες φωτός, δεν είναι φασισμός; Η πλύση εγκεφάλου, η αδρανοποίηση και το μυαλό σου το ξερό που υπηρετεί τους «τσιφλικάδες» και δεν καταλαβαίνεις πως αν κάποτε ξεσηκωθείς είσαι ικανός ν’ ανασκελιάσεις μέχρι και την παγκόσμια κληρουχία, δεν είναι φασισμός;

Φασισμός δεν είναι που πλέον τα 13χρονα οφείλουν στην κοινωνία να είναι σεξουαλικώς ενεργά και έμπειρα; Όταν ο μοναδικός τρόπος για να αναρριχηθώ κοινωνικά είναι οι σπουδές κι οι επιστήμες κι όταν αργότερα κορνιζάρω με στυλ το πτυχίο μου στον τοίχο, φασιστικό δεν είναι; Φασιστικό είναι κι όταν μου κλέβουν τη θέση τ’ ανίψια του γνωστού, του ξαδέρφου, της αδερφής, της μάνας μου, του Υπουργού –κάπως έτσι!- μεροληπτικά, χυδαία και προκλητικά. Κι ύστερα φεύγω μετανάστης. Φασισμός είναι κι αυτό!

Εκεί έξω καλλιεργείται κι αναθρέφεται μια κοινωνία παχύδερμη κι άδικη που πάντα θα υπερέχουν οι ολίγοι κι οι μαλάκες. Ρατσισμός, υποβιβασμός, κακία, προκατάληψη, ανηθικότητα του καθωσπρεπισμού, πουστιά, γυφτιά, δόξα. Καταντήσαμε ξεφτίλα την έννοια της Δημοκρατίας και τις αρχές της!

Στη Δημοκρατία, λένε, πως η φωνή σου ακούγεται κι ότι επικρατεί το δίκαιο. Κι εσύ χαίρεσαι κάθε χρόνο για τη νίκη του Πολυτεχνείου. Να χαίρεσαι για το Πολυτεχνείο, όχι επειδή εσύ τώρα ζεις δημοκρατικά –σου απέδειξα άνωθεν πως δε ζεις-, αλλά για τις προθέσεις του και το μάθημά του, ότι διεκδικούμε τη Δημοκρατία που μας αξίζει. Κάποια στιγμή θα πρέπει να το κάνεις κι αυτό…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.