Εις γνώσιν της κυρίλας και της ανάγκης για ευπρέπεια και σοβαροφάνεια που επιβάλλουν οι καιροί κι οι εποχές, πάντα θεωρούσα πως η καφρίλα είναι ουδέτερου γένους και μέσο αδίστακτο κι αναντικατάστατο στις καθημερινές συναναστροφές. Είναι δείγμα καλής νοημοσύνης και ξέσπασμα των βαρυντικών κι αυταρχικών «πρέπει» που πνίγουν τις ελευθερίες και την αυθεντικότητα της προσωπικότητας. Παρόλο που η απόδοση της έννοιάς της έχει αρνητική σημασιολογία κι ορίζεται ως επίδειξη συμπεριφοράς μη πολιτισμένου ανθρώπου, η κουλτούρα και το ήθος των κάφρων αποδεικνύονται πιότερο γνήσια και καλλιεργημένα από οποιουδήποτε άλλου «μορφωμένου».

Ως επί το πλείστον, είναι το λιγότερο αντιδεοντολογικό ο κάφρος να θεωρείται απρεπής και να μαστίζεται από ρατσισμό, απαρέσκεια, συντηρητικούρα, έλλειψη χιούμορ και κριτική. Κι ως εκεί, ναι, είμαι υπέρμαχος της καφρίλας και της ασχημοσύνης της. Ο κάφρος που σέβεται είναι ένας σεβάσμιος κάφρος, αφού. Υπάρχουν, όμως, και τα μαύρα πρόβατα της κατηγορίας που μπερδεύουν την καφρίλα με την αγένεια και την καυλάντα με τη χοντροκοπιά.

Αυτοί στο όνομα της όποιας καφρίλας, έχοντας μάλλον παρερμηνεύσει την έννοιά της, παραβιάζουν τον ιδιωτικό σου χώρο και χρόνο, υιοθετώντας μια αλαζονεία που υποβαθμίζει το IQ σου και σε φέρνει αντιμέτωπο με μία από τις χειρότερες μορφές αγένειας που μπορείς να συναντήσεις εκεί έξω. Λαμβάνουν ένα δικαίωμα που μήτε τους το παρείχες και κατά βάση δεν πρόλαβες να τους δώσεις.

Κι όπως τα περισσότερα πράγματα σ’ αυτήν τη ζωή έχουν κάποιες κόκκινες γραμμές κι ορισμένα λεπτά όρια, έτσι και την καφρίλα για να την κουμαντάρεις πρέπει να μπορεί να στροφάρει το μυαλό σου –βάσει ηθικής δεοντολογίας πάντα- και να καταλαβαίνεις πότε πρέπει να σταματάς με γνώμονα ότι το δικαίωμά σου σταματά εκεί που αρχίζει το δικαίωμα του άλλου. Από κει κι ύστερα οι δικαιοδοσίες λήγουν κι αρχίζουν τα καθηκοντολόγια.

Αλλά επειδή η ανθρώπινη φύση δημηγορεί εις τους αιώνες ότι είναι ανυπέρβλητο να εκπαιδευτεί στις βασικές αρχές της αβρότητας και της ευσέβειας, όλες οι έννοιες που καταγράφονται στο λεξικό τείνουν να φθίνουν. Όχι νοηματικά, αλλά πρακτικά όπως τις ιθύνει το ανθρώπινο ον. Και το αποτέλεσμα είναι οι αρνητικές να θεριεύουν και να αχρηστεύονται. Ώστε τελικά, η καφρίλα να γίνει γαϊδουριά κι αδεξιότητα, αντί μέσο εκτόνωσης και ψυχαγωγίας.

Ο λούμπεν κάφρος αδυνατεί να σοβαρευτεί, είναι σταρχιδιστής στα όρια της εγωπάθειας, προσβάλλει χωρίς συγγνώμες κι ενοχές, είναι ισχυρογνώμων και τσιμπούρι, σχολιάζει αδιάκριτα και μνησίκακα, σε φέρνει σε δύσκολη θέση προκαλώντας σε να επιστρατεύσεις την αγένειά σου και δεν κάνει διαλογή των προσώπων που συναντάει. Φέρεται με τον ίδιο απεχθή τρόπο προς όλους και για όλα. Κάνει bullying και κοροϊδεύει τα αισθήματα και τους πόνους του άλλου, καθώς δε βρίσκει τίποτα πιο εποικοδομητικό ν’ ασχοληθεί.  Ζει συνήθως εις βάρος άλλων, εκμεταλλεύεται το φιλότιμό τους και κορδακίζεται απαιδαγώγητα σε φάση κωλοδάχτυλου που μόλις υψώθηκε στον αέρα. Και μέσα σ’ όλα τ’ άνωθεν περνιέται για παιδί του λαού. Βασικά, μόνος του περνιέται!

Αυτό το είδος ανθρώπου το αποστρέφονται όλοι. Από τους πιο άνετους μέχρι τους πιο συγκρατημένους, από τους πολύ χύμα μέχρι τους πολύ συμμαζευμένους, από τους λαϊκούς μέχρι τα θρεφτάρια της αφρόκρεμας. Δεν τους αντέχουν και δεν τους ανέχονται. Γίνονται κουραστικοί, αντιπαθείς κι αποκρουστικοί. Κι όταν έχουν ρέντα κι υπάρχει ποικιλία στα πεπραγμένα τους θες ένα κοκτέιλ Depon, Panadol και Mesulid ή «περίστροφο θα βγάλω, δεν πάει άλλο»! Κι είναι και λιγάκι κρίμα, γιατί πολλές φορές μπορεί να είναι τα καλύτερα και πιο τίμια ρετάλια.

Παγιωμένες και πουριτανικές αντιλήψεις ότι ο καθωσπρεπισμός, η καλή κοινωνία και το savoir vivre δε σου επιτρέπουν να συμπεριφέρεσαι κάφρικα, ευχαρίστως διαολοστέλνονται. Άλλωστε, όλοι κάφροι είμαστε. Κι αν όχι μπροστά στους άλλους, τότε ιδιωτικά, είτε συνειρμικά είτε πρακτικά στις μοναξιές μας. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, ο κάφρος δεν είναι ακαλλιέργητος και θα το αποδείξει στην ιεράρχηση και στο ζύγι της καφρίλας και της αγωγής του, δηλαδή να εκτιμά και να αισχύνεται τον άλλον και ν’ απαρνιέται επί τόπου την ακοσμία της καφρίλας όταν απαιτείται.

Τουτέστιν και εν κατακλείδι, η καφρίλα βάζει νάζι και χιούμορ στη ζωή σου. Το ξέρεις μόνος σου, πιστεύω, παρόλο που τ’ αρνείσαι. Η ουσία, όμως, της φάσης είναι να μην είσαι εκείνος που μπερδεύεις την καφρίλα με την αγένεια. Τότε δεν πιάνεσαι για κάφρος, μα για μαλάκας. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, όλα θέμα ανατροφής είναι, όσο σκληρό κι αν ακούστηκε αυτό!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.